Het cliché van de gamer is een asociale, spierwitte en onhandige eenzaat. Gewelddadige games zouden jongeren zelfs tot geweld aanzetten. Zelf geloof ik daar niet zoveel van. Er zijn namelijk ook heel wat sociaal voelende gamers.
Daarnet las ik bij Telenet Games een artikel over een gamersclan die een benefietspel organiseert ten voordele van kankeronderzoek. Een van hun spelers is op 19-jarige leeftijd gestorven aan longkanker en dat zette hen aan het denken.
Ze gaan vijf tegen vijf elkaar herhaaldelijk afslachten. Tegen betaling. Voor het goede doel. Laat alle kritikasters nu maar reageren.
14 november 2006
08 november 2006
The code of the callboy
Vandaag gelezen in de elektronische New York Times: een artikel over (Amerikaanse) kasthomo's en de zwijgplicht van homoprostituees. Een bij momenten grappige en opmerkelijke kijk die ik jullie niet wil onthouden.
The Code of the Callboy
By DAN SAVAGE
Seattle
I ONCE had a friend who did sex work, which is a nice way of saying that he was a prostitute.
He was based in Los Angeles and one of his clients was a movie star. Not just any movie star, but a top male movie star. A sex symbol. This guy used to fly my friend first class to far-flung locales, usually to unwind after a big location shoot.
Sorry, but I can’t tell you who this movie star is. It’s not that I’m afraid of being sued or that I disapprove of outing. Nope, the reason I can’t tell you the name of this movie star is, well, I don’t know it. No matter how many times I asked, no matter how much I pried, my friend simply wouldn’t tell me the guy’s name. My friend wouldn’t even tell me where he was meeting his famous client, lest the places where his films were being shot offered a telling clue.
My friend took the callboy’s code of silence seriously.
Besides the sheer scale of the hypocrisy, the Ted Haggard scandal doesn’t tell us much we don’t already know about closeted gay or bisexual men; closet cases will take enormous risks to get their needs met and will often do great harm to themselves and to those they profess to love. What’s new in the Haggard scandal — perhaps we should call it a flameout — is the refusal of Mike Jones, a former male prostitute, to honor the callboy’s code of silence, the omertà of gay hookerdom.
On the Web site where Mr. Haggard is said to have found Mr. Jones, the callboys describe themselves as discreet. That’s their solemn promise not to blab to the wife, if you’re married; to the tabloids (or prying friends), if you’re a movie star; to your congregation, if you’re one of the most powerful evangelical ministers in the country. The fear that callboys can no longer be trusted will make the lives of men like Ted Haggard that much more lonely and difficult.
Back in the bad old days — the mythical 1950s, the era social conservatives pine for — most gay men were closeted, which made it relatively easy for them to arrange discreet trysts. You could rely on the discretion of your sex partners because they were relying on yours. It was the era of mutually assured destruction, both in terms of nuclear warfare and gay sex. Your partner couldn’t reveal your secret without revealing his own.
Needless to say, a sex life infused with cold-war-style tensions didn’t lead to many healthy or lasting relationships.
Today gay and bisexual men live openly, making the modern closet a much less crowded place. While once all the best gay men were closeted, now the only adults you find in the closet are the fearful, the pathetic and the hypocritical. The men you meet in today’s closet are the ones with a great deal to lose if their secrets are exposed. They’re gay men with lucrative careers that would collapse if they came out; gay men whose obscenely wealthy families would disown them if they lived openly; or gay men leading large congregations that would dismiss them if they knew the truth about their pastor.
A less crowded closet doesn’t just mean slimmer pickings for men like Ted Haggard, but unreliable ones as well. While once you could be certain that the closeted gay man you were sleeping with would still be closeted 10 or 20 years in the future, now you never know. The closeted gay man you entrust with your secret today may be out next year. As he has nothing left to hide, your secret is no longer safe. Better hope you parted on good terms.
Which is why so many powerful closet cases turn to callboys. It’s not just the callboy’s promise of discretion, but the sense that the old dynamics — mutually assured destruction — remain in force. A callboy can’t expose your secret without exposing his own. There’s still a stigma attached to selling sex.
So why did Mike Jones speak out?
Because today it is arguably more shameful and damaging to be a hypocritical closet case than it is to be a sex worker. Even those delighted by Mr. Haggard’s disgrace — disclosure: I count myself among their number — ache for his five children, all suffering now for the sins of their father. And let me be clear: their father’s sin is not his sexual orientation, but his deceit and hypocrisy. His sin is the closet.
When Representative Mark Foley flamed out, Pat Robertson said: “Well, this man’s gay. He does what gay people do.” That lie might have worked when most gay Americans were closeted, but it doesn’t work anymore. Seventy percent of Americans today know a gay person; for straight Americans, hitting on teenagers, hiring prostitutes and snorting meth are not things their gay relatives, friends and co-workers typically do. (Or not at appreciably higher rates than their straight friends.) An openly gay man is accountable to himself, his family, his partner and his community. He is free to form healthy relationships, which is why he is far less likely to be I.M.’ing teenagers or hiring hookers than some desperate closet case.
Ultimately it was Ted Haggard’s hypocrisy — railing against homosexuals and campaigning against gay marriage while apparently indulging in sex romps with a gay escort — that prompted Mr. Jones to shove him out of the closet. The homophobia promoted by Mr. Haggard and other agents of intolerance, if I may use John McCain’s phrase (he’s not using it anymore), undermined the callboy code of silence that Mr. Haggard himself relied on. Most callboys are gay, after all, and most are out of the closet these days.
And while most callboys will continue to respect a code of silence where the average closet case is concerned, the Ted Haggards of the world have been placed on notice: You can’t have your callboy and disparage him too.
Dan Savage is the editor of The Stranger, a Seattle newsweekly, and the author of “The Commitment: Love, Sex, Marriage and My Family.”
The Code of the Callboy
By DAN SAVAGE
Seattle
I ONCE had a friend who did sex work, which is a nice way of saying that he was a prostitute.
He was based in Los Angeles and one of his clients was a movie star. Not just any movie star, but a top male movie star. A sex symbol. This guy used to fly my friend first class to far-flung locales, usually to unwind after a big location shoot.
Sorry, but I can’t tell you who this movie star is. It’s not that I’m afraid of being sued or that I disapprove of outing. Nope, the reason I can’t tell you the name of this movie star is, well, I don’t know it. No matter how many times I asked, no matter how much I pried, my friend simply wouldn’t tell me the guy’s name. My friend wouldn’t even tell me where he was meeting his famous client, lest the places where his films were being shot offered a telling clue.
My friend took the callboy’s code of silence seriously.
Besides the sheer scale of the hypocrisy, the Ted Haggard scandal doesn’t tell us much we don’t already know about closeted gay or bisexual men; closet cases will take enormous risks to get their needs met and will often do great harm to themselves and to those they profess to love. What’s new in the Haggard scandal — perhaps we should call it a flameout — is the refusal of Mike Jones, a former male prostitute, to honor the callboy’s code of silence, the omertà of gay hookerdom.
On the Web site where Mr. Haggard is said to have found Mr. Jones, the callboys describe themselves as discreet. That’s their solemn promise not to blab to the wife, if you’re married; to the tabloids (or prying friends), if you’re a movie star; to your congregation, if you’re one of the most powerful evangelical ministers in the country. The fear that callboys can no longer be trusted will make the lives of men like Ted Haggard that much more lonely and difficult.
Back in the bad old days — the mythical 1950s, the era social conservatives pine for — most gay men were closeted, which made it relatively easy for them to arrange discreet trysts. You could rely on the discretion of your sex partners because they were relying on yours. It was the era of mutually assured destruction, both in terms of nuclear warfare and gay sex. Your partner couldn’t reveal your secret without revealing his own.
Needless to say, a sex life infused with cold-war-style tensions didn’t lead to many healthy or lasting relationships.
Today gay and bisexual men live openly, making the modern closet a much less crowded place. While once all the best gay men were closeted, now the only adults you find in the closet are the fearful, the pathetic and the hypocritical. The men you meet in today’s closet are the ones with a great deal to lose if their secrets are exposed. They’re gay men with lucrative careers that would collapse if they came out; gay men whose obscenely wealthy families would disown them if they lived openly; or gay men leading large congregations that would dismiss them if they knew the truth about their pastor.
A less crowded closet doesn’t just mean slimmer pickings for men like Ted Haggard, but unreliable ones as well. While once you could be certain that the closeted gay man you were sleeping with would still be closeted 10 or 20 years in the future, now you never know. The closeted gay man you entrust with your secret today may be out next year. As he has nothing left to hide, your secret is no longer safe. Better hope you parted on good terms.
Which is why so many powerful closet cases turn to callboys. It’s not just the callboy’s promise of discretion, but the sense that the old dynamics — mutually assured destruction — remain in force. A callboy can’t expose your secret without exposing his own. There’s still a stigma attached to selling sex.
So why did Mike Jones speak out?
Because today it is arguably more shameful and damaging to be a hypocritical closet case than it is to be a sex worker. Even those delighted by Mr. Haggard’s disgrace — disclosure: I count myself among their number — ache for his five children, all suffering now for the sins of their father. And let me be clear: their father’s sin is not his sexual orientation, but his deceit and hypocrisy. His sin is the closet.
When Representative Mark Foley flamed out, Pat Robertson said: “Well, this man’s gay. He does what gay people do.” That lie might have worked when most gay Americans were closeted, but it doesn’t work anymore. Seventy percent of Americans today know a gay person; for straight Americans, hitting on teenagers, hiring prostitutes and snorting meth are not things their gay relatives, friends and co-workers typically do. (Or not at appreciably higher rates than their straight friends.) An openly gay man is accountable to himself, his family, his partner and his community. He is free to form healthy relationships, which is why he is far less likely to be I.M.’ing teenagers or hiring hookers than some desperate closet case.
Ultimately it was Ted Haggard’s hypocrisy — railing against homosexuals and campaigning against gay marriage while apparently indulging in sex romps with a gay escort — that prompted Mr. Jones to shove him out of the closet. The homophobia promoted by Mr. Haggard and other agents of intolerance, if I may use John McCain’s phrase (he’s not using it anymore), undermined the callboy code of silence that Mr. Haggard himself relied on. Most callboys are gay, after all, and most are out of the closet these days.
And while most callboys will continue to respect a code of silence where the average closet case is concerned, the Ted Haggards of the world have been placed on notice: You can’t have your callboy and disparage him too.
Dan Savage is the editor of The Stranger, a Seattle newsweekly, and the author of “The Commitment: Love, Sex, Marriage and My Family.”
Twee vaders
Wat zou de wereld zijn zonder Kinderen voor Kinderen? Ik vind het best een leuk nummer dat het concept van twee vaders hebben voorstelt als iets heel gewoons. Hoewel ik zelf nog geen homo-ouders ken. Misschien moet ik mijn vrienden eens aanporren?
Met dank aan Dimi en Robby voor het melden...
Met dank aan Dimi en Robby voor het melden...
02 november 2006
Eerlijke vinder
Uit de categorie faits-divers: gisteravond ben ik mijn portefeuille verloren in een Antwerps café. Normaal gezien voel ik even of mijn portefeuille nog in mijn broekzak zit voor ik ergens vertrek. Dat ik dat gisteravond niet deed, zal wel met de coctail-van-het-huis te maken hebben.
Pas vanmorgen ontdekte ik het onheil. Eerst thuis alles overhoop gehaald, dan toch maar met een soort gevoel van naaktheid beursloos naar het werk gegaan. Toch wel vreemd hoe onzeker ik me voelde zonder dat lederen ding bij me. Nu goed, deze middag ben ik langs dat café geweest en gelukkig hadden ze mijn portefeuille gevonden. De eerlijke vinder had zijn beloning al opgeëist: al het geld dat erin zat, was verdwenen. Al 'betaal' ik liever 50 euro dan loketten allerhande af te schuimen voor nieuwe documenten. It's a small price to pay...
Pas vanmorgen ontdekte ik het onheil. Eerst thuis alles overhoop gehaald, dan toch maar met een soort gevoel van naaktheid beursloos naar het werk gegaan. Toch wel vreemd hoe onzeker ik me voelde zonder dat lederen ding bij me. Nu goed, deze middag ben ik langs dat café geweest en gelukkig hadden ze mijn portefeuille gevonden. De eerlijke vinder had zijn beloning al opgeëist: al het geld dat erin zat, was verdwenen. Al 'betaal' ik liever 50 euro dan loketten allerhande af te schuimen voor nieuwe documenten. It's a small price to pay...
Dierenwelzijn
"Ha, we hebben gelezen dat er in Antwerpen een schepen voor dierenwelzijn komt?" Ze gniffelen. Ik trap in de val en voel plaatsvervangende schaamte. Ik ben er stilaan aan gewend dat ik als stadsambtenaar soms wordt aangesproken als woordvoerder van de stad. En dat ik dan verantwoording moet afleggen voor Visacrisissen en ambtenaren die nog steeds betaald worden hoewel ze al vier jaar niet meer gaan werken.
Maar deze keer gaf ik ze gelijk. Schepen voor dierenwelzijn, waar halen ze het toch? Dat er aandacht nodig is voor dieren, ontken ik niet. Maar om het op je naamkaartje te zetten? Wat proberen ze daar nu politiek mee te winnen? Onze goede vrienden van de bruine oppositie waren er als de kippen (ha!) bij om schande uit te roepen over deze nieuwe beleidsprioriteit. Polariserend zoals ze zijn, wezen ze op het vele werk dat nog nodig is voor het mensenwelzijn. Een schot voor open doel, natuurlijk.
En welke voorstellen lanceert die soon-to-be dierenschepen dan? Dat er op kermissen geen pony's meer mogen rondcirkelen in een tent, dat de duivenoverlast niet meer met netten te lijf mag gegaan worden en dat er moet bekeken worden of honden wel thuishoren bij stedelijke baasjes. Ze zouden beter wat meer kleine parkjes met hondenloopzones aanleggen, verspreid over de hele stad. De Schelde propermaken zou de vissen kunnen terugbrengen. En die duiven zitten er ook alleen maar omdat er zoveel (weggegooid) voedsel voor het rapen ligt.
Ik wacht samen met u af, maar wel met een goede dosis scepsis. Mijn enige hoop is dat de dieren er beter bij zullen varen dan de mestkevers.
Maar deze keer gaf ik ze gelijk. Schepen voor dierenwelzijn, waar halen ze het toch? Dat er aandacht nodig is voor dieren, ontken ik niet. Maar om het op je naamkaartje te zetten? Wat proberen ze daar nu politiek mee te winnen? Onze goede vrienden van de bruine oppositie waren er als de kippen (ha!) bij om schande uit te roepen over deze nieuwe beleidsprioriteit. Polariserend zoals ze zijn, wezen ze op het vele werk dat nog nodig is voor het mensenwelzijn. Een schot voor open doel, natuurlijk.
En welke voorstellen lanceert die soon-to-be dierenschepen dan? Dat er op kermissen geen pony's meer mogen rondcirkelen in een tent, dat de duivenoverlast niet meer met netten te lijf mag gegaan worden en dat er moet bekeken worden of honden wel thuishoren bij stedelijke baasjes. Ze zouden beter wat meer kleine parkjes met hondenloopzones aanleggen, verspreid over de hele stad. De Schelde propermaken zou de vissen kunnen terugbrengen. En die duiven zitten er ook alleen maar omdat er zoveel (weggegooid) voedsel voor het rapen ligt.
Ik wacht samen met u af, maar wel met een goede dosis scepsis. Mijn enige hoop is dat de dieren er beter bij zullen varen dan de mestkevers.
27 oktober 2006
Vuile handjes
Nu heeft die viezerik weer zijn handen niet gewassen. Een collega van mij valt op in het toilet, namelijk doordat hij na elke plasbeurt weer naar buiten wandelt zonder langs de wastafel te passeren. Ik vind het zodanig vies dat ik zelfs twijfel of ik zijn hand zou schudden wanneer hij die zou aanbieden. Ik voel me daarin gesterkt door de wetenschap, zoals je kon lezen in De Morgen van 12 juni 2001.
Misschien moet ik het maar afdrukken en ophangen in het toilet.
<...>Uit het Britse onderzoek, waarin 2000 mensen werden ondervraagd,
bleek dat 31 procent van de mannen en 17 procent van de vrouwen het niet nodig
vond om hun handen te wassen na een toiletbezoek. Ze waren in de overtuiging dat
hun handen schoon genoeg waren.
Professor John Krebs, de voorzitter van de Britse 'Food Standards
Agency', verklaarde maandag aan de BBC dat voedsel klaarmaken of vastnemen met
vuile handen neerkwam op het vragen om moeilijkheden. "Voedselvergiftigingen
zijn nog steeds een groot probleem in het Verenigd Koninkrijk. Het kan voor een
groot gedeelte vermeden worden door telkens voor je met eten in aanraking komt
je handen te wassen." We gaan volgens Krebs ook totaal verkeerd om met
huisdieren. "Iedereen die in aanraking is geweest met een kat of een hond moet
voor hij eten aanraakt zijn handen wassen. Dat gebeurt meestal niet." Professor
Hugh Pennington, een microbioloog van de universiteit van Aberdeen, vreest dat
de wetenschappers kritiek zullen krijgen nu ze zo tekeergaan tegen onhygiënische
handen. "Men zal beweren dat we ons met futiliteiten bezighouden. Maar telkens
als we iemand de hand schudden, is er een kans van een op vijf dat we besmet
worden met de een of andere bacterie."
Misschien moet ik het maar afdrukken en ophangen in het toilet.
23 oktober 2006
Losse handjes
Pisnijdig word ik er van. Zaterdag laatst organiseerde Wel Jong Niet Hetero een fuif in de Concertzaal van de Vooruit in Gent. Dat het er fijn fuiven was, kon ik zelf vaststellen. Maar nu hoor ik dat er sterke vermoedens van diefstal zijn: ofwel zijn er bonnetjes weg, ofwel is er te weinig geld binnengekomen.
Hoe dan ook, de gedachte dat er sommige vrijwilligers losse handjes zouden hebben, verontrust me. Nu moeten we oplossingen zoeken die het voor de betrouwbare vrijwilligers ook omslachtiger zullen maken. Want de daders vinden, lijkt zo goed als onmogelijk. Ik hoop in elk geval dat ze op weg naar huis overvallen zijn en al hun gestolen geld hebben moeten afgeven. Ga dan maar eens aangifte doen...
Hoe dan ook, de gedachte dat er sommige vrijwilligers losse handjes zouden hebben, verontrust me. Nu moeten we oplossingen zoeken die het voor de betrouwbare vrijwilligers ook omslachtiger zullen maken. Want de daders vinden, lijkt zo goed als onmogelijk. Ik hoop in elk geval dat ze op weg naar huis overvallen zijn en al hun gestolen geld hebben moeten afgeven. Ga dan maar eens aangifte doen...
07 september 2006
Dirk Debeys doet het weer
Waar zal u zijn op 1 oktober? Op de Groenplaats of in de Stadsschouwburg?
En wie heeft het volgens u voor het zeggen in onze gemeenten na 8 oktober?
En wie heeft het volgens u voor het zeggen in onze gemeenten na 8 oktober?
06 september 2006
Kansarmen en Libanon
Vandaag gelezen in De Morgen:
Dus het conflict in Libanon heeft een effect op de Belgische kansarme jongeren? Laaggeschoolde tieners googelen naar Al Qaeda, langdurig werkloze jongeren trekken naar trainingskampen in Afghanistan en de koran wordt een bestseller bij jongeren die in armoede leven?
Meneer Audenaert bedoelde waarschijnlijk allochtone jongeren. En dan nog. Zucht.
De Belgische gerechtelijke diensten hebben onvoldoende slagkracht om de strijd tegen het moslimterrorisme optimaal te voeren. Dat zegt Glenn Audenaert, directeur van de federale gerechtelijke politie. Bovendien pleit hij voor een apart regime voor moslimfundamentalisten achter Belgische tralies. <...> De reden is volgens Audenaert niet ver te zoeken. "De radicalisering is de voorbije jaren enorm toegenomen. Neem bijvoorbeeld alleen maar het recente conflict in Libanon, dat opnieuw een duidelijk effect heeft op Belgische kansarme jongeren.<...>
Dus het conflict in Libanon heeft een effect op de Belgische kansarme jongeren? Laaggeschoolde tieners googelen naar Al Qaeda, langdurig werkloze jongeren trekken naar trainingskampen in Afghanistan en de koran wordt een bestseller bij jongeren die in armoede leven?
Meneer Audenaert bedoelde waarschijnlijk allochtone jongeren. En dan nog. Zucht.
05 september 2006
Vaarwel politieke correctheid
Is het nu mindervalide, andersvalide, gehandicapte of persoon met een handicap? Die discussie is volledig passé, volgens Het Nieuwsblad. Wat bejaarden zijn, dát is de nieuwe hamvraag:
De politie heeft een 19-jarige jongedame uit de Antwerpse Seefhoek opgepakt die er een sport van had gemaakt om bejaarden en andere gehandicapten te bestelen. De verdachte bekende de feiten en pleegde ze naar eigen zeggen om te kunnen shoppen en uitgaan. De vrouw gebruikte steeds een smoesje om bij haar slachtoffers binnen te raken. Vorige week woensdag kwam er een einde aan de reeks. Toen ze de bankkaart van een 72-jarige dame gebruikte om 1.500 euro over te schrijven naar de rekening van haar zus, kreeg de politie haar te pakken.(JHA)
Abonneren op:
Posts (Atom)
