Choux d'Anvers - Antwerpse Spruiten

Spruit verhuist

2007-03-28T14:00:00.000+02:00

Nee, een house warming party zit er voorlopig niet aan te komen. Ik heb het over een virtuele verhuis: voortaan bouw ik een warm www-nest op www.chouxdanvers.be. Je bent vriendelijk uitgenodigd om je daar aan te melden als Choux d'Anvers-lid. Voorlopig blijft de site vooral een veredelde blog, maar ik heb plannen om een fotogalerij toe te voegen en quizzen uit het verleden online beschikbaar te maken. Over andere plannen vertel ik nog niks, ze moeten eerst nog wat rijpen. Want rijpe spruiten smaken nu eenmaal beter af.

--Spruit

Valentijn

2007-02-13T14:34:00.000+01:00

Onze woordvoerster belde me daarnet: "De VRT zendt morgen iets uit over vrijgezellen en Valentijn en zoekt ook een holebivrijgezel om op tv over Valentijn en het vrijgezel zijn te praten. Aangezien ik zelf een vriendin heb, dacht ik dat jij dat misschien wou doen?"

Ik heb er vriendelijk voor bedankt. Ik voel niet bepaald een overweldigende drang om de zieligheid zelve uit te hangen op de tv. Ik heb over Valentijn ook niet veel goeds te zeggen.

Valentijn is een dag waarop...
...ik besef dat ik al veel te lang vrijgezel ben.
...het lijkt alsof hetero's het veel makkelijker hebben dan ons.
...ik aan mezelf twijfel.
...jaloers ben op succesvolle koppels die ik ken.
...ik met rust gelaten wil worden, in het bijzonder door de tv.
...ik hoop dat het volgend jaar anders zal zijn.

Dat het maar weer snel voorbij is.

Nodig jezelf eens uit

2007-02-08T16:52:00.000+01:00

Grijp je kans! Ik heb twee kaartjes voor de avant-première van Taxi 4, de nieuwste van Luc Besson. Afspraak op dinsdag 13 februari om 19u15 in UGC Antwerpen. Misschien met jou?

Familiedrama

2007-02-08T16:10:00.000+01:00

Ik weet niet goed hoe het zo gekomen is, maar ik ben degene in mijn familie die vaak de dingen organiseert. Dan heb ik het over bezoekjes aan mijn vader met mijn drie broers, over gezamenlijke kerstcadeaus, over verjaardagsverrassingen en dat soort dingen.

Dat gaat niet altijd van een leien dakje, zoals nu weer. Op 24 januari was mijn vader jarig. Dat leek me een goed idee om nog eens met mijn drie broers af te spreken om papa's verjaardag in Gent te vieren. Zondag 4 februari ging zowel voor papa als voor mij, dus belde ik mijn broers om verder af te spreken. Voor twee van hen zou het niet lukken. Jasper ging skiën en Bert had de avond voordien een feestje. Hij wilde ook liever niet dat we in het café van Koen in Gent afspraken, wegens een twist tussen hen tweeën. Whatever. Geen probleem, dan verzetten we het toch gewoon en spreken we ergens anders in Gent af?

Een week later zou het wel lukken, 11 februari dus. Alle afspraken waren geregeld, broer Koen zou voor een cadeau zorgen. Eergisteren kreeg ik telefoon van jongste broer Jasper dat hij er toch niet zou kunnen bij zijn. Hij zal zondag pas laat terug zijn van zijn skivakantie. Leuk dat hij daarvoor belt vanuit Les Deux Alpes, maar wel jammer voor onze plannen.

Vandaag is de soap compleet. Koen stuurt een e-mail naar de oudste broer Bert over de voormelde twist, een zaak die nu al maanden aansleept en stilaan soapallures krijgt. De familie mag het weten zegt hij, dus krijgen ook papa en broers het bericht in hun mailbox.

Het fijne weet ik er ook niet van, maar het gaat over geld, over gestolen e-mailadressen, rugzakken en cd's, en gelukkig ook over een aanbod om alles nu eindelijk eens op te lossen. "Broers zijn broers", zegt Koen, "en in the long run is familie het enige wat je hebt." Dat is waar, en ook mooi, maar of Bert erop zal ingaan?

Het is misschien wat egoïstisch van mij om vooral in te zitten met hoe die affaire onze afspraak van zondag zal beïnvloeden, maar toch is het zo. Na al die jaren ben ik die familiedrama's stilaan beu. Ik wil er ook helemaal niet aan meedoen. Ongeacht welke broers er zondag zullen zijn, weet ik nu al dat het geen vrolijke dag wordt.

Krijg je tegenwoordig geld voor soapscenario's?

In de ban van De Leeuw

2007-02-06T11:25:00.000+01:00

Knotsgek is het. We zijn dat wel gewoon van Paul de Leeuw, maar zijn huidige programma Mooi! Weer De Leeuw slaat wat mij betreft echt alles. Ik het ontdekt na een tip van Bart, en ben nu helemaal in de ban van de toeters en bellen in deze chaotische tv-show. Dat ik thuis geen tv heb, is ook helemaal geen probleem, want je kan het programma gewoon via het internet (her)bekijken.

Hoe werkt het nu precies? Officieel mag iedereen een wensen insturen, waaruit de redactie van het programma de leukste inzendingen kiest. Die wensen worden dan (vaak met een twist) uitgevoerd in het programma. Maar eigenlijk is dat allemaal eerder glijmiddel voor de fantastische en niets ontziende humor van Paul de Leeuw. De vaak melige nummers van bij ons onbekende Nederlandse artiesten neem je er maar bij.

Ik vraag me af of dit programma op de Vlaamse tv zou werken. Ik vrees dat de humor van de Leeuw niet door iedereen gepikt zou worden. Een voorbeeld: in een aflevering die ik gisteravond heb bekeken, hadden enkele jonge meisjes het plan om naar Zuid-Afrika te gaan voor ontwikkelingswerk. Ze wensten door zwarten op voorhand ingewijd te worden in de Zuid-Afrikaanse cultuur, wat ze zelf omschreven als 'omgeroerd worden in een Afrikaanse soep' of zoiets. Dat nam de Leeuw letterlijk: een reusachtige kom water verscheen op de set. Hij overtuigde een achttal zwarte mannen uit het publiek om 'negersoep' te maken. Ze kleedden zich gedeeltelijk uit en gingen in de kom water zitten, samen met de jonge meisjes. Na de nodige noedels en pindasaus was de soep 'klaar' en werd de hele groep met kom en al de set afgereden.

Ongelofelijk grappig, maar of het in het politiek correcte Vlaanderen zou mogen?

Een korte montage van de aflevering van oudejaarsavond 2006 vind je hieronder. Maar ik kan je aanraden om zeker de site van het programma even te bezoeken en een paar afleveringen te bekijken.

Geslaagde opener

2007-01-30T10:45:00.000+01:00

Gelezen op een andere blog: "2006 is nog maar net achter de rug of 2007 is aan zijn start begonnen." Deed me even lachen, maar voor de rest is't wel een fijne blog, hoor... En Radio CRAP wordt even vermeld, de campusradio waar ik zelf nog aan heb meegewerkt.

De iPod-terrorist

2007-01-30T10:27:00.000+01:00

Je iPod per ongeluk in het toilet van het vliegtuig laten vallen én doorspoelen kan nare gevolgen hebben. Een Amerikaanse jongeman vertelt het verhaal op het forum van World of Warcraft.

Let vooral op zijn gevatte antwoord over basisrechten en hoe de autoriteiten daarop reageren.

Stoppen met roken nu poepsimpel

2007-01-26T10:15:00.000+01:00

Gedaan met ontwenningsverschijnselen, nicotinekauwgom of -pleisters en eetbuien. Voortaan is stoppen met roken makkelijker dan ooit, zo leert een artikel uit de New York Times van vandaag ons.

Scientists studying stroke patients are reporting today that an injury to a specific part of the brain, near the ear, can instantly and permanently break a smoking habit. People with the injury who stopped smoking found that their bodies, as one man put it, “forgot the urge to smoke.”

Wie dus wil stoppen met roken zonder moeite, heeft dus genoeg aan een breinaald, een fles sterke drank als verdoving en wat zakdoekjes tegen het bloeden...

Persoonlijkheidstest

2007-01-25T16:22:00.000+01:00

Daarnet een persoonlijkheidstest ingevuld, gebaseerd op de Big Five eigenschappen. Het eindresultaat vind ik vrij accuraat en zinnig. Elke eigenschap krijgt een score van 0 tot 100, waarbij het getal aangeeft hoeveel procent van de mensen in jouw statistische categorie lager scoren dan jij. Minder dan 30 is laag, meer dan 70 is hoog, daartussen is de score gemiddeld.

De voor mij opvallendste resultaten staan hieronder. De Big Five staan in het vetjes, andere eigenschappen zijn afgeleid. Mijn commentaar staat cursief.

Extraversion: 34
"Your score on Extraversion is average, indicating you are neither a subdued loner nor a jovial chatterbox. You enjoy time with others but also time alone."

Friendliness: 20
"Low scorers on Friendliness are not necessarily cold and hostile, but they do not reach out to others and are perceived as distant and reserved. Your level of friendliness is low."

Toch wel een lage score. Slik.

Agreeableness: 60
"Your level of Agreeableness is average, indicating some concern with others' needs, but, generally, unwillingness to sacrifice yourself for others."

Morality: 19
"Low scorers believe that a certain amount of deception in social relationships is necessary. People find it relatively easy to relate to the straightforward high-scorers on this scale. They generally find it more difficult to relate to the unstraightforward low-scorers on this scale. It should be made clear that low scorers are not unprincipled or immoral; they are simply more guarded and less willing to openly reveal the whole truth. Your level of morality is low."

Een van de eigenschappen waar ik nog het meest iets aan wil veranderen...

Cooperation: 87
"Individuals who score high on this scale dislike confrontations. They are perfectly willing to compromise or to deny their own needs in order to get along with others. Your level of compliance is high."

Conscientiousness: 29
"Your score on Conscientiousness is low, indicating you like to live for the moment and do what feels good now. Your work tends to be careless and disorganized."

Niet helemaal waar, nochtans. Orde valt moeilijk met mij te associëren, maar ik vind niet dat ik voor het moment leef.

Orderliness: 18
"Low scorers tend to be disorganized and scattered. Your level of orderliness is low."

Guilty as charged... :-)

Achievement-Striving: 17
"Low scorers are content to get by with a minimal amount of work, and might be seen by others as lazy. Your level of achievement striving is low."

Wederom heel laag, maar ik denk dat dit vooral is omdat ik nog op zoek ben naar wat ik precies wil doen.

Cautiousness: 72
"Cautiousness describes the disposition to think through possibilities before acting. High scorers on the Cautiousness scale take their time when making decisions. Your level of cautiousness is high."

Neuroticism: 52
"Your score on Neuroticism is average, indicating that your level of emotional reactivity is typical of the general population. Stressful and frustrating situations are somewhat upsetting to you, but you are generally able to get over these feelings and cope with these situations."

Self-Consciousness: 83
"Self-conscious individuals are sensitive about what others think of them. Their concern about rejection and ridicule cause them to feel shy and uncomfortable abound others. They are easily embarrassed and often feel ashamed. Their fears that others will criticize or make fun of them are exaggerated and unrealistic, but their awkwardness and discomfort may make these fears a self-fulfilling prophecy. Your level or self-consciousness is high."

Tchaka! Die tests leggen soms wel de vinger op de wonde. Nu ik het bedenk, is het feit dat ik deze test op mijn blog zet ook een bewijs van deze hoge score. Noot aan mezelf: er is werk aan de winkel.

Openness to Experience: 48
"Your score on Openness to Experience is average, indicating you enjoy tradition but are willing to try new things. Your thinking is neither simple nor complex. To others you appear to be a well-educated person but not an intellectual."

Liberalism: 79
"Psychological liberalism refers to a readiness to challenge authority, convention, and traditional values. In its most extreme form, psychological liberalism can even represent outright hostility toward rules, sympathy for law-breakers, and love of ambiguity, chaos, and disorder. Your level of liberalism is high."

Misschien doe ik de test later nog eens. Kan interessant zijn om te vergelijken.

De A van Anaal?

2007-01-23T11:04:00.000+01:00

Hilariteit alom, gisteren tijdens de lunchpauze. Collega's hadden een foto gezien in DenAntwerpenaar die volgens hen gephotoshopt was. Zo leek het alsof een stadsarbeider door een collega anaal genomen werd met de steel van een hark. Wat er van aan is, laat ik in het midden. De foto's spreken genoeg.

De bewuste foto op pagina 10.

Het gephotoshopte (?) detail.

Wat denk jij? Je kan de oorspronkelijke pagina hier downloaden.

Hoaxje hier, hoaxje daar

2007-01-15T13:44:00.000+01:00

Met spam heb ik intussen leren leven. Maar kettingmails en hoaxen, daar word ik nog steeds horendol van. Vanmorgen had ik weer prijs:

LET OP! ERG BELANGRIJK!
Een kennis van mij is gebeld. Met de mededeling dat we een prijs gewonnen hadden. Of ze een 9 wilde toetsen om door te gaan!!!! Ze is slim geweest en heeft er de hoorn op gegooid. Voor iedereen die een mobiele telefoon bezit : OF KABELFOON Momenteel is er een bende actief die u belt op uw GSM en zich voordoet als iemand van de provider waar u bij bent aangesloten. Men vraagt u tijdens dit gesprek om 09# of #09 in te toetsen ter controle van uw toestel.
DOE DIT NIET EN VERBREEK ONMIDDELLIJK DE VERBINDING !!!!!!!!!!!!
Deze bende beschikt over apparatuur om via deze ingetoetste code het nummer van
uw SIM-KAART te lezen. En nieuwe kaarten aan te maken met uw nummer.
Hierdoor kan men op grote schaal fraude plegen op uw kosten. Maak dit bericht s.v.p. Bekend aan personen die in het bezit zijn van een GSM-toestel. Een tweede methode die wordt toegepast is de volgende: U ontvangt een bericht op uw GSM met het verzoek om nummer 0141455114 Te bellen. Dit moet u dus NIET DOEN! Als u dit namelijk doet, kan degene die u dat berichtje heeft gestuurd op uw kosten bellen. Deze twee vormen van GSM-fraude zijn officieel bevestigd door de KPN en Vodafone. PAS OP : Deze fraude wordt al op grote schaal toegepast !!! Als u dit bericht ontvangt, stuur het dan s.v.p. aan zoveel mogelijk mensen door !

Totaal ongeloofwaardig, maar toch sturen mensen het door. In dit geval was zelfs het telefoonnummer al verdacht, wegens één cijfer te lang voor België.

Hierbij draag ik mijn steentje bij aan de oplossing van het probleem:

- Voor je een 'waarschuwing' of 'oproep' doormailt naar al je vrienden, kijk even goed naar de mail in kwestie.
- Tekst volledig in hoofdletters is verdacht.
- Veel uitroeptekens na elkaar zijn verdacht.
- De vraag om het naar zoveel mogelijk mensen door te sturen is verdacht.
- De vermelding van grote bedrijven (vb. KPN, Vodafone) is verdacht.
- Denk je toch dat het een correcte mail is? Kopieer en plak dan een willekeurige zin in Google. Kom je op pagina's over een hoax terecht, dan had je het toch mis.

Aan al wie mijn adres in zijn adresboek heeft staan: alvast bedankt om twee keer na te denken. :-)

Gezocht: de oude ik

2007-01-12T15:51:00.000+01:00

Pfft, wat een zorgen... Ik moet dringend uit mijn kot komen, nog meer figuurlijk dan letterlijk. Wat er aan de hand is, weet ik niet goed, maar verschillende gebeurtenissen doen me beseffen dat ik een onverdraagzame bevroren brompot aan het worden ben. Wat is er dan gebeurd met het gevoelige, lieve, dromerige jongetje dat ik ooit was?

Ik lach niet meer zo vaak als vroeger, mijn vriendenkring is merkbaar gekrompen, ik kom nog amper het huis uit als het niet voor WJNH is, er zijn momenten dat ik geen mens om me heen kan verdragen en ik droom meer van een betere toekomst dan er echt werk van te maken.

En dan te denken dat ik nog zo blij was dat de kerstperiode deze keer niet deprimerend was, zoals de vorige jaren.

Meneer de schepen, mag ik u wat vragen stellen?

2006-12-12T16:57:00.000+01:00

Punt 471 in het bestuursakkoord van Antwerpen, dat twee uur geleden werd voorgesteld: "Het bestuur wil Den Antwerpenaar in gedrukte versie meer wervend en laagdrempelig maken. De redactie is verantwoordelijk voor de opname in woord en beeld van politici in het blad."

Binnenkort zit ondergetekende dus gezellig te kletsen met deze of gene schepen of gemeenteraadslid. Momenteel mogen politici enkel opdraven in het eerste nummer van elk jaar, voor een soort terug- en vooruitblik. Ik moet er nog even over slapen of ik de versoepeling van die regel wel een goed idee vind.

Wil je de 64 pagina's en 572 punten vol ambities van het nieuwe stadsbestuur zelf lezen? Klik dan hier (rechts klikken, dan 'Opslaan als...').

Vaarwel fitheid

2006-11-28T14:47:00.000+01:00

Vandaag heb ik het eindelijk gedaan. Een aangetekende brief is op weg naar mijn fitnessclub met als boodschap mijn wens om het abonnement stop te zetten. Waarom? Omdat ik er al maanden niet meer geweest ben, omdat ik het ongelofelijk saai vind en omdat ik nu wel stilaan tevreden ben met mijn figuur.

Nu rest alleen nog de vraag: wat doe ik met vijftig extra euro's, elke maand? Suggesties zijn welkom.

Legale harddrugs?

2006-11-23T16:27:00.000+01:00

Hrm, die had ik eerst gelezen als 'Staatsprijzen voor heroïne en xtc...'

Stel je voor...

Ik word moe. :)

De gestolen generatie

2006-11-21T11:11:00.000+01:00

De Australische staat Tasmanië overweegt de oprichting van een schadefonds voor Aboriginals die als kind uit hun familie werden weggehaald (bron). De Australische overheid begon rond 1900 met het gedwongen weghalen van jonge kinderen uit Aboriginalgezinnen. Ze wilde het 'Aboriginalprobleem' oplossen door de kinderen op te voeden in de westerse cultuur. De praktijk ging verder tot 1969, toen de overheid het programma officieel stopzette.

Op 70 jaar tijd werden minstens 100.000 kinderen gedwongen van hun familie gescheiden. Het gaat om 10 tot 30 procent van alle kinderen in die periode. Vooral kinderen met gemengde ouders (blank-zwart) werden in het programma opgenomen. De groep wordt omgeschreven als de Gestolen Generatie. En nu krijgt ze eindelijk een beetje erkenning.

Volgens het voorstel zouden Aboriginals die als kind van hun familie werden gescheiden recht hebben op een vergoeding van 5.000 Australische dollar of ongeveer 3.000 euro. Een bescheiden bedrag, maar het gebaar is belangrijker dan het geld. Het lagerhuis van Tasmanië keurde het voorstel unaniem goed. Daarmee geven de staat en haar bevolking toe dat het programma destijds verkeerd was en dat de slachtoffers een verontschuldiging en compensatie verdienen. In Australië is dat een hele stap.

Begin 2004 was ik vijf weken in Australië om er een radioreportage over dit onderwerp te maken. Ik heb er met een tiental mensen gesproken over de geschedenis en de integratie van de Aboriginals. Vooral het gesprek met de minister Vanstone van Aboriginalzaken (die nog steeds op die post zit) maakte duidelijk dat de overheid nog steeds een dubieuze politiek hanteert. Er is wel speciale aandacht voor de oorspronkelijke bewoners van het continent, maar er wordt maar weinig gedaan aan de grote achterstand die ze hebben op vlak van onderwijs, werk en gezondheid. En dat terwijl de blanke Australiërs hun land hebben afgenomen en hen lange tijd hebben uitgebuit.

Pas in de late jaren tachtig raakte de blanke bevolking bewust van de zwarte vlek in de geschiedenis van Australië. In 1992 kwam de eerste officiële verontschuldiging: premier Paul Keating verwees naar de Gestolen Generatie en sprak over onwetendheid en vooroordelen van de overheid. In datzelfde jaar kregen de Aboriginals ook steun van de rechtbank: Aboriginals konden voortaan aanspraak maken op grond waarvan ze konden bewijzen dat ze er traditionele banden mee handen.

Een eerste grote rapport over de mishandeling van Aboriginals werd in 1997 gepubliceerd. Het rapport maande de overheid aan om zich formeel te verontschuldigen, zodat het land zich weer kon verzoenen met zijn oorspronkelijke inwoners. Maar intussen was de huidige conservatieve premier John Howard aan de macht. Die vond de idee van een verontschuldiging maar niks en legde het rapport naast zich neer uit schrik voor massale schadeclaims door Aboriginals. Howard: "Australians of this generation should not be required to accept guilt and blame for past actions and policies."

Maar het rapport had een deel van de bevolking wakkergemaakt. In 1998 werd de eerste National Sorry Day georganiseerd. Het ging gepaard met tal van activiteiten in het hele land, met als thema de verzoening met de Aboriginals. In 2000 wandelden 400.000 Australiërs (op een totale bevolking van 19 miljoen) over de grote brug van Sydney als teken van verzoening.

Enkele maanden na mijn gesprek met minister Vanstone schafte ze de adviesraad van Aboriginals af. Officieel argument: niet efficiënt en corrupt. Het wetsontwerp werd nota bene ingediend in het parlement tijdens de National Reconciliation Week en de dag na National Sorry Day. Sinds midden 2004 beslist de overheid weer alleen over de financiering van Aboriginalprojecten, zonder inspraak van de Aboriginals zelf.

Australië heeft nog een lange weg te gaan. In de hoofden van veel blanke Australiërs hebben Aborginals gelijke kansen. In de praktijk is het nog lang niet zo.

Gamers met een hart

2006-11-14T15:02:00.000+01:00

Het cliché van de gamer is een asociale, spierwitte en onhandige eenzaat. Gewelddadige games zouden jongeren zelfs tot geweld aanzetten. Zelf geloof ik daar niet zoveel van. Er zijn namelijk ook heel wat sociaal voelende gamers.

Daarnet las ik bij Telenet Games een artikel over een gamersclan die een benefietspel organiseert ten voordele van kankeronderzoek. Een van hun spelers is op 19-jarige leeftijd gestorven aan longkanker en dat zette hen aan het denken.

Ze gaan vijf tegen vijf elkaar herhaaldelijk afslachten. Tegen betaling. Voor het goede doel. Laat alle kritikasters nu maar reageren.

The code of the callboy

2006-11-08T13:24:00.000+01:00

Vandaag gelezen in de elektronische New York Times: een artikel over (Amerikaanse) kasthomo's en de zwijgplicht van homoprostituees. Een bij momenten grappige en opmerkelijke kijk die ik jullie niet wil onthouden.

The Code of the Callboy
By DAN SAVAGE
Seattle

I ONCE had a friend who did sex work, which is a nice way of saying that he was a prostitute.

He was based in Los Angeles and one of his clients was a movie star. Not just any movie star, but a top male movie star. A sex symbol. This guy used to fly my friend first class to far-flung locales, usually to unwind after a big location shoot.

Sorry, but I can’t tell you who this movie star is. It’s not that I’m afraid of being sued or that I disapprove of outing. Nope, the reason I can’t tell you the name of this movie star is, well, I don’t know it. No matter how many times I asked, no matter how much I pried, my friend simply wouldn’t tell me the guy’s name. My friend wouldn’t even tell me where he was meeting his famous client, lest the places where his films were being shot offered a telling clue.

My friend took the callboy’s code of silence seriously.

Besides the sheer scale of the hypocrisy, the Ted Haggard scandal doesn’t tell us much we don’t already know about closeted gay or bisexual men; closet cases will take enormous risks to get their needs met and will often do great harm to themselves and to those they profess to love. What’s new in the Haggard scandal — perhaps we should call it a flameout — is the refusal of Mike Jones, a former male prostitute, to honor the callboy’s code of silence, the omertà of gay hookerdom.

On the Web site where Mr. Haggard is said to have found Mr. Jones, the callboys describe themselves as discreet. That’s their solemn promise not to blab to the wife, if you’re married; to the tabloids (or prying friends), if you’re a movie star; to your congregation, if you’re one of the most powerful evangelical ministers in the country. The fear that callboys can no longer be trusted will make the lives of men like Ted Haggard that much more lonely and difficult.

Back in the bad old days — the mythical 1950s, the era social conservatives pine for — most gay men were closeted, which made it relatively easy for them to arrange discreet trysts. You could rely on the discretion of your sex partners because they were relying on yours. It was the era of mutually assured destruction, both in terms of nuclear warfare and gay sex. Your partner couldn’t reveal your secret without revealing his own.

Needless to say, a sex life infused with cold-war-style tensions didn’t lead to many healthy or lasting relationships.

Today gay and bisexual men live openly, making the modern closet a much less crowded place. While once all the best gay men were closeted, now the only adults you find in the closet are the fearful, the pathetic and the hypocritical. The men you meet in today’s closet are the ones with a great deal to lose if their secrets are exposed. They’re gay men with lucrative careers that would collapse if they came out; gay men whose obscenely wealthy families would disown them if they lived openly; or gay men leading large congregations that would dismiss them if they knew the truth about their pastor.

A less crowded closet doesn’t just mean slimmer pickings for men like Ted Haggard, but unreliable ones as well. While once you could be certain that the closeted gay man you were sleeping with would still be closeted 10 or 20 years in the future, now you never know. The closeted gay man you entrust with your secret today may be out next year. As he has nothing left to hide, your secret is no longer safe. Better hope you parted on good terms.

Which is why so many powerful closet cases turn to callboys. It’s not just the callboy’s promise of discretion, but the sense that the old dynamics — mutually assured destruction — remain in force. A callboy can’t expose your secret without exposing his own. There’s still a stigma attached to selling sex.

So why did Mike Jones speak out?

Because today it is arguably more shameful and damaging to be a hypocritical closet case than it is to be a sex worker. Even those delighted by Mr. Haggard’s disgrace — disclosure: I count myself among their number — ache for his five children, all suffering now for the sins of their father. And let me be clear: their father’s sin is not his sexual orientation, but his deceit and hypocrisy. His sin is the closet.

When Representative Mark Foley flamed out, Pat Robertson said: “Well, this man’s gay. He does what gay people do.” That lie might have worked when most gay Americans were closeted, but it doesn’t work anymore. Seventy percent of Americans today know a gay person; for straight Americans, hitting on teenagers, hiring prostitutes and snorting meth are not things their gay relatives, friends and co-workers typically do. (Or not at appreciably higher rates than their straight friends.) An openly gay man is accountable to himself, his family, his partner and his community. He is free to form healthy relationships, which is why he is far less likely to be I.M.’ing teenagers or hiring hookers than some desperate closet case.

Ultimately it was Ted Haggard’s hypocrisy — railing against homosexuals and campaigning against gay marriage while apparently indulging in sex romps with a gay escort — that prompted Mr. Jones to shove him out of the closet. The homophobia promoted by Mr. Haggard and other agents of intolerance, if I may use John McCain’s phrase (he’s not using it anymore), undermined the callboy code of silence that Mr. Haggard himself relied on. Most callboys are gay, after all, and most are out of the closet these days.

And while most callboys will continue to respect a code of silence where the average closet case is concerned, the Ted Haggards of the world have been placed on notice: You can’t have your callboy and disparage him too.

Dan Savage is the editor of The Stranger, a Seattle newsweekly, and the author of “The Commitment: Love, Sex, Marriage and My Family.”

Twee vaders

2006-11-08T12:19:00.000+01:00

Wat zou de wereld zijn zonder Kinderen voor Kinderen? Ik vind het best een leuk nummer dat het concept van twee vaders hebben voorstelt als iets heel gewoons. Hoewel ik zelf nog geen homo-ouders ken. Misschien moet ik mijn vrienden eens aanporren?

Met dank aan Dimi en Robby voor het melden...

Eerlijke vinder

2006-11-02T15:26:00.000+01:00

Uit de categorie faits-divers: gisteravond ben ik mijn portefeuille verloren in een Antwerps café. Normaal gezien voel ik even of mijn portefeuille nog in mijn broekzak zit voor ik ergens vertrek. Dat ik dat gisteravond niet deed, zal wel met de coctail-van-het-huis te maken hebben.

Pas vanmorgen ontdekte ik het onheil. Eerst thuis alles overhoop gehaald, dan toch maar met een soort gevoel van naaktheid beursloos naar het werk gegaan. Toch wel vreemd hoe onzeker ik me voelde zonder dat lederen ding bij me. Nu goed, deze middag ben ik langs dat café geweest en gelukkig hadden ze mijn portefeuille gevonden. De eerlijke vinder had zijn beloning al opgeëist: al het geld dat erin zat, was verdwenen. Al 'betaal' ik liever 50 euro dan loketten allerhande af te schuimen voor nieuwe documenten. It's a small price to pay...

Dierenwelzijn

2006-11-02T10:35:00.000+01:00

"Ha, we hebben gelezen dat er in Antwerpen een schepen voor dierenwelzijn komt?" Ze gniffelen. Ik trap in de val en voel plaatsvervangende schaamte. Ik ben er stilaan aan gewend dat ik als stadsambtenaar soms wordt aangesproken als woordvoerder van de stad. En dat ik dan verantwoording moet afleggen voor Visacrisissen en ambtenaren die nog steeds betaald worden hoewel ze al vier jaar niet meer gaan werken.

Maar deze keer gaf ik ze gelijk. Schepen voor dierenwelzijn, waar halen ze het toch? Dat er aandacht nodig is voor dieren, ontken ik niet. Maar om het op je naamkaartje te zetten? Wat proberen ze daar nu politiek mee te winnen? Onze goede vrienden van de bruine oppositie waren er als de kippen (ha!) bij om schande uit te roepen over deze nieuwe beleidsprioriteit. Polariserend zoals ze zijn, wezen ze op het vele werk dat nog nodig is voor het mensenwelzijn. Een schot voor open doel, natuurlijk.

En welke voorstellen lanceert die soon-to-be dierenschepen dan? Dat er op kermissen geen pony's meer mogen rondcirkelen in een tent, dat de duivenoverlast niet meer met netten te lijf mag gegaan worden en dat er moet bekeken worden of honden wel thuishoren bij stedelijke baasjes. Ze zouden beter wat meer kleine parkjes met hondenloopzones aanleggen, verspreid over de hele stad. De Schelde propermaken zou de vissen kunnen terugbrengen. En die duiven zitten er ook alleen maar omdat er zoveel (weggegooid) voedsel voor het rapen ligt.

Ik wacht samen met u af, maar wel met een goede dosis scepsis. Mijn enige hoop is dat de dieren er beter bij zullen varen dan de mestkevers.

Vuile handjes

2006-10-27T14:03:00.000+02:00

Nu heeft die viezerik weer zijn handen niet gewassen. Een collega van mij valt op in het toilet, namelijk doordat hij na elke plasbeurt weer naar buiten wandelt zonder langs de wastafel te passeren. Ik vind het zodanig vies dat ik zelfs twijfel of ik zijn hand zou schudden wanneer hij die zou aanbieden. Ik voel me daarin gesterkt door de wetenschap, zoals je kon lezen in De Morgen van 12 juni 2001.

<...>Uit het Britse onderzoek, waarin 2000 mensen werden ondervraagd,
bleek dat 31 procent van de mannen en 17 procent van de vrouwen het niet nodig
vond om hun handen te wassen na een toiletbezoek. Ze waren in de overtuiging dat
hun handen schoon genoeg waren.

Professor John Krebs, de voorzitter van de Britse 'Food Standards
Agency', verklaarde maandag aan de BBC dat voedsel klaarmaken of vastnemen met
vuile handen neerkwam op het vragen om moeilijkheden. "Voedselvergiftigingen
zijn nog steeds een groot probleem in het Verenigd Koninkrijk. Het kan voor een
groot gedeelte vermeden worden door telkens voor je met eten in aanraking komt
je handen te wassen." We gaan volgens Krebs ook totaal verkeerd om met
huisdieren. "Iedereen die in aanraking is geweest met een kat of een hond moet
voor hij eten aanraakt zijn handen wassen. Dat gebeurt meestal niet." Professor
Hugh Pennington, een microbioloog van de universiteit van Aberdeen, vreest dat
de wetenschappers kritiek zullen krijgen nu ze zo tekeergaan tegen onhygiënische
handen. "Men zal beweren dat we ons met futiliteiten bezighouden. Maar telkens
als we iemand de hand schudden, is er een kans van een op vijf dat we besmet
worden met de een of andere bacterie."

Misschien moet ik het maar afdrukken en ophangen in het toilet.

Losse handjes

2006-10-23T10:35:00.000+02:00

Pisnijdig word ik er van. Zaterdag laatst organiseerde Wel Jong Niet Hetero een fuif in de Concertzaal van de Vooruit in Gent. Dat het er fijn fuiven was, kon ik zelf vaststellen. Maar nu hoor ik dat er sterke vermoedens van diefstal zijn: ofwel zijn er bonnetjes weg, ofwel is er te weinig geld binnengekomen.

Hoe dan ook, de gedachte dat er sommige vrijwilligers losse handjes zouden hebben, verontrust me. Nu moeten we oplossingen zoeken die het voor de betrouwbare vrijwilligers ook omslachtiger zullen maken. Want de daders vinden, lijkt zo goed als onmogelijk. Ik hoop in elk geval dat ze op weg naar huis overvallen zijn en al hun gestolen geld hebben moeten afgeven. Ga dan maar eens aangifte doen...

Dirk Debeys doet het weer

2006-09-07T12:08:00.000+02:00

Waar zal u zijn op 1 oktober? Op de Groenplaats of in de Stadsschouwburg?

En wie heeft het volgens u voor het zeggen in onze gemeenten na 8 oktober?

Kansarmen en Libanon

2006-09-06T16:22:00.000+02:00

Vandaag gelezen in De Morgen:

De Belgische gerechtelijke diensten hebben onvoldoende slagkracht om de strijd tegen het moslimterrorisme optimaal te voeren. Dat zegt Glenn Audenaert, directeur van de federale gerechtelijke politie. Bovendien pleit hij voor een apart regime voor moslimfundamentalisten achter Belgische tralies. <...> De reden is volgens Audenaert niet ver te zoeken. "De radicalisering is de voorbije jaren enorm toegenomen. Neem bijvoorbeeld alleen maar het recente conflict in Libanon, dat opnieuw een duidelijk effect heeft op Belgische kansarme jongeren.<...>

Dus het conflict in Libanon heeft een effect op de Belgische kansarme jongeren? Laaggeschoolde tieners googelen naar Al Qaeda, langdurig werkloze jongeren trekken naar trainingskampen in Afghanistan en de koran wordt een bestseller bij jongeren die in armoede leven?

Meneer Audenaert bedoelde waarschijnlijk allochtone jongeren. En dan nog. Zucht.

Vaarwel politieke correctheid

2006-09-05T10:07:00.000+02:00

Is het nu mindervalide, andersvalide, gehandicapte of persoon met een handicap? Die discussie is volledig passé, volgens Het Nieuwsblad. Wat bejaarden zijn, dát is de nieuwe hamvraag:

De politie heeft een 19-jarige jongedame uit de Antwerpse Seefhoek opgepakt die er een sport van had gemaakt om bejaarden en andere gehandicapten te bestelen. De verdachte bekende de feiten en pleegde ze naar eigen zeggen om te kunnen shoppen en uitgaan. De vrouw gebruikte steeds een smoesje om bij haar slachtoffers binnen te raken. Vorige week woensdag kwam er een einde aan de reeks. Toen ze de bankkaart van een 72-jarige dame gebruikte om 1.500 euro over te schrijven naar de rekening van haar zus, kreeg de politie haar te pakken.(JHA)

Vrij verkeer

2006-08-30T11:12:00.000+02:00

Lange tijd wou hij enkel met iemand vrijen wanneer dat binnen een (potentiële) relatie gebeurde, vertelde hij me. Zo zie ik het nu ook. Maar na enkele jaren hield hij het niet meer vol. Nu gaat hij af en toe naar een homosauna, om de warmte en affectie te vinden die hij zoekt.

Het zette me aan het denken. Het is nu meer dan vier jaar geleden dat ik voor het laatst met iemand heb gevreeën. Ik behelp mezelf in afwachting van de Prins op het Witte Paard (tm). Maar zal ik dat ook volhouden?

Ik slaag er zelfs in om voet bij stuk te houden wanneer de kans op seks-zonder-meer zich voordoet, zoals vorige week in Litouwen. Het heeft meer te maken met onzekerheid en angst dan met principes, geloof ik. Onzekerheid over mijn lichaam, angst om afgewezen of gekwetst te worden. Niets is veiliger dan je rechterhand, nietwaar? Maar veel warmte en affectie krijg je er niet van...

Ik weet niet goed waarom ik dit op het internet zwier. Misschien omdat er onder de lezers hiervan mensen zijn die hetzelfde doormaken of hebben meegemaakt?

Party time!

2006-08-01T14:50:00.000+02:00

Op 3 september is het weer party time! Een mens wordt maar één keer 25, dus reden te meer om er eens goed in te vliegen met een tuin-, cocktail- en roosterfeest. De uitnodigingen zijn de deur uit, misschien ben jij een van de lucky few?

Ik kijk er alvast reikhalzend naar uit, want in mijn mini-apartementje is niet genoeg plaats voor de legendarische feestjes van weleer... Wanneer ik binnen twee jaar verhuis, zal het eerste criterium toch wel zijn of er plaats is voor feestjes. Wat is een mens zonder vrienden en toffe herinneringen die je samen met hen hebt? Of in het geval van Kenneth: herinneringen die je had kunnen hebben als je niet te veel had gedronken.

Cheers!

Oh ja, vanaf nu ga ik telkens een leuk filmpje zoeken om mijn blogs mee af te sluiten. Gezien de partysfeer heb ik gekozen voor een fragment uit 'Whose Line is it Anyway', een improvisatieprogramma op de Amerikaanse tv waar ik grote fan van ben.

In dit fragment ontvangt één speler de drie anderen op een feestje. De drie kregen elk op voorhand een kaartje met daarop het personage dat ze moeten spelen. De 'gastheer' moet tijdens het feest raden wie die personages zijn.

Designer baby's een feit

2006-07-26T00:55:00.000+02:00

Hoe anders dan door genetische manipulatie kan een 11-jarig meisje zo'n stem hebben?

Verkiezingsloterij

2006-07-17T11:49:00.000+02:00

Breng je stem uit in de verkiezingen en win een miljoen dollar. Dat is wat een aanstaande politicus in de Amerikaanse staat Arizona voorstelt om de opkomst bij verkiezingen te verhogen, zo las ik in de New York Times (gratis registratie nodig).

De man heeft zelfs genoeg handtekeningen verzameld om de kiezers van Arizona zich te laten uitspreken over zijn idee tijdens de verkiezingen in november.

Mijn mening hierover (daarom lees je deze blog toch, of niet?) is dubbel. zo'n verkiezingsloterij kan helpen om de opkomst te verhogen en de verkiezingsuitslag representatiever te maken. Vooral kansarme groepen zouden zo misschien vlugger naar het stemhokje gaan.

Maar de mensen gaan misschien niet meer stemmen omdat ze iemand willen verkiezen die met hun noden en wensen zal bezig zijn. Politiek dreigt zo een 'commerce' te worden in de ogen van de kiezers.

Wat denk jij? Zou jij meer geneigd zijn om te gaan stemmen (onder een systeem van stemrecht i.p.v. stemplicht) als er een miljoen te winnen valt?

Spraakgebrek

2006-07-14T15:07:00.000+02:00

Ik erger me geregeld aan het platte Antwerps, zeker als de typische Brabantse tonen uit mijn eigen keelholte komen. Enkele maanden geleden merkte een selectiejury bij de VRT deze klanken bij mij op, en dat is niet zo best voor iemand die wel graag iets op de radio wil doen. Nochtans ben ik helemaal geen Antwerpenaar.

Als jonge West-Vlaming volgde ik een jaartje dictielessen om de ergste boerenklinkers uit mijn uitspraak te bannen, met redelijk succes. Maar dan kom je als elfjarige jongen in Antwerpen terecht. Het duurde enkele maanden vooraleer ik iedereen enigszins begreep, maar al snel nam ik het dialect over om maar niet te veel op te vallen. Hier zijn ze bikkelhard voor mensen van 'boate 't stad'.

Alleen aan de telefoon lukt het me nog om een beetje deftig Nederlands te praten. Misschien moet ik een voorbeeld nemen aan mede-RvB'er Kris, die erin slaagt om 'beschaafd' Nederlands sexy te maken. Wee u, Antwerpenaars!

La bella Italia

2006-07-14T14:26:00.000+02:00

Allez, dan. Zoals beloofd toch enkele foto's van in Italië. Ik ben dan wel al terug van eind mei, maar 't was er gewoon nog niet van gekomen om de foto's te bekijken. Sta me toe dat ik de klassieke touristische foto's achterwege laat...

Bologna is een heerlijk alternatieve stad tjokvol studenten, artiesten en andere vreemde types.

Julien durfde niet poseren alsof hij de bronzen borsten likte... Flauwe trees!

Ravenna staat bekend om zijn oude Byzantijnse mozaïeken, zoals in dit mausoleum. Let vooral op de onschatbare antieken staande lamp in het midden.

Single is cool in deze Ravennaanse etalage.

Mmm, tiramisu. Maar die van Karolien is stiekem beter...

De beroemde brug over de Arno in Firenze, bij zonsondergang. Toch nog iets moois gezien in deze door VTM-toeristen en namaakspullenverkopers overspoelde stad.

Vertrouw nooit op de locals om een goede foto te maken van jou en je internationale vrienden...

Pokkeheet

2006-07-05T10:36:00.000+02:00

Je hoeft geen blog te lezen om te weten dat het buiten tropisch warm is. Daarover gaat het vandaag dus niet.

Neen, pokkeheet verwijst naar de 21-jarige Canadees Kevin Zegers, hoofdrolspeler in Transamerica. Voor wie de film of de trailer nog niet gezien heeft deze korte samenvatting: een transseksuele vrouw krijgt een telefoontje van een onbekende zoon, en dat een week voor haar geslachtsoperatie. Ze gaat de confrontatie met haar zoon uit de weg, maar haar therapeute stelt de operatie uit tot ze in het reine is gekomen met haar zoon. Met tegenzin zoekt ze haar zoon. Ze doet zich voor als zendelinge en wil de jongen zo snel mogelijk bij zijn familie onderbrengen. Maar dat lukt niet zo goed.

Die zoon is dus meneer Zegers, een superheet ding dat in de film meermaals zijn looks en body tentoonstelt. 't Was al een tijdje geleden dat ik mezelf liet gaan in een fixatie voor Hollywoodacteurs of boysbandzangers, maar waarom ook niet hé. Geniet gerust mee... Rawr!

De eerste foto is genomen op het filmfestival van Cannes, de tweede is uit de tv-serie 'House', alle andere komen uit Transamerica.

Live vanuit de kist

2006-07-03T19:01:00.000+02:00

ma 03/07/06 - In de Luikse Sainte Foy-kerk werd vanmorgen de begrafenisplechtigheid gehouden van het vermoorde meisje Stacy Lemmens. De kerk van Sainte-Foy, die op 200 meter van het café ligt waar de meisjes verdwenen, zat afgeladen vol. Buiten volgden honderden mensen de plechtigheid op een groot scherm. De dienst werd ook rechtstreeks uitgezonden op Eén. (bron)

Is dat nu echt nodig, vraag ik me dan af. Een begrafenis op groot scherm én op televisie. Met live commentaar van twee journalisten dan nog.

Graag geef ik enkele ideeën om een volgende mediabegrafenis nog aangenamer te maken voor de kijker:

- Wie een sms stuurt naar een speciaal nummer, maakt kans op een stoel op de eerste rij, een meet-and-greet met de familie en een ereplaats aan de koffietafel.
- De kijkers kunnen via de afstandsbediening kiezen welke muziek er gespeeld wordt.
- Tijdens de offerande schakelen we over naar de studio, waar een panel van begrafenisondernemers de plechtigheid beoordeelt. De meest emotionele momenten worden nog eens bekeken in herhaling.
- Her en der in de kerk hangen letters die samen een woord vormen. Elke tiende beller die het woord doorbelt naar een 0900-nummer maakt kans om te mogen vissen in de prijzenvijver.
- De hamburger- en pizzakramen buiten de kerk geven voortaan getrouwheidskaarten die korting geven op elke funeraire fastfoodmaaltijd.

Ik heb geleerd dat het nieuws bepaald wordt door twee zaken: het belanghebbende en het belangwekkende. Het mag duidelijk zijn dat de VRT vandaag vooral belang wou wekken. En daar zijn volgens mij geen Stacy's, Nathalie's of Guido's mee gebaat.

Moederliefde, moederleed

2006-06-14T16:11:00.000+02:00

Een mens wordt zo gewoon aan emoties in de media, maar soms kan iets me toch nog raken. Vandaag las ik Het Nieuwsblad tijdens de lunchpauze. Tussen alle oorlogs- en geweldsberichten stond onderstaand bericht van een moeder voor haar verdwenen of gestorven zoon. Het is voor mij een uiting van wanhoop, verdriet en vooral liefde. Konden meer mensen hun gevoelens maar zo uiten...

Bio = betalen

2006-06-08T11:21:00.000+02:00

Ik trok gisteren na het werk naar Het Natuurhuis, een winkel met biologische voeding en natuurproducten in het centrum van de stad. Mijn plan was om enkel iets te gaan halen tegen de herpesblaasjes op mijn neus (dammit!), maar uiteindelijk kwam het eindbedrag van mijn ticketje op 44 euro uit. Da's niet zo moeilijk wanneer je nog kattenklauw koopt voor een verhoogde weerstand (10 euro), twee flessen biologische wijn (12 euro) en brood, beleg, koffie en wat fruit. En zeg niet zomaar beleg tegen pompoencurry, aspergesla en kaas met boterkruiden...

Ik heb geprobeerd mijn portemonnee te troosten met de gedachte dat ik gezonder eten heb gekocht en het kapitalisme een hak heb gezet. Mijn portemonnee was het niet met mij eens.

De (overigens best knappe) plaatselijke specialist in natuurproducten raadde me Erpesan aan, een vloeistof die ik nu geregeld op de blaasjes moet deppen. Hij had er zelf ook vaak last van, zei hij met enige sympathie voor mijn cosmetisch benarde situatie. Had hij maar sympathie voor andere benarde situaties... *droomt zachtjes weg*

Toevoeging 9/6: Erpesan is een aanrader voor iedereen die al eens met koortsblaasjes te maken krijgt. De blaasjes zijn bij na twee dagen al helemaal opgedroogd, terwijl ze normaal gezien eerst opzwellen en soms zelfs eventjes etteren. Oké, het ziet er niet uit, maar ik zal er tenminste een paar dagen vroeger van af zijn dan gewoonlijk. Oh ja, mijn excuses voor al wie dit leest tijdens het verorberen van een maaltijd, bijvoorbeeld vis in botersaus. *kuch*

Waarom een pride nog nodig is

2006-05-23T15:26:00.000+02:00

Ik ben sinds gisteren terug uit Italië, maar een blogje daarover zal moeten wachten. Daarnet las ik een column van Margot Vanderstraeten uit De Morgen van afgelopen zaterdag. Die geeft volgens mij mooi weer waarom er nog steeds werk aan de winkel is vooraleer homoseksualiteit aanvaard is in België.

Dat zullen vele holebi's samen met mij vinden, maar over het nut van de jaarlijkse pride zal er wel minder overeenstemming zijn. Voor mij blijft de pride heel belangrijk. Wie het lezen van mijn redenering maar een saai idee vindt, kan meteen naar onder scrollen voor de bewuste column.

Vier jaar geleden wandelde ik voor het eerst mee in Brussel, tussen allemaal holebi's. Het was een hele stap, maar ik voelde me gesterkt door de massa en door de vrienden die met me mee stapten. Elk jaar weer betekent de pride een mogelijkheid voor holebi's om de stap naar de buitenwereld te zetten.

De pride versterkt ook het gemeenschapsgevoel van holebi's. Homo, lesbienne, bi, transseksueel of 'nog zoekende', we weten allemaal hoe het is om te ontdekken dat je geaardheid niet is wat iedereen rond je eigenlijk verwacht. Bij mekaar kunnen we steun, respect en aanvaarding vinden. Het belang daarvan is onlangs nog aangetoond bij de resultaten van de Zzzip-enquête. Je zal misschien liever niet in een optocht lopen samen met half-ontblote fuifbeesten, maar ook zij maken deel uit van die gemeenschap. Het is een diversiteit die we moeten koesteren, al vind ik het zelf ook altijd jammer dat de feestnummers met de grootste media-aandacht gaan lopen.

Tot slot is de pride ook nog steeds een goede manier om homoseksualiteit onder de aandacht te brengen. De meeste punten van het eisenplatform zijn intussen gerealiseerd, maar aandacht voor holebi's blijft belangrijk. Jij bent misschien al helemaal out and proud, maar er zijn nog heel wat kastholebi's die elke dag met de vrees leven dat hun omgeving hen niet zal aanvaarden. Op de pride kunnen we tv-kijkend en krantenlezend Vlaanderen op zijn minst doen blijven stilstaan bij homoseksualiteit. Voor totale aanvaarding is meer nodig dan enkel een jaarlijkse optocht, maar elke mens die ook maar eventjes nadenkt over de situatie van holebi's is volgens mij een stap vooruit.

Stap jij ook mee, nu zaterdag?

De Morgen - 20 mei 2006
Dag Yves,
Volgende week zaterdag, 27 mei, zou ik met vier bevriende homo's
in hun Brussel uit gaan eten. Nu ja, uit gaan eten, de twee koppels zouden
voor me, voor ons, koken. Dat kunnen ze trouwens verbazingwekkend goed, die
nichten, koken!
Gisteren ontving ik van een van hen een sms'je: of het etentje ook zondag kon, want dat ze zaterdag naar de Belgian Lesbian and Gay Pride gaan, en dat het die nacht heftig zal worden, zeker omdat ze na het feesten bij Chez Maman gaan uitwaaien. Ken je de travestietenbar Chez Maman, Yves? Moet je zeker eens naartoe, nooit voor middernacht natuurlijk, maar later, als de rest van de hoofdstad al ingedommeld is en het hier, aan de deur (je moet kloppen om binnen gelaten te worden) een homoseksuele drukte van je welste is.
Chez Maman (http://www.chezmaman.be/) is een
aanbevelenswaardige plek. Niet alleen omdat Gina en Louise de lange toog tot hun
luchtige, elegante podium maken, maar ook omdat het altijd gezond is om, als
hetero in dit geval, eens te ervaren hoe het is om tot een minderheid te behoren.
Deze vrienden zijn voorbeelden van trotse, zelfbewuste en zelfzekere homo's. Nu. Nu ze tussen de 35 en de 55 zijn. Nu ze hun dorp verlaten hebben en in de anonieme grootstad hun biotoop hebben gevonden. Nu de ene al meer dan vijftien jaar van zijn vrouw is gescheiden, en de andere aanvaard heeft dat zijn vader hem nooit nog een blik zal gunnen. Nu de derde, die uit een warm nest komt, tot de ontdekking is gekomen dat hij op zijn idool George Michael lijkt; waardoor hij zich nog vrijer en nog meer homo voelt. Nu de vierde besloten heeft om niet meer terug te keren naar zijn 'homofobe' binnenland van de Verenigde Staten.
De politiek-maatschappelijke ontwikkelingen in ons land zien er voor holebi's inderdaad 'rooskleurig' uit. En een optocht als die van aanstaande zaterdag is alleen maar positief (al is het jammer dat die nog altijd nodig is, natuurlijk). Maar praalwagens en wetten zijn de werkelijkheid niet.
Wie met jonge en oudere holebi's spreekt en ze van dichtbij kent, leert dat snel. Zo zal de werkelijkheid van zaterdag bijvoorbeeld inhouden dat vele homoseksuele koppels die in een Brussels hotel inchecken, eerst een kamer met twee singlebedden toegewezen zullen krijgen. Als ze zeggen dat ze geen aparte bedden willen, maar een heuse kingsize, zal de hôtelier verbaasd opkijken. Hij denkt volgens de heteronorm. Achter zijn balie zal gemompeld worden, de receptionist fronst de wenkbrauwen, en natuurlijk wordt het duo nagestaard als ze, de arm om elkanders middel, in de lift stappen. Die dikke kus houden ze maar voor als de deuren dicht zijn.
En zo gaat dat maar door. Elke dag opnieuw worden homo's en lesbiennes geconfronteerd met de talloze, kleine consequenties van hun grote liefde voor hetzelfde geslacht. Ik kan me voorstellen dat je van de opeenstapeling van die alledaagse discriminaties moe en moedeloos wordt. En ik kan me ook voorstellen dat het voor een jongere, die met alles en nog wat worstelt en die er helemaal alleen voor staat, zeer moeilijk moet zijn om zich een weg te zoeken door zichzelf, en door dit dichte web van vooroordelen.
Het spijt me, Yves. Het leven kent geen toverspreuken. Op het woord 'hoop' na.
Tot in Chez Maman,
Margot Vanderstraeten

Arrivederci, Hans!

2006-05-10T15:45:00.000+02:00

Aah... Vakantie!

Eindelijk trek ik er weer eens op uit. Mijn elfdaags tripje naar Italië met Julien komt op een goed moment. Er is de laatste tijd weer heel wat veranderd, zowel in mijn hoofd als rondom mij. Er even tussenuit knijpen helpt dan om wat afstand te nemen en alles in het juiste perspectief te plaatsen.

We vliegen naar Bergamo, vlakbij Milaan, en trekken van daar via Mantova, Bologna, Ravenna, Firenze, Siena en de Toscaanse bergdorpjes (foto: San Gimignano) naar Rome. Daar hebben we afgesproken met Mark en Nicola, een Brits-Italiaans koppel dat het ondanks de lange afstand al jaren samen uithoudt.

Ik kijk alvast uit naar Italiaans ijs, pasta, mooie dorpen en steden, niet al te veel vertraging met de trein, draaglijke temperaturen en vooral rust. Twee pas aangeschafte boeken moeten met dat laatste al helpen: de eerste van Terry Pratchett uit de Discworldreeks, en de Da Vinci Code. Al die poeha rond een boek moet toch enigzins gegrond zijn, niet?

Arrivederci, Hans!

--Tim

Als de lente is in't land

2006-04-24T17:24:00.000+02:00

Het belooft een bruisende namiddag te worden, deze zaterdag. Dan is het Lentedag, een dag waarop de Raad van Bestuur en het Coördinatieteam van Wel Jong Niet Hetero samenzitten om de werking van de organisatie te verfijnen en een goede route naar de toekomst uit te stippelen. Er is werk aan de winkel, vind ik. WJNH en haar aangesloten groepen bereiken momenteel wel veel jongeren, maar ik vermoed dat er ook heel wat jongeren zijn die niet vinden wat ze zoeken.

Uit mijn vier jaar ervaring bij Enig Verschil (de Antwerpse holebi-jongerengroep) heb ik gemerkt dat daar maar weinig laaggeschoolde of allochtone jongeren kwamen, bijvoorbeeld. En er zijn ongetwijfeld ook jongeren die vinden dat ze geen nood hebben aan informatieve activiteiten en een veilige cocon om vrienden in te maken. Ze zoeken misschien gewoon een plezant clubje dat eens naar de film gaat, of op weekend, of een spelletjesavond organiseert.

Iedereen denkt er het zijne van, dus taak nummer één is om al die meningen eens bij mekaar te brengen. Daarnaast zijn er ook wat plooien glad te strijken. Ik zou ook graag eens proberen om de interne structuur van WJNH een beetje open te breken, al vermoed ik dat er wat weerstand tegen zal zijn. Alles op zijn tijd, nietwaar?

Op persoonlijk front is het momenteel net dat: een front. Een grondlaag van verwarring, bestrooid met veel te veel zaken om over te piekeren, afgewerkt met een snuifje schrik. Nu de zon zich wat meer laat zien, zal het in mij misschien ook wat gaan opklaren. Ik heb alvast een soort persoonlijke Mission Impossible voor de boeg.

This message will self-destruct in five seconds...

Estland wint Eurovisiesongfestival 2006

2006-04-08T20:51:00.000+02:00

Ik ga dit jaar hoogst waarschijnlijk het Eurovisiesongfestival missen. Dat vind ik best jammer. Niet bepaald voor de liedjes zelf, maar vooral voor de sfeer die rond het festival hangt. Ik hou er echt van om met vrienden naar de wedstrijd te kijken en commentaar te geven. Bijvoorbeeld: "amai, die is duidelijk homo", of: "zie die bomma daar nu op die trommels slaan". En de puntentelling is elk jaar weer een bron van spanning en frustratie. Spanning omdat België vaak toch een waterkansje lijkt te hebben, en frustratie omdat de burenvrijage in het Oostblok daar altijd een stokje voor steekt.

Maar goed, ons Kate zal het in Athene zonder mijn aandacht moeten stellen. Volgens mij gaat ze toch niet winnen, al zal ze misschien wel hoog eindigen. Ik zet mijn geld in op Sandra Oxenryd (foto) uit Estland met haar liedje "Through my window". Dat heb ik vandaag voor het eerste gehoord via eurovision.tv. Via die site kan je alle videoclips van de deelnemende landen bekijken. Als je ook eens wil kijken, klik dan op de site verder op 'Multimedia Lounge' en dan 'Video'. Na het bekijken van alle clips stel ik hieronder de Spruitawards 2006 voor:

Grootste kanshebber: Estland (Sandra Oxenryd - Through my Window)
Een heel catchy popnummer. Ik had het één keer gehoord en wilde het meteen nog eens beluisteren. Heel zomers, braaf en opgewekt ook. Eindigt gegarandeerd in de top 10, ondanks het lachwekkende majorettenpakje van de zangeres.

Meest voluptueuze artiest: Cyprus (Annette Artani - Why Angels Cry)
Veel zullen de kijkers niet onthouden van deze madam haar liedje, maar des te meer van haar indrukwekkende boezem. Erg is dat niet, want haar nummer is een kleffe ballade, type dertien-in-een-dozijn.

Beste nieuwkomer: Armenië (Andre - Without Your Love)
Ook het enige nieuwe land dat deelneemt. En daarmee zijn we uitgepraat.

Meest misplaatst nummer: Kroatië (Severina - Moja Stikla)
Dit zou zelfs op het Sfinxfestival een slecht nummer zijn. De Kroaten kunnen beter hun licht eens opsteken bij eender welk ander Oost-Europees land. Hun inzendingen zijn allemaal verrassend modern.

Origineelste videoclip: Finland (Lordi - Hard Rock Hallelujah)
Een jonge vrouw stapt door de kleedkamers van een rugbyploeg, om die wat later uitgemoord op de grond te vinden, terwijl er griezelige hardrockers op de lijken staan te 'zingen'. Helaas pindakaas: op het festival worden er geen clips getoond. Exit Finland.

Mooiste ballade: Frankrijk (Virginie Pouchin - Il Etait Temps)
Van de vier of vijf ballades in het festival is dit de beste. Maar laat ik meteen ook duidelijk maken dat het winnend nummer dit jaar geen ballade zal zijn. Mooie poging, Virginie, maar 't is toch wat te eentonig.

Meeste verrassende inzending: Macedonië (Elena Risteska - Ninanajna)
Van een land als Macedonië zou je een kwartet rare tisten in traditionale klederdracht verwachten. Niets daarvan dit jaar: Elena Risteska brengt een melodieus liedje met een simpel refrein. Een kanshebber.

Grootste teleurstelling: Spanje (Las Ketchup - Bloody Mary)
Hun liedje is niets vergeleken met hun grote hit 'Aserejé'. Een saai kabbelende brok pulp. Booh!

De verander-je-actprijs: Moldavië (Arsenium & Natalia Gordienko - Loca)
Geen hoogvlieger, deze combinatie van pop en r&b, maar het nummer is lang niet zo slecht als de act. Geef eens wat geld uit aan deftige kleren, mensen. Truien die in de jaren '80 al niet meer in waren, horen echt niet thuis op het songfestival. Of wacht...

De Deckers&Ornelisprijs: Duitsland (Texas Lightning - No No Never)
Ongetwijfeld het foutste nummer van alle inzendingen. Lichtgevende cactussen +cowboyhoeden + een onnozel countrydeuntje = de start van Wereldoorlog III?

Meeste schaamteloze arrogantie: Litouwen & Ijsland (LT United - We Are The Winners & Silvia Night - Til Hamingju Ísland)
"We are the winners", zingen de Litouwers vol zelfvertrouwen in hun kleuterliedje. En de Ijslandse probeert het met "Let's meet next year in Iceland", maar volgens haar act telt die uitnodiging alleen voor drag queens. Ga toch naar huis!

Politiek correct maar toch slecht nummer: Israël (Eddie Butler - Ze Hazman)
Een speciale vermelding voor de Israël, dat erin slaagt om een nummer te sturen dat zowel in het Hebreeuws als in het Engels wordt gezongen. Komaan zeg, dat is zo jaren negentig dat het niet meer grappig is.

Grootste kanshebber... bij homo's: Letland (Cosmos - I Hear Your Heart)
Letland richt zich echt wel op homo's. Na de overwinning van Marie N in 2002 (mede dankzij de twee jonge blonde goden die wulps rond haar dansten) stuurt het land vier jaar later een soort Voice Male Junior naar Eurosong. Zes frisse twintigers zullen heel wat homohartjes sneller doen kloppen... Maar winnen doen ze niet. Uithuilen kan natuurlijk steeds op mijn ervaren schouder.

De bimboprijs: Monaco (Séverine Ferrer - La CoCo Dance)
Wie eens goed wil lachen, moet het clipje van deze Britney-wannabe eens bekijken. Het nummer slaat nergens op. Het is duidelijk dat deze 'zangeres' met haar looks haar lege hersenpan wil camoufleren. Nice try, Séverine.

Kastnichtprijs 2006: Slovenië (Anzej Dezan - Mister Nobody)
Je kan je nog proberen te verbergen achter Mister Nobody, Anzej, maar geef het nu toch maar toe...

Voor wie wél naar het festival kan kijken: kan je me laten weten of mijn voorspellingen steek hielden?

Serieus genomen

2006-03-30T17:24:00.000+02:00

Mijn oudste broer had me er al over verteld, en nu kom ik het tegen op de blog van Blauridder. Het zit hem inderdaad allemaal in de klemtonen...

WJNH = Wou Je Nog Hobby's?

2006-03-27T23:13:00.000+02:00

"Proficiat, u haalde de pers."

Een (overigens lesbische) collega had in de krant gelezen dat ik er een nieuw vrijwilligersengagement bij heb. Dat was te verwachten, aangezien ik gisteravond nog telefoon kreeg van een journaliste. Ik was er niet bepaald happig op. Niet alleen omdat ik me heb voorgenomen om me zoveel als mogelijk op de achtergrond te houden, maar ook omdat de familie langs vaderskant waarschijnlijk nog niet op de hoogte is.

Ik vind het niet erg dat ze het te weten komen, maar ik had het ze liever zelf verteld. "En wat als je dan met je vriend naar een familiefeest komt?", had mijn vader me gevraagd toen ik hem had verteld dat ik homo was. Het was duidelijk dat hij misschien nog meer schrik had van de reactie van zijn broers en schoonzussen dan ikzelf. En de gelegenheid deed zich nooit voor (ik zie mijn familie niet vaak), dus heb ik het ze nooit kunnen vertellen.

En dus ook op het werk is het nu al een gespreksonderwerp in de refter geweest. Ook dat vond ik niet zo erg, aangezien heel wat mensen het al wisten. Alles bij mekaar genomen is al die aandacht misschien een extra duwtje in de rug om nog meer mezelf te zijn. Maar laten we het nu niet te filosofisch maken.

Wou je nog hobby's? Ze hadden het me misschien beter gevraagd voor ik instemde met de voordracht als nieuwe voorzitter. Ik heb vandaag meer e-mails gekregen en verstuurd voor WJNH dan ooit tevoren. Als je bedenkt dat mijn WJNH-engagement intussen toch al vier jaar duurt, wil dat iets zeggen. En nu bedenk ik daar nog bij dat ik maar een paar mailtjes heb gekregen over het holebikamp, waar ik me ook voor ga inzetten.

Als je nog met me wou afspreken voor iets anders dan een vergadering, sla dan nu je slag. Ik zal het goed kunnen gebruiken...

Four feelings in one day*

2006-03-20T16:55:00.000+01:00

Het kon niet anders dan een rotmaandag worden. Vrijdagochtend moest ik een interviewafspraak maken met iemand van De Post. Het Antwerpse sorteercentrum is namelijk genomineerd voor de Diversiteitsprijs van de stad. Kon die mevrouw wel alleen maar op maandagochtend zeker? Om negen uur 's ochtends nota bene!

Een schande is het! Een beetje journalist wordt pas echt wakker rond tienen, als hij het belangrijkste nieuws al achter de kiezen heeft. Normaal kom ik pas rond halftien of zo op de redactie, maar nu moest ik dus al een uur vroeger aan de slag.

Op de koop toe verliep de tramrit niet bepaald vlekkeloos: eerst al vijf minuten vertraging aan het Astridplein wegens wegenwerken (het persbericht van vorige week had ik niet onthouden). Maar goed, ik was gelukkig goed op tijd vertrokken. Maar als we de Turnhoutsebaan afdraaien richting Provinciestraat loopt het mis. Een geparkeerde auto blokkeert de sporen. Het is kwart voor negen.

Het rampscenario spookt al in mijn hoofd: ik kom een halfuur te laat op mijn afspraak en mijn contactpersoon heeft geen tijd meer voor het interview. Ze had om 10 uur een managementoverleg, had ze gezegd. Uiteindelijk regelt ze iemand anders voor het interview, maar dat loopt zodanig lang uit, dat ik mijn tweede interview om 11 uur ook misloop. Maandag heeft niet voor niets de reputatie de slechste dag van de week te zijn.

Het is vijf voor negen. Ik zit nog steeds te wachten op de tram. Het wordt duidelijk dat de eigenaar van de geparkeerde Golf niet komt opdagen. Ik stap af en besluit dan maar helemaal te voet naar de Borsbeekbrug te gaan. Ik bel de fotograaf en mijn contactpersoon om mijn vertraging te melden. Dankzij mijn goeie conditie (dankuwel Fitness Passage) ben ik er om twintig over negen, natuurlijk samen met de tram, die intussen weer kon doorrijden. Wie heeft dit nog nooit meegemaakt?

We gaan binnen, de fotograaf neemt de foto's en ik doe het interview. Iets na tienen snuif ik weer de Antwerpse ochtendlucht. Mijn volgende interview kan zelfs vroeger gebeuren. Maar ik voel me toch flink gepakt door De Lijn. Al goed dat ze geen slogan hebben, of ik zou ze hier vakkundig omvormen tot de harde waarheid.

Hoe het tij soms kan keren. Mijn humeur sprong de lucht in toen ik in mijn mailbox een mailtje zag van de VRT. 'Ik heb het genoegen jou te melden dat je slaagde voor de schriftelijke proef van de selectie voor programmamedewerker bij Radio 2', vertelt de vriendelijke rekruteringsverantwoordelijke me. Het is me dan toch gelukt...

Na de cv-selectie waren we met tachtig voor de stemtest. Radio 2 zoekt regionale reporters en daarvoor moet je een stemattest halen. Ik slaag niet voor de test. Maar omdat ik de norm benader, mag ik toch deelnemen aan de schriftelijke proef. Twintig trefwoorden (van de Bolkenstijnrichtlijn tot podcasting) moet ik verstaanbaar uitleggen en ik moet vertellen wat ik op de radio zou brengen moest de vogelgriep uitbreken in 'mijn' provincie.

Het gaat me best goed af, wat ook blijkt uit het resultaat. Maar hoe goed hebben de ongeveer twintig anderen het gedaan? Dat weet ik nog altijd niet, maar ik kijk toch al uit naar het jurygesprek. Deze job zie ik echt zitten. Ik heb me destijds ontzettend geamuseerd bij Radio 1. Mijn ervaring met de Antwerpse actualiteit kan me alleen maar helpen bij de regionale redactie van Radio 2. We zien wel hoe het uitdraait, maar hopen op succes doe ik alvast wel.

*Ok, 't waren eigenlijk maar twee gevoelens. Maar zoek maar eens een catchy titel hé...

Een diepgravend onderzoek

2006-03-17T10:03:00.000+01:00

Soms kan een dubieuze woordkeuze in een journalistiek artikel nogal de aandacht trekken. Vorig weekend hoorde ik van mijn broer dat hij in een Vlaamse krant de volgende kop gelezen had: 'Veronique De Kock wil serieus genomen worden'. Volgens hem stonden alle Vlaamse mannen aan te schuiven om mevrouw De Kock eens serieus te nemen.

En dan lees ik vandaag dit:

'Miskraam na ruw drugsonderzoek op Schiphol'

DEN HAAG - Een Surinaamse vrouw heeft aangifte gedaan van zware mishandeling omdat ze in november een miskraam kreeg na een drugsonderzoek op Schiphol. Dat meldt het Nederlands Dagblad. De vrouw moest zich meerdere malen uitkleden en werd inwendig onderzocht. Eerder moest de staat twee andere vrouwen een schadevergoeding betalen omdat ze 'vernederend' waren behandeld bij de controle op bolletjes cocaïne.

Begin dit jaar maakte de Nationale Ombudsman bekend een diepgravend onderzoek te beginnen naar de wijze van drugscontroles door douane en marechaussee op Schiphol. Een hoogzwangere vrouw had haar beklag gedaan over een vernederende visitatie door de douane. Ook de klacht van de Surinaamse ligt bij de ombudsman. De verpleegkundige die de scan maakte, zou haar bijzonder ruw hebben onderzocht.

Is het nu niet de bedoeling dat de onderzoeken net mínder diepgravend worden?

Photoshopuitdaging

2006-03-08T12:31:00.000+01:00

Wat als de wereld helemaal homo was...

Wat als de wereld fluffy was...

De wereld volgens Amerikanen...

In een wereld voor vrouwen...

Enfin, 't is maar een bloemlezing van leuke inzendingen op b3ta.com. Elke week is er een nieuwe uitdaging voor Photoshoptalenten. Waag je kans!

Blog Power

2006-03-08T10:37:00.000+01:00

Vanmorgen heb ik weer twee bevriende blogs toegevoegd aan mijn lijstje (zie hiernaast), die van Frank en die van Tom. Ik had eerlijk gezegd gedacht dat de blograge wel vlug zou overwaaien, maar het ziet er nu naar uit dat we nog jaren zullen bloggen. Ik vind het niet alleen fijn om de blogs van mijn vrienden te lezen, maar het is ook gewoon leuk om zelf korte stukjes te kunnen publiceren. Zonder dat ze eerst half verkracht worden door eind- en hoofdredacteurs of kabinetards...

Op mijn blog krijg ik dingen gezegd die ik anders misschien moeilijker verteld zou krijgen. Kenneth zegt dat hij geen fan is van het bloggen. Hij wil de blogs van zijn vrienden niet lezen omdat hij hun verhalen liever rechtstreeks hoort. Dat is oké, maar voor mij sluit het een het ander niet uit. Integendeel, een bevriende blog lezen kan een aanleiding zijn om nog eens contact op te nemen en bij te praten.

En jij? Wat betekent blogs lezen en schrijven voor jou?

Gaybashed

2006-03-06T10:46:00.000+01:00

Hier had eigenlijk een post moeten komen over mijn vakantiebestemmingen voor dit jaar en volgend jaar. Maar gisterochtend zijn twee van mijn beste vrienden, Kenneth en Kevin, in mekaar geslagen omdat ze homo zijn. Een van hen is de coördinator van Het Roze Huis in Antwerpen, nota bene.

Ik las erover op de blog van Kevin en was woedend. Je krijgt een anti-discriminatiewet, de mogelijkheid om te trouwen en (binnenkort) kinderen te adopteren, en je krijgt stilaan het gevoel dat de mensen er geen probleem meer van maken dat je nu eenmaal op mannen valt. En dan word je 's nachts op straat door twee jongeren beledigd en in mekaar geklopt.

We moesten er gewoon iets mee doen. Je kan dit niet zomaar laten gebeuren in een stad die zichzelf tegenwoordig (terecht of onterecht) profileert als de Gay Capital of Europe en in de zomer van 2007 zelfs gaststad is voor de Gay Games. Als je in een stad als Antwerpen al niet meer jezelf kunt zijn zonder daarvoor aangevallen te worden, dan zijn we er echt nog niet.

Toevallig was het gisteravond vergadering van de Stuurgroep van Enig Verschil, de Antwerpse vereniging voor holebi-jongeren waar Kenneth drie jaar coördinator van is geweest. We hebben besloten om samen met Het Roze Huis een persbericht te versturen waarin we onze verontwaardiging uiten. We vragen ook aan alle slachtoffers om aangifte te doen bij de politie en/of bij de meldpunten van de Holebifederatie en het Centrum voor Gelijke Kansen.

Of de pers er iets mee gaat doen en of het allemaal iets gaat uithalen, is niet zeker. Maar we hebben het tenminste niet zomaar laten voorbijgaan.

Homo's aller lande, steek voortaan een baksteen in uw sacoche...

Blub ik ben een trekvogel

2006-03-03T11:49:00.000+01:00

Ik weet niet hoe het komt, maar als ik ooit aan op reis gaan begin te denken, dan ben ik onrustig tot op het moment dat de bestemming gekozen is. Sinds mijn vorige post ben ik nog drie of vier keer in de Via Via geweest, met telkens weer die duivelse papieren onderlegger met alle promotievluchten voor 1981'ertjes. Ik heb intussen zelfs al een spaar- en budgetberekening gedaan. Het ziet er al bij al goed uit, maar ik ga het aantal restaurantbezoeken de komende maanden wel moeten terugschroeven.

Daarnet heb ik met Julien afgesproken dat we vanavond eens samen zitten om een lijstje te maken met mogelijke bestemmingen. Er zal waarschijnlijk een dobbelsteen aan te pas komen om eruit te geraken. Als er iets gekozen is, kan ik me een reisgids aanschaffen en mijn reishonger beginnen stillen. Staan voor mij alvast op het lijstje:

Australië (Sydney, Blue Mountains, oostkust, ev. Melbourne en Great Ocean Road, etc.)

VS+Canada (New York, New England, Acadia NP, Quebec, Mauricie NP, Montréal, etc.)

VS (nogmaals westkust, maar deze keer in combinatie met andere parken, bvb. Yosemite en Yellowstone)

Nieuw-Zeeland (al zou ik het spijtig vinden om mijn Australische vrienden dan niet te zien)

Oost-Europa (foto: Polen)

Scandinavië (foto: Narvik, Noorwegen)

*zucht* Ik wil nog zoveel zien...

Enige suggesties zijn steeds welkom, maar haast je een beetje! ;-)

Vleugel

2006-02-27T17:30:00.000+01:00

Ik heb in lange tijd niet meer zo geweend. Oncontroleerbaar, zonder al te veel nadenken en op den duur met een gevoel van overgave. Het was eigenlijk best bevrijdend, achteraf gezien.

Mama zat vlak naast me. Er was haar gevraagd hoe het met haar leven gaat. Ze antwoordde uiteindelijk met een voelbare mix van woede, wanhoop, verdriet, eenzaamheid en op den duur overgave. Ze heeft lange tijd koppig volgehouden dat ze niets nodig had van andere mensen. Natuurlijk is dat onzin. Maar pas nu heeft ze daar eerlijk over uitgehuild. Dat zal best moeilijk geweest zijn, omdat ze ook van mij niet het gevoel heeft te krijgen wat ze verlangt.

Waarschijnlijk daarom begon ik ook te wenen. Ik ga er liever niet al te veel op in, want dit gaat erg diep. Maar voor de toekomst wil ik toch wat meer tijd met mama doorbrengen. We hebben mekaar een hele tijd heel wat minder gezien, ook omwille van wat ik zie als het 'van onder moeders vleugel komen' dat iedereen wel moet doen.

Misschien zou het wel fijn zijn als mama af en toe eens onder mijn vleugel komt.

Voorzitter voor het leven

2006-02-20T16:45:00.000+01:00

"We zouden je kunnen benoemen tot voorzitter voor het leven, maar dan moeten we eerst nog Karel Dillen zijn bril vragen."

Ocharme, Dimitri. We bespraken vorige week woensdag met alle bestuurders zijn aangekondigd ontslag als voorzitter van Wel Jong Niet Hetero. Niemand neemt hem dat kwalijk. Hij heeft de vereniging dan ook meer dan elf jaar in goede banen geleid, sinds de oprichting al.

Ik heb wel bewondering voor zijn inzet als voorzitter van een vereniging zo groot als Wel Jong Niet Hetero. Tot gisteren was ik een jaartje voorzitter van Enig Verschil. Die taak beperkte zich eerder tot de typische vzw-administratie, aangezien de stuurgroep alle belangrijke zaken beslist en laat uitvoeren. Maar toch was het niet altijd even simpel om als voorzitter te balanceren tussen bevoegdheden, gevoeligheden en buiten proportie opgeblazen minicrisisjes.

Voor Dimitri is het allemaal nog veel meer, want hij is in feite voorzitter, secretaris én penningmeester. Zonder je te vervelen met details, moet je weten dat WJNH een budget heeft dat in de miljoenen franken loopt en dat de organisatie twee voltijdse werknemers tewerkstelt.

Daarmee vergeleken is Enig Verschil een speeltuin. Zij het dan een veilige speeltuin voor kindjes die bang zijn om gepest te worden, of zoiets. Ik ben eigenlijk vooral gestopt bij EV omdat ik niets meer uit de vereniging haalde behalve de voldoening van mijn engagement. Maar uiteindelijk is daar een beetje te veel frustratie bij gekomen om het nog verder te zetten. Er zit genoeg talent in de vereniging om de werking verder uit te bouwen, daar twijfel ik geen seconde aan.

Trouwens, ik ga EV nog altijd vanop een afstand kunnen volgen. Ik ben nu één dag voorzitter af, maar dat zal niet zolang meer duren. Ook vorige week woensdag hebben we samen besloten dat we mij gaan voordragen als nieuwe voorzitter van WJNH. Een collega zei zelfs dat ik de enige huidige bestuurder ben die aanvaard zou worden als voorzitter.

Eerlijk gezegd had ik nooit verwacht om dat ooit te gaan doen. Ik heb ook meteen gezegd dat ik geen nieuwe Dimitri kan zijn. Daarvoor ben ik te veel gehecht aan vrijetijd en nachtrust. Dus heb ik met de andere bestuurders afgesproken dat ik het graag zal doen, als iedereen zijn steentje bijdraagt.

Wel Jong Niet Hetero is een fantastische organisatie die open staat voor nieuwe initiatieven. Ik kijk er echt naar uit om daar mee vorm aan te geven. Maar hopelijk wordt ik geen voorzitter voor het leven. Ik zie er niet uit met bokaalglazen.

Als de rook om ons hoofd is verdwenen

2006-02-15T14:55:00.000+01:00

Vandaag gelezen: Engeland volgt Ierland, Schotland en Noord-Ierland en voert een rookverbod in op alle publieke plaatsen. 67,6% van de parlementsleden stemde voor. Zouden dat de niet-rokers zijn?

Ik vraag me af hoelang we met z'n allen nog gaan roken. Een minderheid van de rokers zou bovenstaande wet een goed idee vinden. Maar wat zouden ze vinden van een mogelijkheid om te verhinderen dat niet-rokers beginnen te roken, moest die mogelijkheid bestaan? Zo kan het rokersbestand zichzelf 'uitdoven'.

Tegenstanders van de Engelse wet noemen het een zoveelste aanslag op de privacy door een 'nanny state'. Je kan er nu inderdaad niet overal meer roken, maar het horecapersoneel zal dat alleen maar toejuichen. En eigenlijk zouden de rokers dat ook moeten doen. Misschien is dit het duwtje in de rug dat ze nodig hebben om de pijp, sigaren en sigaretten eindelijk aan Maarten te geven.

Made in 1981

2006-02-09T13:57:00.000+01:00

Dit jaar geen grote reizen, maar geld sparen. Dat had ik mezelf voorgenomen. Maar sinds gisteravond is dat een bedreigd voornemen.

Na de film gingen we met z'n vijven nog even iets eten in het reiscafé Via Via. De papieren placematten maakten promotie voor een speciale actie van het reisbureau Joker. Dat viert dit jaar zijn 25ste verjaardag. Al wie in 1981 geboren is, kan een vlucht boeken naar een van de 25 bestemmingen tegen een sterk verminderde prijs.

Shit. Ik ben geboren in 1981.

Er was geen ontkomen meer aan. Sindsdien houdt het me sterk bezig. Terug naar Australië, naar Leon (dit keer zonder Belinda), naar Melanie en Naty, naar de wondermooie Blue Mountains? Of naar New York, met een rondreis door het oosten van Canada? Of misschien naar onverkend gebied, zoals Nieuw-Zeeland, China of Zuid-Afrika?

Ik ga het wat laten pruttelen. In elk geval zou een verre reis me op dit moment deugd doen. Iets leuks om naar uit te kijken. Het zou nog leuker zijn, moest ik een leuk iemand vinden om mee te gaan...

De extreem-rechtse vers

2006-02-01T13:00:00.000+01:00

Op het werk behandel ik de binnenkomende lezersbrieven. Maandag kregen we een anonieme lezersbrief als reactie op het eerste stadsgedicht van Bart Moeyaert. Anonieme brieven kunnen we niet behandelen, maar ik kan ze natuurlijk wel op mijn blog zetten. Hieronder lees je ze zoals we ze gekregen hebben:

Niet slecht.
Dàt gedicht. Maar zéééér naïef.

Want in vele kringen, vele landen gaat
het in de ronde en is in ieders monde:
Bezoek en vis stinken nà 3 dagen!
Inderdaad.
neem uw eigen woning:
U krijgt bezoek!
Leuk is dat, mensen over de
vloer te krijgen.
Samen lachen, praten, eten, spelen.
drinken...
Maar:
Als het bezoek geen aanstalten maakt om op
te stappen en na dagen, weken nog steeds
Van jouw tellorke eet.
Van jouw kommeke drinkt.
in jouw bedje slaapt.
jouw auto rijdt.
je partner mooie ogen maakt.
en er verder niets, maar ook niets toe bij-
draagt... Wel, dan wordt het leuk zijn ene
last.
En dan krassen niet alleen de meeuwen,
maar is opkrassen aan de orde!

Elk welopgevoed mens weet:
men kan er even binnen snoepen,
maar erbuiten is het waar je
hoort.

een Antwerpenaar met brede horizont!
27.01.2006

Gered door bijziendheid

2006-01-31T09:45:00.000+01:00

Soms is het handig als je wat bijziend bent. Vanmorgen, ik sla het poortje dicht en ga de hoek om, richting werk. Aan de overkant van de straat zie ik een oudere man wat doelloos rondstappen. Hij heeft alleen een jeansbroek aan, die hij ter hoogte van zijn kruis bewrijft en befriemelt. Behalve de vetrollen aan zijn bovenlijf kan ik geen details ontwaren. Ik schud mijn hoofd en bedenk dat het maar beter is zo.

In dezelfde categorie: de laatste tijd kom ik geregeld mensen tegen op straat die zich kwaad maken tegen een onzichtbaar iemand? Ze stappen me voorbij terwijl ze luidop roepen van 'zallek a een toek oep a bakkes geve?!' en meer van dat soort dingen. Hardhorend zijn, heeft blijkbaar ook enkele voordelen...

The land of the free?

2006-01-24T14:44:00.000+01:00

Daarnet gelezen op de Belgatelex:

CIA ontvoerde mensen om later te folteren

BRUSSEL - Het is bewezen dat de Amerikaanse geheime dienst CIA in Europa mensen heeft ontvoerd om ze over te maken aan landen waar ze gefolterd zijn. Er zijn evenwel nog geen formele bewijzen dat de CIA in Polen, Roemenië of andere Europese landen over geheime gevangenissen beschikte.

Dat staat in een tussentijds rapport van het onderzoek dat Dick Marty namens de Raad van Europa voert. Marty bevestigde dat de Amerikaanse geheime dienst in Europa mensen ontvoerde en overbracht naar landen waar ze gefolterd zijn. Volgens de Zwitser staat het vast dat de CIA de voorbije jaren honderden geheime vluchten uitvoerde in Europa. Verwijzend naar de verklaringen van Amerikaanse functionarissen stelt hij dat "er heel wat bewijzen zijn van het bestaan van een systeem van delokalisering of outsourcing van folteringen".

Hoewel er nu nog geen bewijs is voor het bestaan van geheime gevangenissen in Europa, zijn er volgens Marty talrijke aanwijzingen die verder onderzoek naar het bestaan van deze gevangenissen wettigen. (lim)

"The home of the brave and the land of the free", zeggen ze dan. Misselijk word ik ervan.

FBInternet

2006-01-20T11:18:00.000+01:00

Privacy op het internet is een lachtertje. Tik je eigen naam maar eens op Google. De kans is groot dat je zal versteld staan van wat iemand over je te weten kan komen via het internet.

Ik zou me gevleid moeten voelen met mijn 633 hits. Maar wie mijn volledige naam kent, weet over mij heel wat zaken:

- Dat ik actief ben (of ben geweest) bij Enig Verschil, een jeugdvereniging voor holebi's. Eigenlijk mogen familienamen daar nooit publiek gebruikt worden, maar goed.
- Dat ik actief ben (geweest) in een internetorganisatie voor virtueel vliegen.
- Dat ik een Amerikaanse naamgenoot heb die aan atletiek doet, hehe.
- Dat ik actief ben (geweest) in verschillende studentenorganisaties.
- Dat ik bij Radio 1 en De(n) Antwerpenaar werk of heb gewerkt.
- Dat ik een blog heb (nee, echt?).
- Dat een of andere 'Laartje' mij kent.
- Dat ik een afdeling van 'live action roleplaying' heb geleid.
- Dat ik ooit een reis naar Turkije heb gewonnen ('t was een flop).

Ik heb onlangs hetzelfde eens geprobeerd met de naam van de collega uit mijn vorige bericht. Helaas kwam ik niet verder dan wat ondertekende petities. Nog altijd geen zekerheid over enige homoneigingen, dzju toch!

Hoeveel privacy heb jij nog op het internet?

Strandwandeling

2006-01-17T16:42:00.000+01:00

Een blik op mijn leefruimte en je hebt een indicatie van hoe ik me voel. Na een halfslachtige grote kuis (zo'n goed voornemen) twee weken geleden ligt alles er weer rommelig bij. Ik heb niet zoveel zin om er iets aan te doen.

Iemand vertelde het me al een paar maanden geleden: we zitten in een tijd waarin we geconfronteerd worden met wat voor ons belangrijk is in het leven en wat niet. Voor mij is dat niet anders geweest. Ik zou mijn tijd achter de computer graag wat terugschroeven, ten voordele van alles wat maar aan de andere kant van de voordeur te vinden is: een babbel met een vriend of vriendin, een plezant vrijwilligersengagement, nieuwe ontmoetingen en inzichten, enzovoort.

Stilaan begint mijn houding tegenover relaties en hoe ze kunnen ontstaan ook wat te veranderen. Ik moet me erbij neerleggen dat je waarschijnlijk niet van date naar soulmate kunt stappen zonder dat daar nog veel meer stappen tussen zitten. Ik heb altijd gevonden dat dat de meest veilige manier was, die waardoor je het minst gekwetst kon worden. Liefst van al zou ik in zee willen gaan met iemand waar ik me volledig zeker over voel. Maar als je er niet eerst mee op het strand gaat wandelen, dan geef je het maar weinig kansen natuurlijk. Goede afspraken en duidelijkheid over de wederzijdse verwachtingen kunnen veel onheil voorkomen, vind ik nu.

Een collega op het werk zorgt voor een concreet voorbeeld van het bovenstaande. In mijn gedachten, weliswaar. Verwarrende signalen en een wirwar van gedachten en gevoelens maken de laatste dagen erg woelig. Eerst wil ik uitmaken wat mijn gevoelens nu precies zijn. En met een brein-op-speed als het mijne op dit moment is dat niet zo eenvoudig.

Soms wou ik dat ik mijn hoofd een tijdje kon afzetten.

The internet is for porn

2006-01-12T10:57:00.000+01:00

"Why you think the Net was born? Porn, porn, porn!"

Ik ben helemaal in de ban van Avenue Q, een musical die sinds 2004 in New York te zien is. Ik heb die leren kennen via World of Warcraft, een computerspel waar je best niet aan begint, wegens te verslavend. In dat spel dook onlangs een nieuwe running joke op, namelijk de slogan 'The internet is for porn'. Pas later bleek dat dat een liedje is uit deze musical.

Juist. Laat je niet misleiden door de poppen en het feit dat het om een musical gaat: dit is niet bepaald geschikt voor kinderen. Intussen wordt ik gekweld door waanzinnig grappige liedjes als 'The internet is for porn', 'It sucks to be me', 'Everyone's a little bit racist', 'I'm not wearing underwear today' en vooral 'If you were gay'. Niet moeilijk dat Avenue Q in 2004 de Tony Award voor beste musical in de wacht sleepte...

Heeft iemand na het bekijken van de clips zin om mee te gaan naar New York?

*neuriet* "Grab your dick and double-click for porn, porn, porn!"

Make my day

2005-12-27T17:09:00.000+01:00

Het is een van de leukste kerstfeesten ooit geweest. En dat grotendeels dankzij De Grote Dalmuti, een eenvoudig kaartspel dat ik in november als verjaardagscadeau heb gekregen. We hebben het uren aan een stuk gespeeld; zou dit de nieuwe Weerwolven (zie eerdere post) zijn? Uiteindelijk ben ik toch zaterdagnamiddag al naar papa vertrokken, ondanks een last minute uitnodiging van een totaal onlieve en nog minder schattige vriend, waarvoor dank.

Vanmorgen zat er een brief van de VRT in de bus. Die had ik verwacht, want ik heb me twee weken geleden opgegeven voor een job als programmamedewerker bij Donna. Aangezien ik me wel elektronisch had ingeschreven (de VRT heeft daarvoor een webprogramma) maar geen cv of brief had bijgestuurd, verwachtte ik een 'helaas-niet-maar-volgende-keer-beter'-brief.

Maar daar was de envelop te dik voor. Inderdaad: ik mag midden januari in een koude garage ter grootte van een hangar een schriftelijke en creatieve proef gaan afleggen. Gelukkig heb ik dat examen een paar jaar geleden al eens gedaan (maar dan niet specifiek voor één zender), dus weet ik ongeveer wat ze me gaan vragen.

Een nieuwe job zou me goed doen. Hier op de redactie krijg ik intussen opdrachten voor artikels die ik al twee keer heb geschreven ("de stad zoekt kandidaten voor de jaarlijkse Diversiteitsprijs? Echt?!"). Een uitdagende job in een boeiende werksfeer met toffe collega's. Dat lijkt me wel wat.

U hoort nog van mij.

Stille Nacht

2005-12-20T09:45:00.000+01:00

Het ziet er naar uit dat het nu zaterdag de stilste nacht ooit gaat worden. Ik weet nog niet wat ik op Kerstavond ga doen. Bij papa is het feest op zondag en mama viert Kerstmis dit jaar blijkbaar niet.

Misschien ga ik zaterdag al naar papa, maar dan zit ik zondagochtend wel alleen terwijl de rest naar de mis gaat. Of misschien trek ik wel naar mijn broer Koen in Gent, om te helpen in het café. Een andere optie is eens horen wat mama van plan is die avond. Of anders blijf ik gewoon thuis en kook ik iets voor mezelf of zo. Wie weet komt er nog iets anders uit de bus...

Ik wens iedereen een warme Kerst toe met mensen die je graag hebt.

Fuck wanhoop

2005-12-02T11:32:00.000+01:00

Wat heb je nu aan wanhoop? Technisch gezien zou ik me nu wanhopig moeten voelen, want Karo heeft een lief. Je moet weten dat zij en ik al een jaar of zo de afspraak hebben dat de ene pas gaat wanhopen op het vlak van relaties als de andere een lief vindt.

Fuck wanhoop. Ik voel me best goed in mijn vel nu. Oké, ik verlang wel naar affectie en vertrouwen en soulmate en meer van dat, maar dat verlangen bevindt zich niet langer op de voorgrond. Maar goed ook, want dat wil zeggen dat ik in mijn hoofd ook nog met andere dingen kan bezig zijn. Zoals het combineren van twee vrijwilligersjobs, een echte job, een bende zotte vrienden en een computerspel dat zich probeert op te dringen als verslaving.

Het leven is een trapezeact zonder vangnet, maar wie hoop heeft, kan vliegen. Wat hou ik toch van boutades.

Week van de Friet

2005-11-29T15:15:00.000+01:00

Vrienden kunnen soms meedogenloos zijn. Akkoord, ik had Julien en Karo zelf gevraagd om me in de gaten te houden tijdens mijn frietloze maand. Ze zouden tien euro krijgen per keer dat ze met de gouden geneugte betrapten. Mijn wilskracht heeft het al twee keer begeven, maar er waren gelukkig geen getuigen...

Waarom dat frietvasten? Vroeger at ik soms wel vier keer per week frieten. Lekker is het wel, maar gezond? Het dieet lijkt ook wel te werken: ik ben al vier kilo kwijt en mijn buik is aangenaam plat nu.

Maar niks zal me kunnen tegenhouden, dit weekend. Een groot pak friet met mayonnaise en stoofvleessaus. Ik heb het verdomme verdiend. Nah!

Spruit vs. informatica

2005-11-28T14:18:00.000+01:00

Pfft. Sinds vrijdagavond ligt mijn pc in coma. Ik had net Daemon Tools gedownload (niet van de officiële site, helaas) en geïnstalleerd. Het is een programma om virtuele drives mee aan te maken, maar spijtig genoeg deed het op mijn pc meer dan enkel dat.

Direct na de installatie startte mijn pc vanzelf opnieuw op. Hij bleef dat doen telkens wanneer ik opstartte. Aangezien dat niet bevorderlijk was voor de efficiëntie, heb ik het programma er weer afgezwierd. Maar het kwaad was geschied. In plaats van vanzelf op te starten, had het pokkeding alle services van Microsoft verwijderd. Gevolg: een onwerkbare computer.

Twee herinstallaties van Windows en een schijfformattering later werkt alles terug, behalve internet. Ik heb al vanalles geprobeerd, maar zonder resultaat. Gelukkig mag ik de laptop van Julien voorlopig gebruiken, daarmee kan ik wel het net op.

Je zou je eigen haar er van uittrekken. Ik ben altijd zo voorzichtig met dingen downloaden en bijlagen openen. Eén onvoorzichtige daad is blijkbaar genoeg om met de gebakken peren te zitten.

P.S.: Robo Rally rules!

Gezelschapsspelen voor grote mensen

2005-11-22T14:35:00.000+01:00

Ik ben altijd al een fan geweest van gezelschapspelletjes. Met mijn drie broers heb ik vroeger vaak spelletjes gespeeld zoals Risk, of Monopoly. Meer dan eens eindigde dat voor mij in een slaande deur en een slecht humeur. Gelukkig kan ik intussen veel beter tegen mijn verlies.

Afgelopen weekend was het weer Kaderweekend van WJNH, en dat betekent traditiegetrouw dat er weer geweerwolfd werd. Weerwolven is er zo ingeburgerd dat het een normaal werkwoord is geworden. De Weerwolven van Wakkerdam is een spel voor een grote groep (vanaf 8 spelers, 15 of meer is aan te raden) waarin liegers en bedriegers het opnemen tegen speurneuzen. Alleen weet niemand of je nu speurneus of bedrieger bent.

De volledige spelregels moet je zelf maar eens opzoeken, maar ik kan het spel echt aanraden voor een groep vrienden. Je leert mekaars karakter en 'liegtechnieken' goed kennen. Ik vind het een zeer onderhoudend spel, vandaar dat ik zaterdagavond bijvoorbeeld tot bijna drie uur 's nachts heb gespeeld. Terwijl ik om halfnegen al weer moest opstaan.

Andere spelletjes die ik heb zijn Once Upon a Time, een fantasiespel waarbij de spelers samen één sprookje vertellen, maar er wel voor moeten zorgen dat ze al de verhaalelementen die op hun kaartjes staan in dat verhaal moeten zien te verwerken. Veel eenvoudiger is Guillotine ("the game where you win by getting a head"), waarin je als beul tijdens de Franse Revolutie zoveel mogelijk vooraanstaande personen moet zien te onthoofden.

En sinds gisteren zijn er twee nieuwe spelletjes in mijn bezit gekomen: Saga en De Grote Dalmuti. Het waren verjaardagscadeaus van Karolien, Bob en Tim. Ik heb ze nog nooit eerder gespeeld, dus als iemand zin heeft om ze eens uit te testen, laat maar iets weten.

Het goede spoor

2005-11-21T13:58:00.000+01:00

Moest er een gevoelsbarometer bestaan, dan zou de mijne nu naar opklaringen wijzen. Eerder schreef ik al over gepieker en twijfels over relaties en mijn verwachtingen daarover. Ik voel me nu bevestigd in mijn verwachtingen van vroeger, al besef ik nu dat er ook 'werkpuntjes' zijn.

"Als jij het me zou gevraagd hebben, dan had ik anders geen nee gezegd." Daarmee was het allemaal begonnen. Het was een leuke, verstandige en aantrekkelijke jongen, maar ik voelde geen verliefdheid. Ik wou eerlijk zijn tegen mezelf en die andere, dus begon ik aan wat in mijn ogen een afwijzingsgesprek zou worden.

Toen bleek dat het allemaal een misverstand was, zei hij dat hij het opmerkelijk vond dat ik hem zou afgewezen hebben, moest hij toch op mij verliefd zijn geweest. Kun je nog volgen? Hij voegde daaraan toe dat hij mij niet zou afgewezen hebben als ik verliefd op hem was geweest. Maar hij was niet verliefd.

Het geciteerde zinnetje hierboven zette een heel vervelende gedachtegang in werking. Moest ik dan ook maar 'eens proberen'? Ook al was er nog geen verliefdheid, misschien komt dat later wel? Maar dat ging in tegen hoe ik tot dan toe met relaties was omgegaan. Het maakte me erg neerslachtig, onzeker, zelfs een beetje wanhopig. Is een aantrekkelijke partner waar je wel iets maar niet 'alles' voor voelt beter dan helemaal geen lief?

Iemand die ik erg vertrouw bevestigde vorige week mijn vorige aanpak. "Don't go for anything less", zei hij. En hij heeft gelijk. Ik verdien beter dan iemands verovering of redder-in-nood te zijn. En andere mensen verdienen beter dan mijn experiment of oppepmiddel te zijn.

Nog iemand anders vroeg zich wel af of ik me niet te gesloten opstel. Dat gesprek kwam er naar aanleiding van een date die mislukte nog voor ze plaatsvond. En daar zit ook wel iets in. Iedereen draagt wel een masker, maar dat van mij blijft misschien zo vaak voor mijn gezicht hangen dat ik me er wat te goed bij ga voelen. Da's iets om op te letten. Want als mensen je niet kunnen zien zoals je bent, kunnen ze ook moeilijk voelen of het kan klikken. Al bij al zit ik toch op het goede spoor nu.

Misschien moet ik het voorbeeld van sommige van mijn vrienden volgen en me ongelofelijk bezatten tijdens het uitgaan. Maar dan wil ik wel al hun fototoestellen confisceren voor ik een druppel alcohol aanraak...

Op het Kaderweekend van WJNH was trouwens een knappe gast die zo'n beetje in dezelfde categorie als die andere valt. Dat beseffen gaf me veel inzicht in wat voor mij de prioriteiten in een relatie zijn. Het leven geeft je soms op een vreemde manier een duwtje in de rug.

It's gay, Jim, but not as we know it

2005-11-18T12:29:00.000+01:00

Chekov jumped slightly when a finger, then two, well oiled with the thruster piston gel, probed him. He felt Sulu pull back slightly and center his cock and ever so gently press the head in.

George Takei, alias roerganger Hikaru Sulu uit Star Trek, blijkt al eens in andere zaken te roeren. Het nieuws is al oud, maar ik las het pas vanochtend op de site van WJNH. Het geeft een nieuwe wending aan de slash fiction (slash watte?) over personages uit Star Trek. Meestal zijn kapitein Kirk en zijn rechterhand Spock het onderwerp van gefrot en gefriemel, maar na lang zoeken vond ik toch een verhaal over Sulu en Chekov als Russische schandknaap.

Opgewonden ben ik er niet van geraakt. Jij wel? Als er iemand een leuk verhaal vindt met Tom Paris uit de Voyagerreeks (babyface, rawr!), dan laat je het me maar weten...

Truckster Award 2005

2005-11-17T17:22:00.000+01:00

Dit is een ode aan mijn Truckster. Ik ken Karolien toch al een jaar of vier of vijf en in die tijd is ze mijn beste vriendin geworden. Het feit dat ik maar één echte vriendin heb, doet geen afbreuk aan die status.

Karolien is ontzettend snoezig, lief, attent, actief en open, maar soms ook wel eens kregelig, wanhopig of ambetant. En irritant aanhankelijk wanneer ze teveel gedronken heeft ("blijf van mij af, mens!")...

Bovenal is ze nog niet van 't straat (begrijpe wie het begrijpe kan), waardoor ons pact mooi intact blijft. Zij en ik hebben afgesproken dat we pas echt gaan wanhopen als de ander een lief vindt. De ideale oplossing is natuurlijk dat we samen iemand vinden. Of dat we een alternatieve relatievorm met vier personen uitproberen, maar dat lijkt uitgesloten.

Ik moet bekennen dat mijn eerste indruk van Karolien, jaren geleden, niet bepaald positief was. Haar schijnbaar puberaal gedrag (K3?!) leek genoeg om afstotingsverschijnselen te veroorzaken. Maar goed, via ik-weet-al-niet-meer-wie kwamen we toch geregeld met elkaar in contact. Het vriendenclubje waar we allebei in terecht kwamen houdt nog steeds stand, met natuurlijk hier en daar een afvaller.

Karo houdt trouwens nog altijd van K3. Onlangs identificeerde ze zich zelfs zodanig met één van de drie poppen dat ze droomde over een relatie met Gert Verhulst. Of ze in haar droom samen op de moto zaten of naar de maan gingen, weet ik niet.

Dit soort schrijfsels moet natuurlijk melig eindigen. Truckster, ik hoop dat we nog heel lang vrienden zullen blijven, dat je later mijn soa-onderzoeken zult doen, en dat we vibitips zullen kunnen uitwisselen. En dat ik je niet meer zo lang zal moeten missen, zoals nu...

Muziekgewoontes

2005-11-15T17:04:00.000+01:00

Er was een tijd dat ik me wat schaamde voor mijn muziekgewoontes. Mijn boysbandperiode is dan wel voorbij, ik hou toch nog steeds van melige of 'easy listening' muziek op het juiste moment.

Er hangt bij mij wel een vreemd patroon aan vast: wanneer ik een bepaald liedje graag hoor, dan zet ik het soms zelfs uren aan een stuk op, zonder afwisseling. Ik weet best dat je dat liedje dan snel kotsbeu bent, maar toch blijf ik het soms nog doen.

Momenteel zijn er een paar nummers die ik door mekaar afspeel:
- Wild Horses - Natasha Beddingfield (eerst gehoord op de trouw van Bart & Mattijs)
- More Than Gold - Tom Helsen (idem, hun openingsdans trouwens)
- When I See You Smile - John Waite (zo melig dat ik mezelf er om haat)
- I Don't Wanna Fight - Tina Turner (goddelijk, dit nummer)
- Main Theme - The Rock OST (lekker bombastisch)
- ...

Hoe zit het met jouw muziekgewoontes?

Papa en de homo-Simpsons

2005-11-15T14:48:00.000+01:00

Het is duidelijk dat papa nog altijd niet gewend is aan het feit dat ik homo ben. Ik was afgelopen weekend bij hem op bezoek. Zaterdagavond, net voor het avondeten, kwam ik bij het zappen op een aflevering van The Simpsons terecht. Niet zomaar een, maar de veelbesproken aflevering over homohuwelijken.

Veel heb ik er helaas niet van gezien. Papa zat mee in het salon toen Selma haar coming out deed op tv. Hij was plots wel erg geïnteresseerd in mijn nieuw appartement. Is het goed gelegen? Hoe lang woon je er nu ook al weer? En valt het mee? De vragen stopten niet, ook al keek ik meer naar de tv dan naar hem. Het had wel iets schattigs, aandoenlijk eigenlijk.

Ik heb het nog altijd aan niemand anders in de familie verteld, zoals hij twee of drie jaar geleden had gevraagd. Maar waarschijnlijk ook alleen maar omdat ik mijn familie maar sporadisch zie. Ze gaan daar in West-Vlaanderen nogal ogen trekken wanneer ik er met mijn prince charming arriveer. Bij deze zijn de rechten voor een docusoap te koop...

Brandmeerwagens

2005-11-09T13:00:00.000+01:00

Vanmorgen op het radionieuws: "In Frankrijk zijn vannacht de helft minder auto's in brand gestoken dan vorige nacht. Maar in Gent en Antwerpen brandden drie wagens uit." Sinds wanneer is het aantal autobranden een barometer voor onrust?

Misschien moeten ze de brandstofprijzen nog maar wat verhogen. Werkloze jongeren zoals de herrieschoppers in Frankrijk kunnen dan zeker niks meer in de fik steken. Tenzij ze in het bos hout gaan sprokkelen natuurlijk.

Doodsverdriet

2005-11-08T11:59:00.000+01:00

Het is vreemd hoe gebeurtenissen soms bij elkaar lijken te horen.

Zaterdagavond, trein Gent-Antwerpen. Net voor we onder de Schelde glijden, spreekt de oudere man naast mij me aan. Dat is vreemd, gezien de krant op mijn schoot en de oortelefoontjes in mijn oren. Het is duidelijk dat er hem iets van het hart moet. Net voor hij in Gent op de trein stapte, was hij nog iets aan het drinken op een terrasje met een vrouw die hij onlangs heeft leren kennen. Plots zien ze allebei hoe een jonge vrouw zich aan de overkant van de straat van de zevende verdieping te pletter stort. Op slag dood, zegt hij.

Ik mmm en toon medeleven en begrip voor de schok die zo'n gebeurtenis veroorzaakt. Hij is wat overstuur. Drie jaar geleden stierf zijn vrouw aan een plotse hersenbloeding. Ze vertelt hem dat ze hoofdpijn heeft. Voor hij iets kan doen, zijgt ze neer in zijn armen. Coma. Geen woord meer. Geen afscheid. Het leven is soms hard. De vrouw waarmee hij iets was gaan drinken was al zesentwintig jaar weduwe. Haar man overleed in een auto-ongeluk. Zij kon haar man nog even spreken voor hij stierf. De sprong van de jonge vrouw had haar ook in het hart getroffen. Ik beperk me tot knikjes en 'dat moet moeilijk geweest zijn'. Soms is luisteren genoeg.

Zaterdagavond, thuis. Ik zet de computer aan en krijg vrijwel onmiddellijk een boodschap van een kampdeelnemer van afgelopen zomer. "Elsje van het kamp is gisteravond verongelukt met de auto". Ik ben nog wat onder de indruk van het gesprek op de trein en merk bijna gevoelloos het verband op. Mijn verstand zegt dat het erg is, maar mijn hart voelt niks. Of wil niks voelen.

Dinsdagochtend, op het werk. Het is even rustig, ik ga de verveling te lijf met holebiblogs. Ik stoot op Papa, geschreven door een zekere Tom. Zeer innemend, kwetsbaar, onzeker, gevoelig. Doodsverdriet is pijnlijk. Onuitgesproken woorden, onbeantwoorde vragen, twijfels waar alleen jijzelf nog iets mee kan doen.

Ik hoop dat het me nooit overkomt, en voor iedereen hetzelfde.

A date not to remember

2005-11-06T13:45:00.000+01:00

't Was nog maar een paar uur mijn verjaardag toen ik via Gaydar (een profielensite) een berichtje kreeg. Iemand had mijn profiel gezien en wou wel eens afspreken. Ik bekeek zijn profiel, het leek me wel een ernstig en volwassen iemand. Ik stuurde een berichtje terug met mijn MSN-adres en vertelde hem dat ik best wel eens iets wou gaan drinken. Een relatie zat er niet in, maar vrienden heb je nooit te weinig.

De dag erna startte hij een gesprek via MSN. Ik vroeg hoe het met hem ging, en daar ging het al fout. Hij voelde zich 'shitty, kind of lonely'. De onthaler in mij vroeg wat er was en kreeg een heel verhaal over vrienden en relaties en vertrouwen. Ik vertelde hem dat ik niet veel tijd had, omdat ik met vrienden had afgesproken voor mijn verjaardag, waarop hij 'Timmeke' een gelukkige verjaardag wenste. Uiteindelijk spraken we af om maandagavond iets te gaan drinken. Hij vroeg mijn telefoonnummer maar kreeg het niet, en deed daar moeilijk over.

Misschien is er maar beter een grens aan elk goed hart. Ik ben van het principe dat iedereen een kans verdient, maar dit afspraakje (hij noemde het een 'date', maar zei achteraf dat hij geen relatie met me op het oog had...) gaf me een slecht gevoel. Ik heb het net via MSN afgezegd. Ik was oppervlakkig, zei hij. Hij noemt iedereen wel eens iets à la 'Timmeke', hij had nog niet eens over zijn echte problemen gesproken (?!), enfin.

Ik ben blij dat ik het afgezegd heb. Het ging me allemaal wat te ver, hij was te snel familiair, te aanhankelijk, te onzeker. Hij stelde voor om eerst nog wat te chatten, maar ook dat heb ik geweigerd. A date not to remember.

Een vroege Kerst

2005-10-24T16:18:00.000+02:00

Het gaat mij allemaal niet zo goed af momenteel. Tot twee weken geleden vond ik het zo erg niet om liefloos te zijn. Ik keer er naar uit om te kunnen knuffelen met iemand die ik erg graag zie, om vrijuit te kunnen vertellen, om samen leuke dingen te doen, om zo veel meer. Dat wel. Het gebeurde maar af en toe dat het ontbreken daarvan me verdrietig stemde, meestal rond Kerstmis. En dat duurde dan meestal maar een paar dagen.

Maar nu is het intussen al twee weken het geval. Het lijkt alsof ik er maar niet van af raak. Zaterdagavond ben ik nog eens alleen op café geweest, dat was alweer een tijdje geleden. Ik hoopte zoals gewoonlijk iemand interessant te ontmoeten tussen de hordes breinloze klonen. Na drie kwartier vroeg ik me af wat ik daar eigenlijk deed en ben ik maar naar huis gegaan. Ik zal net als iedereen moeten aanvaarden dat je iemand vinden niet in de hand hebt en dat je erop moet vertrouwen dat 'het wel zal gebeuren'.

Gelukkig had ik zaterdag overdag wel touche. Op de trein werd ik tijdens een gesprek met Bob onderbroken door een wat oudere man. Hij deelde ons enthousiast mee dat zijn littekens bijna allemaal verdwenen waren. "Dat is goed nieuws", zei ik, en concentreerde me maar weer snel op het gesprek met Bob. Net voor het uitstappen stond hij weer voor ons. "Wil je mijn telefoonnummer misschien niet?", vroeg hij. De sliert kwijl die daarbij uit zijn mond viel, paste misschien wel bij zijn aanbod, maar het maakte dat aanbod er niet bepaald aanlokkelijker op. In elk geval zijn er toch nog mensen die wel iets zien in mij. Waar rook is, is vuur. Dus waar kwijl is, is...?

www.antwaarpe.be

2005-10-21T10:41:00.000+02:00

In ons volgend nummer gaat het in de rubriek 'Antwaarps' over Antwerpse computertermen. Ik wil ze jullie niet onthouden, dus hier al in avant-première:

TAB = 'vaar verrojt'
SHUTDOWN = 'a bakkes toe'
BACKSPACE = 'goddis trug'
INSERT = 'smet da doar tusse'
DELETE = 'smet da doar oât'
HARDDISK = 'darte schaaif'
PRINT = 'zet et is oep e papirreke'
FLOPPY DISK = 'schefke'
SAVE = 'stekt da goe weg'
PRINT PREVIEW = 'lot is sing'
HELP = 'komdis'
REPEAT = 'opternief'
HOME = 'norroas'
PARAGRAPH = 'pungt ander laain'
RUN = 'geft em beuzze'
FULLSCREEN = 'cinema'
ZOOM IN = 'keurterbei'
MACRO = 'goejekoejp'
MINIMIZE = 'stekt die vengster weg'

Bron

Ongetwijfeld kan je er zelf nog veel meer verzinnen :D

Vijf vragen

2005-10-19T15:53:00.000+02:00

Waarom is het zo moeilijk om het advies dat je anderen geeft zelf ook op te volgen?

Waarom zegt iedereen die op de bus wordt opgebeld eerst dat ze op de bus zitten?

Wat denken mensen die zich op profielsites 'kevin_cute_stud' of 'geilenlekker' noemen echt over zichzelf?

Is liefde meetbaar?

Bestaat er een ideale openingszin?

An embargo too far

2005-10-14T10:56:00.001+02:00

Nu voel ik me wel heel belangrijk als journalist. Ik heb net een document ondertekend over een embargo, op straffe van 5.000 euro schadevergoeding. Voor de leken: soms krijgen journalisten informatie onder embargo. Dat wil zeggen dat ze die informatie wel al kunnen bestuderen, maar dat ze die pas mogen gebruiken (lees: publiceren) vanaf een bepaalde datum. Dat is de embargodatum.

In dit geval wou ik een beeld van de nieuwe fontein die aan het Museum voor Schone Kunsten komt, voor in De(n) Antwerpenaar. Probleem: de persconferentie daarover is pas op 25 oktober, maar wij sluiten ons nummer van 1 november al de 19de af. Normaal gezien krijg je de informatie dan al onder embargo, zonder problemen. We kunnen namelijk niets op voorhand lekken, want we verschijnen pas om de twee weken.

De heren van de Antwerpse Waterwerken vertrouwden het zaakje echter niet, en laten me dus een document ondertekenen. Ik citeer:

"Ondergetekende, redacteur van "De Antwerpenaar", verklaart hierbij dat hij de foto's van de Waterspiegel van Cristina Iglesias onder embargo houdt tot 25 oktober 2005, en dat door zijn toedoen, door dat van zijn medewerkers of enige andere met de Antwerpenaar gerelateerde derde of aangestelde er geen enkele afbeelding of artikel hierover in enige krant of tijdschrift of andere media zal verschijnen voor 25 oktober 2005."

"Bij gebreke de geheimhouding te garanderen, zal hij en of de De Antwerpenaar een forfaitaire schadevergoeding van 5.000,- € betalen ten bate van het project."

Jawadde. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Ik denk dat ik mijn bureauschuif toch maar op slot doe, vanavond.

Het is wat het is

2005-10-11T08:50:00.000+02:00

Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is tegenslag
zegt de berekening
Het is alleen maar pijn
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde

Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnig
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde

Tim Jong-Il

2005-10-10T16:39:00.000+02:00

De fuif deze zaterdag was er eentje om lang te onthouden. Naar het einde toe kwam Kevin naar me toe met een weinig goeds voorspellende blik. Ik vroeg wat er was. Hij zei dat het over iemand specifiek ging. Wat hij precies zei, weet ik helaas niet meer, ook al heb ik hard geprobeerd om het me te herinneren. Maar het kwam erop neer dat er iemand anders iets voor mij voelde, waarop Kevin vroeg of die gevoelens wederzijds waren.

Vanbinnen begon het al te borrelen. Wat was hier aan de hand? Ik zei dat het niet wederzijds was, en dat het nogal ingewikkeld was. Einde gesprek. Daar zat ik dan. En ingewikkeld was het wel, om redenen die ik hier liever niet neerschrijf.

Ik dacht terug aan hoe Edwin destijds had gereageerd toen ik hem had geschreven over wat ik voor hem voelde. En aan hoe blij ik was met zijn snelle en lieve reactie. Dus schraapte ik al mijn moed bijeen om de persoon in kwestie aan te spreken en te vragen of we misschien niet eventjes moesten babbelen.

Met een klein hartje ging ik naar buiten en vertelde ik wat Kevin me had verteld. Mijn aanbidder bleek helemaal geen aanbidder te zijn. Tot daar mijn hoop voor het oprichten van een personencultus à la Kim Jong-Il. En ik stond nog eens goed voor aap ook.

Heb ik Kevin nu verkeerd begrepen? Wat wou hij nu eigenlijk bereiken? Ik ga het hem wel eens vragen. In elk geval heb ik nu weer wat ervaring in afwijzingsgesprekken. Dat kan in de nabije toekomst nog eens van pas komen.

Misschien is die personencultus dan toch niet zo veraf...

Update (23u51): Ik heb daarnet met Kevin gesproken. 't Was blijkbaar allemaal een misverstand. Maar dan wel eentje van de spijtige soort. Ik voel me er nog altijd niet goed bij. Maar goed, 't is nu gebeurd.

Don't cry my friend

2005-10-04T11:52:00.000+02:00

Don't cry my friend
I am all ears
Don't cry my friend
Please, dry your tears

It's true, letting go is hard
But trust that in the end
True love will warm your heart
Don't cry my friend

Mijn nieuw lijflied

2005-10-04T10:42:00.000+02:00

The one and only

(composed by Nik Kershaw, sung by Chesney Hawkes)

I am the one and only

Oh yeah

Call me

Call me by my name or

Call me by number

You put me through it

I'll still be doing it the way I do it

And yet you try to make me forget

Who I really am

Don't tell me I know best

I'm not the same as all the rest

I am the one and only

Nobody I'd rather be

I am the one and only

You can't take that away from me

I've been a player in the crowd scene

A flicker on the big screen

My soul embraces

One more in a million faces

High hopes and aspirations ideas

Above my station maybe

But all this time I've tried

To walk with dignity and pride

I am the one and only

Nobody I'd rather be

I am the one and only

You can't take that away from me

I can't wear this uniform

Without some compromises

Because you'll find out that we come

In different shapes and sizes

No one can be myself like I can

For this job I'm the best man

And while this may be true

You are the one and only you

I am the one and only

Nobody I'd rather be

I am the one and only

You can't take that away from me

I am the one and only (I am the one and only)

Nobody I'd rather be

I am the one and only (the one and only)

You can't take that away from me

Subtiliteit voor dummies

2005-10-03T19:59:00.000+02:00

"Dit was gewoon de meest subtiele manier", zei hij met een zachte glimlach. Er zat meer achter die glimlach dan op het eerste gezicht het geval leek. Hij had voor de Stuurgroepvergadering al met verschillende mensen gesproken over zijn opvolging. Zijn medebestuurders en de coördinatoren mochten van niks weten. Subtiel is het misschien wel in de zin van sluw en geniepig, maar correct is het allesbehalve.

Ik word niet vaak kwaad, dat zullen velen kunnen beamen. Maar gisteravond knakte er toch iets in mij, waardoor ik zelfs even mijn stem verheven heb. Maar goed, ik heb er geen slaap om gelaten. Ik troost me met de gedachte dat hij ooit wel iets zal leren uit wat hij heeft gedaan. In dit leven of in een volgend. You gotta love karma, especially when it's someone else's.

Welkom op tram 5!

2005-09-29T17:07:00.000+02:00

Nee, ik ben er geen vijftig geworden. Maar ik heb net op de redactie gehoord dat er vanaf maart een nieuwe tramlijn bijkomt in Antwerpen. Tram 5 zal rijden van het Wim Saerensplein (de eindhalte van tram 12 in Deurne) via het Sportpaleis en de premetro naar Linkeroever. Ik kan alvast iemand die daar niet treurig om zal zijn. Nietwaar, Karolien? :D

Hoe meer openbaar vervoer, hoe beter. In dit geval wordt de lijn toegevoegd om lijn 3 te ontlasten. Als er iets te doen is in het Sportpaleis, dan zit de tram tsjokvol met K3-, Clouseau- of andere fans. Een extra lijn is dan geen slecht idee. Ook in de toekomst komen er nog tramlijnen bij of worden de bestaande verlengd. Waarvoor dank, Vlaamse overheid. Maar daarover ga ik je niet lastigvallen, beste lezer. Lees er De(n) Antwerpenaar maar op na als je er meer over wil weten...

Grote mond = klein kapsel

2005-09-26T14:10:00.000+02:00

Punky Funky heet het. Wie mij sinds vorige week donderdag al zag, heeft kennis gemaakt met het harige dieptepunt dat mijn nieuw kapsel is. Toen ik tegen de kapper zei dat hij mocht doen wat hij wou (behalve kleuren), had ik nooit verwacht dat dat zo'n shockerende gevolgen zou hebben. Zijn vraag, halverwege de knipbeurt, of ik toch wel niet op een kantoor of een bank werkte, had toch al een belletje moeten doen rinkelen. Helaas.

Terwijl ik in de kappersstoel zat, veranderde de spanning van een onbekend kapsel in aantocht plotsslags in wat ik gewoonlijk voel tijdens een goed gemaakte horrofilm: doodsangst. Zet hij daar nu echt horizontale strepen in mijn haar met die tondeuse? Help!

De volgende momenten overwoog ik om toch maar te vragen om het een beetje minder extreem te maken, maar uiteindelijk bleek ik daar te trots voor te zijn. Ik had tenslotte met een grote mond gezegd dat hij maar op mocht doen. En daar draag ik nu nog minstens een paar weken de gevolgen van. Volgens de kapper was het de volgende stap na de Sharky, mijn vorig kapsel. Volgens mij heeft hij een paar stappen overgeslaan.

Ik denk niet dat ik ooit eerder al eens schrik had om naar het werk te gaan. Eventjes doorbijten onder de grapjes van de directe collega's en ik kon de opmerkingen van alle ander werkvolk aan. Pfioe! Sommigen vonden het zelfs best leuk.

Als ik over dit haardebacle doordenk, vind ik het in zekere zin een boost voor mijn zelfvertrouwen. Ok, ik ga waarschijnlijk een tijdje niet meer alleen op café of zo, want daarvoor schaam ik me momenteel nog te veel voor mijn harig kunstwerk. Maar als ik me dan toch onvermijdelijk in het openbaar begeef, dan kan ik maar beter trots en zelfzekerheid uitstralen, nietwaar? Want zeg nu zelf, een punker die mensen niet in de ogen durft te kijken, da's toch gewoon een watjesachtige wannabe?

2005-09-19T15:50:00.000+02:00

You are a
Social Liberal
(63% permissive)

and an...
Economic Liberal
(11% permissive)

You are best described as a:

Socialist

Link: The Politics Test on Ok Cupid

Overal een beetje verhuizen

2005-09-07T15:49:00.000+02:00

Een nieuw appartement, een nieuwe werkplek (geen nieuwe job, mind you) en nu dus ook een nieuwe blog. Deze leek wat meer mogelijkheden te hebben en ze is ook soberder dan die op MSN.

Een tijdje geleden had ik twee Amerikanen op bezoek die ik kende via een rollenspel op het internet. Tijdens een van de vele gesprekken hadden we het over blogs. Philip vond dat die voor labiele mensen waren, om eens goed hun hart te luchten. Mijn antwoord was dat zo'n blogs wel bestaan, maar dat er ook heel wat leuke zijn. Ik zou van deze blog ook graag een leuke maken, maar er moet ook plaats zijn voor ernstiger dingen.

Zoals een melding van het feit dat het weer wat beter gaat met mij. Midden en eind augustus waren maar zo zo, met een gevoel van doelloosheid en onzekerheid. Ik heb wel vaker van die periodes, maar meestal duren ze niet zo lang. Deze is eigenlijk begonnen met de komst van een deurwaarder naar mijn nieuw appartement, waarover je meer leest op mijn MSN Space.

Ik was niet meer zeker of het nog wel een goed idee was om te verhuizen. Hoewel ik daar van overtuigd was toen ik de beslissing nam. Maar goed, uiteindelijk is alles goed afgelopen. Mama en ik gaan weer met mekaar om zoals vroeger, al valt nog af te wachten hoe het zal evolueren. Ik heb haar wat hard aangepakt de laatste tijd, waarvoor ik me intussen verontschuldigd heb.

Staan nu op het to-dolijstje: verder opruimen en plastic zakken uitladen, het onthaaldraaiboek voor EV aanpassen, de minicursus van morgenavond voorbereiden, de teambuilding van 18 september voorbereiden (ik heb al een paar ideeën, waarvan sommige helaas te duur), een pc in orde brengen, een house warming party plannen, etc. Vooral dat laatste is iets waar ik naar uitkijk...

Tot slot nog dit: ligt het aan mij, of zijn er ongelofelijk veel knappe gasten in't stad de laatste tijd?