Nee, een house warming party zit er voorlopig niet aan te komen. Ik heb het over een virtuele verhuis: voortaan bouw ik een warm www-nest op www.chouxdanvers.be. Je bent vriendelijk uitgenodigd om je daar aan te melden als Choux d'Anvers-lid. Voorlopig blijft de site vooral een veredelde blog, maar ik heb plannen om een fotogalerij toe te voegen en quizzen uit het verleden online beschikbaar te maken. Over andere plannen vertel ik nog niks, ze moeten eerst nog wat rijpen. Want rijpe spruiten smaken nu eenmaal beter af.
--Spruit
28 maart 2007
13 februari 2007
Valentijn
Onze woordvoerster belde me daarnet: "De VRT zendt morgen iets uit over vrijgezellen en Valentijn en zoekt ook een holebivrijgezel om op tv over Valentijn en het vrijgezel zijn te praten. Aangezien ik zelf een vriendin heb, dacht ik dat jij dat misschien wou doen?"
Ik heb er vriendelijk voor bedankt. Ik voel niet bepaald een overweldigende drang om de zieligheid zelve uit te hangen op de tv. Ik heb over Valentijn ook niet veel goeds te zeggen.
Valentijn is een dag waarop...
...ik besef dat ik al veel te lang vrijgezel ben.
...het lijkt alsof hetero's het veel makkelijker hebben dan ons.
...ik aan mezelf twijfel.
...jaloers ben op succesvolle koppels die ik ken.
...ik met rust gelaten wil worden, in het bijzonder door de tv.
...ik hoop dat het volgend jaar anders zal zijn.
Dat het maar weer snel voorbij is.
Ik heb er vriendelijk voor bedankt. Ik voel niet bepaald een overweldigende drang om de zieligheid zelve uit te hangen op de tv. Ik heb over Valentijn ook niet veel goeds te zeggen.
Valentijn is een dag waarop...
...ik besef dat ik al veel te lang vrijgezel ben.
...het lijkt alsof hetero's het veel makkelijker hebben dan ons.
...ik aan mezelf twijfel.
...jaloers ben op succesvolle koppels die ik ken.
...ik met rust gelaten wil worden, in het bijzonder door de tv.
...ik hoop dat het volgend jaar anders zal zijn.
Dat het maar weer snel voorbij is.
08 februari 2007
Nodig jezelf eens uit
Grijp je kans! Ik heb twee kaartjes voor de avant-première van Taxi 4, de nieuwste van Luc Besson. Afspraak op dinsdag 13 februari om 19u15 in UGC Antwerpen. Misschien met jou?
Familiedrama
Ik weet niet goed hoe het zo gekomen is, maar ik ben degene in mijn familie die vaak de dingen organiseert. Dan heb ik het over bezoekjes aan mijn vader met mijn drie broers, over gezamenlijke kerstcadeaus, over verjaardagsverrassingen en dat soort dingen.
Dat gaat niet altijd van een leien dakje, zoals nu weer. Op 24 januari was mijn vader jarig. Dat leek me een goed idee om nog eens met mijn drie broers af te spreken om papa's verjaardag in Gent te vieren. Zondag 4 februari ging zowel voor papa als voor mij, dus belde ik mijn broers om verder af te spreken. Voor twee van hen zou het niet lukken. Jasper ging skiën en Bert had de avond voordien een feestje. Hij wilde ook liever niet dat we in het café van Koen in Gent afspraken, wegens een twist tussen hen tweeën. Whatever. Geen probleem, dan verzetten we het toch gewoon en spreken we ergens anders in Gent af?
Een week later zou het wel lukken, 11 februari dus. Alle afspraken waren geregeld, broer Koen zou voor een cadeau zorgen. Eergisteren kreeg ik telefoon van jongste broer Jasper dat hij er toch niet zou kunnen bij zijn. Hij zal zondag pas laat terug zijn van zijn skivakantie. Leuk dat hij daarvoor belt vanuit Les Deux Alpes, maar wel jammer voor onze plannen.
Vandaag is de soap compleet. Koen stuurt een e-mail naar de oudste broer Bert over de voormelde twist, een zaak die nu al maanden aansleept en stilaan soapallures krijgt. De familie mag het weten zegt hij, dus krijgen ook papa en broers het bericht in hun mailbox.
Het fijne weet ik er ook niet van, maar het gaat over geld, over gestolen e-mailadressen, rugzakken en cd's, en gelukkig ook over een aanbod om alles nu eindelijk eens op te lossen. "Broers zijn broers", zegt Koen, "en in the long run is familie het enige wat je hebt." Dat is waar, en ook mooi, maar of Bert erop zal ingaan?
Het is misschien wat egoïstisch van mij om vooral in te zitten met hoe die affaire onze afspraak van zondag zal beïnvloeden, maar toch is het zo. Na al die jaren ben ik die familiedrama's stilaan beu. Ik wil er ook helemaal niet aan meedoen. Ongeacht welke broers er zondag zullen zijn, weet ik nu al dat het geen vrolijke dag wordt.
Krijg je tegenwoordig geld voor soapscenario's?
Dat gaat niet altijd van een leien dakje, zoals nu weer. Op 24 januari was mijn vader jarig. Dat leek me een goed idee om nog eens met mijn drie broers af te spreken om papa's verjaardag in Gent te vieren. Zondag 4 februari ging zowel voor papa als voor mij, dus belde ik mijn broers om verder af te spreken. Voor twee van hen zou het niet lukken. Jasper ging skiën en Bert had de avond voordien een feestje. Hij wilde ook liever niet dat we in het café van Koen in Gent afspraken, wegens een twist tussen hen tweeën. Whatever. Geen probleem, dan verzetten we het toch gewoon en spreken we ergens anders in Gent af?
Een week later zou het wel lukken, 11 februari dus. Alle afspraken waren geregeld, broer Koen zou voor een cadeau zorgen. Eergisteren kreeg ik telefoon van jongste broer Jasper dat hij er toch niet zou kunnen bij zijn. Hij zal zondag pas laat terug zijn van zijn skivakantie. Leuk dat hij daarvoor belt vanuit Les Deux Alpes, maar wel jammer voor onze plannen.
Vandaag is de soap compleet. Koen stuurt een e-mail naar de oudste broer Bert over de voormelde twist, een zaak die nu al maanden aansleept en stilaan soapallures krijgt. De familie mag het weten zegt hij, dus krijgen ook papa en broers het bericht in hun mailbox.
Het fijne weet ik er ook niet van, maar het gaat over geld, over gestolen e-mailadressen, rugzakken en cd's, en gelukkig ook over een aanbod om alles nu eindelijk eens op te lossen. "Broers zijn broers", zegt Koen, "en in the long run is familie het enige wat je hebt." Dat is waar, en ook mooi, maar of Bert erop zal ingaan?
Het is misschien wat egoïstisch van mij om vooral in te zitten met hoe die affaire onze afspraak van zondag zal beïnvloeden, maar toch is het zo. Na al die jaren ben ik die familiedrama's stilaan beu. Ik wil er ook helemaal niet aan meedoen. Ongeacht welke broers er zondag zullen zijn, weet ik nu al dat het geen vrolijke dag wordt.
Krijg je tegenwoordig geld voor soapscenario's?
06 februari 2007
In de ban van De Leeuw
Knotsgek is het. We zijn dat wel gewoon van Paul de Leeuw, maar zijn huidige programma Mooi! Weer De Leeuw slaat wat mij betreft echt alles. Ik het ontdekt na een tip van Bart, en ben nu helemaal in de ban van de toeters en bellen in deze chaotische tv-show. Dat ik thuis geen tv heb, is ook helemaal geen probleem, want je kan het programma gewoon via het internet (her)bekijken.
Hoe werkt het nu precies? Officieel mag iedereen een wensen insturen, waaruit de redactie van het programma de leukste inzendingen kiest. Die wensen worden dan (vaak met een twist) uitgevoerd in het programma. Maar eigenlijk is dat allemaal eerder glijmiddel voor de fantastische en niets ontziende humor van Paul de Leeuw. De vaak melige nummers van bij ons onbekende Nederlandse artiesten neem je er maar bij.
Ik vraag me af of dit programma op de Vlaamse tv zou werken. Ik vrees dat de humor van de Leeuw niet door iedereen gepikt zou worden. Een voorbeeld: in een aflevering die ik gisteravond heb bekeken, hadden enkele jonge meisjes het plan om naar Zuid-Afrika te gaan voor ontwikkelingswerk. Ze wensten door zwarten op voorhand ingewijd te worden in de Zuid-Afrikaanse cultuur, wat ze zelf omschreven als 'omgeroerd worden in een Afrikaanse soep' of zoiets. Dat nam de Leeuw letterlijk: een reusachtige kom water verscheen op de set. Hij overtuigde een achttal zwarte mannen uit het publiek om 'negersoep' te maken. Ze kleedden zich gedeeltelijk uit en gingen in de kom water zitten, samen met de jonge meisjes. Na de nodige noedels en pindasaus was de soep 'klaar' en werd de hele groep met kom en al de set afgereden.
Ongelofelijk grappig, maar of het in het politiek correcte Vlaanderen zou mogen?
Een korte montage van de aflevering van oudejaarsavond 2006 vind je hieronder. Maar ik kan je aanraden om zeker de site van het programma even te bezoeken en een paar afleveringen te bekijken.
Hoe werkt het nu precies? Officieel mag iedereen een wensen insturen, waaruit de redactie van het programma de leukste inzendingen kiest. Die wensen worden dan (vaak met een twist) uitgevoerd in het programma. Maar eigenlijk is dat allemaal eerder glijmiddel voor de fantastische en niets ontziende humor van Paul de Leeuw. De vaak melige nummers van bij ons onbekende Nederlandse artiesten neem je er maar bij.
Ik vraag me af of dit programma op de Vlaamse tv zou werken. Ik vrees dat de humor van de Leeuw niet door iedereen gepikt zou worden. Een voorbeeld: in een aflevering die ik gisteravond heb bekeken, hadden enkele jonge meisjes het plan om naar Zuid-Afrika te gaan voor ontwikkelingswerk. Ze wensten door zwarten op voorhand ingewijd te worden in de Zuid-Afrikaanse cultuur, wat ze zelf omschreven als 'omgeroerd worden in een Afrikaanse soep' of zoiets. Dat nam de Leeuw letterlijk: een reusachtige kom water verscheen op de set. Hij overtuigde een achttal zwarte mannen uit het publiek om 'negersoep' te maken. Ze kleedden zich gedeeltelijk uit en gingen in de kom water zitten, samen met de jonge meisjes. Na de nodige noedels en pindasaus was de soep 'klaar' en werd de hele groep met kom en al de set afgereden.
Ongelofelijk grappig, maar of het in het politiek correcte Vlaanderen zou mogen?
Een korte montage van de aflevering van oudejaarsavond 2006 vind je hieronder. Maar ik kan je aanraden om zeker de site van het programma even te bezoeken en een paar afleveringen te bekijken.
30 januari 2007
Geslaagde opener
Gelezen op een andere blog: "2006 is nog maar net achter de rug of 2007 is aan zijn start begonnen." Deed me even lachen, maar voor de rest is't wel een fijne blog, hoor... En Radio CRAP wordt even vermeld, de campusradio waar ik zelf nog aan heb meegewerkt.
De iPod-terrorist
Je iPod per ongeluk in het toilet van het vliegtuig laten vallen én doorspoelen kan nare gevolgen hebben. Een Amerikaanse jongeman vertelt het verhaal op het forum van World of Warcraft.
Let vooral op zijn gevatte antwoord over basisrechten en hoe de autoriteiten daarop reageren.
Let vooral op zijn gevatte antwoord over basisrechten en hoe de autoriteiten daarop reageren.
26 januari 2007
Stoppen met roken nu poepsimpel
Gedaan met ontwenningsverschijnselen, nicotinekauwgom of -pleisters en eetbuien. Voortaan is stoppen met roken makkelijker dan ooit, zo leert een artikel uit de New York Times van vandaag ons.
Wie dus wil stoppen met roken zonder moeite, heeft dus genoeg aan een breinaald, een fles sterke drank als verdoving en wat zakdoekjes tegen het bloeden...
Scientists studying stroke patients are reporting today that an injury to a specific part of the brain, near the ear, can instantly and permanently break a smoking habit. People with the injury who stopped smoking found that their bodies, as one man put it, “forgot the urge to smoke.”
Wie dus wil stoppen met roken zonder moeite, heeft dus genoeg aan een breinaald, een fles sterke drank als verdoving en wat zakdoekjes tegen het bloeden...
25 januari 2007
Persoonlijkheidstest
Daarnet een persoonlijkheidstest ingevuld, gebaseerd op de Big Five eigenschappen. Het eindresultaat vind ik vrij accuraat en zinnig. Elke eigenschap krijgt een score van 0 tot 100, waarbij het getal aangeeft hoeveel procent van de mensen in jouw statistische categorie lager scoren dan jij. Minder dan 30 is laag, meer dan 70 is hoog, daartussen is de score gemiddeld.
De voor mij opvallendste resultaten staan hieronder. De Big Five staan in het vetjes, andere eigenschappen zijn afgeleid. Mijn commentaar staat cursief.
Extraversion: 34
"Your score on Extraversion is average, indicating you are neither a subdued loner nor a jovial chatterbox. You enjoy time with others but also time alone."
Friendliness: 20
"Low scorers on Friendliness are not necessarily cold and hostile, but they do not reach out to others and are perceived as distant and reserved. Your level of friendliness is low."
Toch wel een lage score. Slik.
Agreeableness: 60
"Your level of Agreeableness is average, indicating some concern with others' needs, but, generally, unwillingness to sacrifice yourself for others."
Morality: 19
"Low scorers believe that a certain amount of deception in social relationships is necessary. People find it relatively easy to relate to the straightforward high-scorers on this scale. They generally find it more difficult to relate to the unstraightforward low-scorers on this scale. It should be made clear that low scorers are not unprincipled or immoral; they are simply more guarded and less willing to openly reveal the whole truth. Your level of morality is low."
Een van de eigenschappen waar ik nog het meest iets aan wil veranderen...
Cooperation: 87
"Individuals who score high on this scale dislike confrontations. They are perfectly willing to compromise or to deny their own needs in order to get along with others. Your level of compliance is high."
Conscientiousness: 29
"Your score on Conscientiousness is low, indicating you like to live for the moment and do what feels good now. Your work tends to be careless and disorganized."
Niet helemaal waar, nochtans. Orde valt moeilijk met mij te associëren, maar ik vind niet dat ik voor het moment leef.
Orderliness: 18
"Low scorers tend to be disorganized and scattered. Your level of orderliness is low."
Guilty as charged... :-)
Achievement-Striving: 17
"Low scorers are content to get by with a minimal amount of work, and might be seen by others as lazy. Your level of achievement striving is low."
Wederom heel laag, maar ik denk dat dit vooral is omdat ik nog op zoek ben naar wat ik precies wil doen.
Cautiousness: 72
"Cautiousness describes the disposition to think through possibilities before acting. High scorers on the Cautiousness scale take their time when making decisions. Your level of cautiousness is high."
Neuroticism: 52
"Your score on Neuroticism is average, indicating that your level of emotional reactivity is typical of the general population. Stressful and frustrating situations are somewhat upsetting to you, but you are generally able to get over these feelings and cope with these situations."
Self-Consciousness: 83
"Self-conscious individuals are sensitive about what others think of them. Their concern about rejection and ridicule cause them to feel shy and uncomfortable abound others. They are easily embarrassed and often feel ashamed. Their fears that others will criticize or make fun of them are exaggerated and unrealistic, but their awkwardness and discomfort may make these fears a self-fulfilling prophecy. Your level or self-consciousness is high."
Tchaka! Die tests leggen soms wel de vinger op de wonde. Nu ik het bedenk, is het feit dat ik deze test op mijn blog zet ook een bewijs van deze hoge score. Noot aan mezelf: er is werk aan de winkel.
Openness to Experience: 48
"Your score on Openness to Experience is average, indicating you enjoy tradition but are willing to try new things. Your thinking is neither simple nor complex. To others you appear to be a well-educated person but not an intellectual."
Liberalism: 79
"Psychological liberalism refers to a readiness to challenge authority, convention, and traditional values. In its most extreme form, psychological liberalism can even represent outright hostility toward rules, sympathy for law-breakers, and love of ambiguity, chaos, and disorder. Your level of liberalism is high."
Misschien doe ik de test later nog eens. Kan interessant zijn om te vergelijken.
De voor mij opvallendste resultaten staan hieronder. De Big Five staan in het vetjes, andere eigenschappen zijn afgeleid. Mijn commentaar staat cursief.
Extraversion: 34
"Your score on Extraversion is average, indicating you are neither a subdued loner nor a jovial chatterbox. You enjoy time with others but also time alone."
Friendliness: 20
"Low scorers on Friendliness are not necessarily cold and hostile, but they do not reach out to others and are perceived as distant and reserved. Your level of friendliness is low."
Toch wel een lage score. Slik.
Agreeableness: 60
"Your level of Agreeableness is average, indicating some concern with others' needs, but, generally, unwillingness to sacrifice yourself for others."
Morality: 19
"Low scorers believe that a certain amount of deception in social relationships is necessary. People find it relatively easy to relate to the straightforward high-scorers on this scale. They generally find it more difficult to relate to the unstraightforward low-scorers on this scale. It should be made clear that low scorers are not unprincipled or immoral; they are simply more guarded and less willing to openly reveal the whole truth. Your level of morality is low."
Een van de eigenschappen waar ik nog het meest iets aan wil veranderen...
Cooperation: 87
"Individuals who score high on this scale dislike confrontations. They are perfectly willing to compromise or to deny their own needs in order to get along with others. Your level of compliance is high."
Conscientiousness: 29
"Your score on Conscientiousness is low, indicating you like to live for the moment and do what feels good now. Your work tends to be careless and disorganized."
Niet helemaal waar, nochtans. Orde valt moeilijk met mij te associëren, maar ik vind niet dat ik voor het moment leef.
Orderliness: 18
"Low scorers tend to be disorganized and scattered. Your level of orderliness is low."
Guilty as charged... :-)
Achievement-Striving: 17
"Low scorers are content to get by with a minimal amount of work, and might be seen by others as lazy. Your level of achievement striving is low."
Wederom heel laag, maar ik denk dat dit vooral is omdat ik nog op zoek ben naar wat ik precies wil doen.
Cautiousness: 72
"Cautiousness describes the disposition to think through possibilities before acting. High scorers on the Cautiousness scale take their time when making decisions. Your level of cautiousness is high."
Neuroticism: 52
"Your score on Neuroticism is average, indicating that your level of emotional reactivity is typical of the general population. Stressful and frustrating situations are somewhat upsetting to you, but you are generally able to get over these feelings and cope with these situations."
Self-Consciousness: 83
"Self-conscious individuals are sensitive about what others think of them. Their concern about rejection and ridicule cause them to feel shy and uncomfortable abound others. They are easily embarrassed and often feel ashamed. Their fears that others will criticize or make fun of them are exaggerated and unrealistic, but their awkwardness and discomfort may make these fears a self-fulfilling prophecy. Your level or self-consciousness is high."
Tchaka! Die tests leggen soms wel de vinger op de wonde. Nu ik het bedenk, is het feit dat ik deze test op mijn blog zet ook een bewijs van deze hoge score. Noot aan mezelf: er is werk aan de winkel.
Openness to Experience: 48
"Your score on Openness to Experience is average, indicating you enjoy tradition but are willing to try new things. Your thinking is neither simple nor complex. To others you appear to be a well-educated person but not an intellectual."
Liberalism: 79
"Psychological liberalism refers to a readiness to challenge authority, convention, and traditional values. In its most extreme form, psychological liberalism can even represent outright hostility toward rules, sympathy for law-breakers, and love of ambiguity, chaos, and disorder. Your level of liberalism is high."
Misschien doe ik de test later nog eens. Kan interessant zijn om te vergelijken.
23 januari 2007
De A van Anaal?
Hilariteit alom, gisteren tijdens de lunchpauze. Collega's hadden een foto gezien in DenAntwerpenaar die volgens hen gephotoshopt was. Zo leek het alsof een stadsarbeider door een collega anaal genomen werd met de steel van een hark. Wat er van aan is, laat ik in het midden. De foto's spreken genoeg.
De bewuste foto op pagina 10.
Het gephotoshopte (?) detail.
Wat denk jij? Je kan de oorspronkelijke pagina hier downloaden.15 januari 2007
Hoaxje hier, hoaxje daar
Met spam heb ik intussen leren leven. Maar kettingmails en hoaxen, daar word ik nog steeds horendol van. Vanmorgen had ik weer prijs:
Totaal ongeloofwaardig, maar toch sturen mensen het door. In dit geval was zelfs het telefoonnummer al verdacht, wegens één cijfer te lang voor België.
Hierbij draag ik mijn steentje bij aan de oplossing van het probleem:
- Voor je een 'waarschuwing' of 'oproep' doormailt naar al je vrienden, kijk even goed naar de mail in kwestie.
- Tekst volledig in hoofdletters is verdacht.
- Veel uitroeptekens na elkaar zijn verdacht.
- De vraag om het naar zoveel mogelijk mensen door te sturen is verdacht.
- De vermelding van grote bedrijven (vb. KPN, Vodafone) is verdacht.
- Denk je toch dat het een correcte mail is? Kopieer en plak dan een willekeurige zin in Google. Kom je op pagina's over een hoax terecht, dan had je het toch mis.
Aan al wie mijn adres in zijn adresboek heeft staan: alvast bedankt om twee keer na te denken. :-)
LET OP! ERG BELANGRIJK!
Een kennis van mij is gebeld. Met de mededeling dat we een prijs gewonnen hadden. Of ze een 9 wilde toetsen om door te gaan!!!! Ze is slim geweest en heeft er de hoorn op gegooid. Voor iedereen die een mobiele telefoon bezit : OF KABELFOON Momenteel is er een bende actief die u belt op uw GSM en zich voordoet als iemand van de provider waar u bij bent aangesloten. Men vraagt u tijdens dit gesprek om 09# of #09 in te toetsen ter controle van uw toestel.
DOE DIT NIET EN VERBREEK ONMIDDELLIJK DE VERBINDING !!!!!!!!!!!!Deze bende beschikt over apparatuur om via deze ingetoetste code het nummer van
uw SIM-KAART te lezen. En nieuwe kaarten aan te maken met uw nummer.
Hierdoor kan men op grote schaal fraude plegen op uw kosten. Maak dit bericht s.v.p. Bekend aan personen die in het bezit zijn van een GSM-toestel. Een tweede methode die wordt toegepast is de volgende: U ontvangt een bericht op uw GSM met het verzoek om nummer 0141455114 Te bellen. Dit moet u dus NIET DOEN! Als u dit namelijk doet, kan degene die u dat berichtje heeft gestuurd op uw kosten bellen. Deze twee vormen van GSM-fraude zijn officieel bevestigd door de KPN en Vodafone. PAS OP : Deze fraude wordt al op grote schaal toegepast !!! Als u dit bericht ontvangt, stuur het dan s.v.p. aan zoveel mogelijk mensen door !
Totaal ongeloofwaardig, maar toch sturen mensen het door. In dit geval was zelfs het telefoonnummer al verdacht, wegens één cijfer te lang voor België.
Hierbij draag ik mijn steentje bij aan de oplossing van het probleem:
- Voor je een 'waarschuwing' of 'oproep' doormailt naar al je vrienden, kijk even goed naar de mail in kwestie.
- Tekst volledig in hoofdletters is verdacht.
- Veel uitroeptekens na elkaar zijn verdacht.
- De vraag om het naar zoveel mogelijk mensen door te sturen is verdacht.
- De vermelding van grote bedrijven (vb. KPN, Vodafone) is verdacht.
- Denk je toch dat het een correcte mail is? Kopieer en plak dan een willekeurige zin in Google. Kom je op pagina's over een hoax terecht, dan had je het toch mis.
Aan al wie mijn adres in zijn adresboek heeft staan: alvast bedankt om twee keer na te denken. :-)
12 januari 2007
Gezocht: de oude ik
Pfft, wat een zorgen... Ik moet dringend uit mijn kot komen, nog meer figuurlijk dan letterlijk. Wat er aan de hand is, weet ik niet goed, maar verschillende gebeurtenissen doen me beseffen dat ik een onverdraagzame bevroren brompot aan het worden ben. Wat is er dan gebeurd met het gevoelige, lieve, dromerige jongetje dat ik ooit was?
Ik lach niet meer zo vaak als vroeger, mijn vriendenkring is merkbaar gekrompen, ik kom nog amper het huis uit als het niet voor WJNH is, er zijn momenten dat ik geen mens om me heen kan verdragen en ik droom meer van een betere toekomst dan er echt werk van te maken.
En dan te denken dat ik nog zo blij was dat de kerstperiode deze keer niet deprimerend was, zoals de vorige jaren.
Ik lach niet meer zo vaak als vroeger, mijn vriendenkring is merkbaar gekrompen, ik kom nog amper het huis uit als het niet voor WJNH is, er zijn momenten dat ik geen mens om me heen kan verdragen en ik droom meer van een betere toekomst dan er echt werk van te maken.
En dan te denken dat ik nog zo blij was dat de kerstperiode deze keer niet deprimerend was, zoals de vorige jaren.
12 december 2006
Meneer de schepen, mag ik u wat vragen stellen?
Punt 471 in het bestuursakkoord van Antwerpen, dat twee uur geleden werd voorgesteld: "Het bestuur wil Den Antwerpenaar in gedrukte versie meer wervend en laagdrempelig maken. De redactie is verantwoordelijk voor de opname in woord en beeld van politici in het blad."
Binnenkort zit ondergetekende dus gezellig te kletsen met deze of gene schepen of gemeenteraadslid. Momenteel mogen politici enkel opdraven in het eerste nummer van elk jaar, voor een soort terug- en vooruitblik. Ik moet er nog even over slapen of ik de versoepeling van die regel wel een goed idee vind.
Wil je de 64 pagina's en 572 punten vol ambities van het nieuwe stadsbestuur zelf lezen? Klik dan hier (rechts klikken, dan 'Opslaan als...').
Binnenkort zit ondergetekende dus gezellig te kletsen met deze of gene schepen of gemeenteraadslid. Momenteel mogen politici enkel opdraven in het eerste nummer van elk jaar, voor een soort terug- en vooruitblik. Ik moet er nog even over slapen of ik de versoepeling van die regel wel een goed idee vind.
Wil je de 64 pagina's en 572 punten vol ambities van het nieuwe stadsbestuur zelf lezen? Klik dan hier (rechts klikken, dan 'Opslaan als...').
28 november 2006
Vaarwel fitheid
Vandaag heb ik het eindelijk gedaan. Een aangetekende brief is op weg naar mijn fitnessclub met als boodschap mijn wens om het abonnement stop te zetten. Waarom? Omdat ik er al maanden niet meer geweest ben, omdat ik het ongelofelijk saai vind en omdat ik nu wel stilaan tevreden ben met mijn figuur.
Nu rest alleen nog de vraag: wat doe ik met vijftig extra euro's, elke maand? Suggesties zijn welkom.
Nu rest alleen nog de vraag: wat doe ik met vijftig extra euro's, elke maand? Suggesties zijn welkom.
23 november 2006
Legale harddrugs?
Hrm, die had ik eerst gelezen als 'Staatsprijzen voor heroïne en xtc...'
Stel je voor...
Ik word moe. :)
21 november 2006
De gestolen generatie
De Australische staat Tasmanië overweegt de oprichting van een schadefonds voor Aboriginals die als kind uit hun familie werden weggehaald (bron). De Australische overheid begon rond 1900 met het gedwongen weghalen van jonge kinderen uit Aboriginalgezinnen. Ze wilde het 'Aboriginalprobleem' oplossen door de kinderen op te voeden in de westerse cultuur. De praktijk ging verder tot 1969, toen de overheid het programma officieel stopzette.
Op 70 jaar tijd werden minstens 100.000 kinderen gedwongen van hun familie gescheiden. Het gaat om 10 tot 30 procent van alle kinderen in die periode. Vooral kinderen met gemengde ouders (blank-zwart) werden in het programma opgenomen. De groep wordt omgeschreven als de Gestolen Generatie. En nu krijgt ze eindelijk een beetje erkenning.
Volgens het voorstel zouden Aboriginals die als kind van hun familie werden gescheiden recht hebben op een vergoeding van 5.000 Australische dollar of ongeveer 3.000 euro. Een bescheiden bedrag, maar het gebaar is belangrijker dan het geld. Het lagerhuis van Tasmanië keurde het voorstel unaniem goed. Daarmee geven de staat en haar bevolking toe dat het programma destijds verkeerd was en dat de slachtoffers een verontschuldiging en compensatie verdienen. In Australië is dat een hele stap.
Begin 2004 was ik vijf weken in Australië om er een radioreportage over dit onderwerp te maken. Ik heb er met een tiental mensen gesproken over de geschedenis en de integratie van de Aboriginals. Vooral het gesprek met de minister Vanstone van Aboriginalzaken (die nog steeds op die post zit) maakte duidelijk dat de overheid nog steeds een dubieuze politiek hanteert. Er is wel speciale aandacht voor de oorspronkelijke bewoners van het continent, maar er wordt maar weinig gedaan aan de grote achterstand die ze hebben op vlak van onderwijs, werk en gezondheid. En dat terwijl de blanke Australiërs hun land hebben afgenomen en hen lange tijd hebben uitgebuit.
Pas in de late jaren tachtig raakte de blanke bevolking bewust van de zwarte vlek in de geschiedenis van Australië. In 1992 kwam de eerste officiële verontschuldiging: premier Paul Keating verwees naar de Gestolen Generatie en sprak over onwetendheid en vooroordelen van de overheid. In datzelfde jaar kregen de Aboriginals ook steun van de rechtbank: Aboriginals konden voortaan aanspraak maken op grond waarvan ze konden bewijzen dat ze er traditionele banden mee handen.
Een eerste grote rapport over de mishandeling van Aboriginals werd in 1997 gepubliceerd. Het rapport maande de overheid aan om zich formeel te verontschuldigen, zodat het land zich weer kon verzoenen met zijn oorspronkelijke inwoners. Maar intussen was de huidige conservatieve premier John Howard aan de macht. Die vond de idee van een verontschuldiging maar niks en legde het rapport naast zich neer uit schrik voor massale schadeclaims door Aboriginals. Howard: "Australians of this generation should not be required to accept guilt and blame for past actions and policies."
Maar het rapport had een deel van de bevolking wakkergemaakt. In 1998 werd de eerste National Sorry Day georganiseerd. Het ging gepaard met tal van activiteiten in het hele land, met als thema de verzoening met de Aboriginals. In 2000 wandelden 400.000 Australiërs (op een totale bevolking van 19 miljoen) over de grote brug van Sydney als teken van verzoening.
Enkele maanden na mijn gesprek met minister Vanstone schafte ze de adviesraad van Aboriginals af. Officieel argument: niet efficiënt en corrupt. Het wetsontwerp werd nota bene ingediend in het parlement tijdens de National Reconciliation Week en de dag na National Sorry Day. Sinds midden 2004 beslist de overheid weer alleen over de financiering van Aboriginalprojecten, zonder inspraak van de Aboriginals zelf.
Australië heeft nog een lange weg te gaan. In de hoofden van veel blanke Australiërs hebben Aborginals gelijke kansen. In de praktijk is het nog lang niet zo.
Op 70 jaar tijd werden minstens 100.000 kinderen gedwongen van hun familie gescheiden. Het gaat om 10 tot 30 procent van alle kinderen in die periode. Vooral kinderen met gemengde ouders (blank-zwart) werden in het programma opgenomen. De groep wordt omgeschreven als de Gestolen Generatie. En nu krijgt ze eindelijk een beetje erkenning.
Volgens het voorstel zouden Aboriginals die als kind van hun familie werden gescheiden recht hebben op een vergoeding van 5.000 Australische dollar of ongeveer 3.000 euro. Een bescheiden bedrag, maar het gebaar is belangrijker dan het geld. Het lagerhuis van Tasmanië keurde het voorstel unaniem goed. Daarmee geven de staat en haar bevolking toe dat het programma destijds verkeerd was en dat de slachtoffers een verontschuldiging en compensatie verdienen. In Australië is dat een hele stap.
Begin 2004 was ik vijf weken in Australië om er een radioreportage over dit onderwerp te maken. Ik heb er met een tiental mensen gesproken over de geschedenis en de integratie van de Aboriginals. Vooral het gesprek met de minister Vanstone van Aboriginalzaken (die nog steeds op die post zit) maakte duidelijk dat de overheid nog steeds een dubieuze politiek hanteert. Er is wel speciale aandacht voor de oorspronkelijke bewoners van het continent, maar er wordt maar weinig gedaan aan de grote achterstand die ze hebben op vlak van onderwijs, werk en gezondheid. En dat terwijl de blanke Australiërs hun land hebben afgenomen en hen lange tijd hebben uitgebuit.
Pas in de late jaren tachtig raakte de blanke bevolking bewust van de zwarte vlek in de geschiedenis van Australië. In 1992 kwam de eerste officiële verontschuldiging: premier Paul Keating verwees naar de Gestolen Generatie en sprak over onwetendheid en vooroordelen van de overheid. In datzelfde jaar kregen de Aboriginals ook steun van de rechtbank: Aboriginals konden voortaan aanspraak maken op grond waarvan ze konden bewijzen dat ze er traditionele banden mee handen.
Een eerste grote rapport over de mishandeling van Aboriginals werd in 1997 gepubliceerd. Het rapport maande de overheid aan om zich formeel te verontschuldigen, zodat het land zich weer kon verzoenen met zijn oorspronkelijke inwoners. Maar intussen was de huidige conservatieve premier John Howard aan de macht. Die vond de idee van een verontschuldiging maar niks en legde het rapport naast zich neer uit schrik voor massale schadeclaims door Aboriginals. Howard: "Australians of this generation should not be required to accept guilt and blame for past actions and policies."
Maar het rapport had een deel van de bevolking wakkergemaakt. In 1998 werd de eerste National Sorry Day georganiseerd. Het ging gepaard met tal van activiteiten in het hele land, met als thema de verzoening met de Aboriginals. In 2000 wandelden 400.000 Australiërs (op een totale bevolking van 19 miljoen) over de grote brug van Sydney als teken van verzoening.
Enkele maanden na mijn gesprek met minister Vanstone schafte ze de adviesraad van Aboriginals af. Officieel argument: niet efficiënt en corrupt. Het wetsontwerp werd nota bene ingediend in het parlement tijdens de National Reconciliation Week en de dag na National Sorry Day. Sinds midden 2004 beslist de overheid weer alleen over de financiering van Aboriginalprojecten, zonder inspraak van de Aboriginals zelf.
Australië heeft nog een lange weg te gaan. In de hoofden van veel blanke Australiërs hebben Aborginals gelijke kansen. In de praktijk is het nog lang niet zo.
14 november 2006
Gamers met een hart
Het cliché van de gamer is een asociale, spierwitte en onhandige eenzaat. Gewelddadige games zouden jongeren zelfs tot geweld aanzetten. Zelf geloof ik daar niet zoveel van. Er zijn namelijk ook heel wat sociaal voelende gamers.
Daarnet las ik bij Telenet Games een artikel over een gamersclan die een benefietspel organiseert ten voordele van kankeronderzoek. Een van hun spelers is op 19-jarige leeftijd gestorven aan longkanker en dat zette hen aan het denken.
Ze gaan vijf tegen vijf elkaar herhaaldelijk afslachten. Tegen betaling. Voor het goede doel. Laat alle kritikasters nu maar reageren.
Daarnet las ik bij Telenet Games een artikel over een gamersclan die een benefietspel organiseert ten voordele van kankeronderzoek. Een van hun spelers is op 19-jarige leeftijd gestorven aan longkanker en dat zette hen aan het denken.
Ze gaan vijf tegen vijf elkaar herhaaldelijk afslachten. Tegen betaling. Voor het goede doel. Laat alle kritikasters nu maar reageren.
08 november 2006
The code of the callboy
Vandaag gelezen in de elektronische New York Times: een artikel over (Amerikaanse) kasthomo's en de zwijgplicht van homoprostituees. Een bij momenten grappige en opmerkelijke kijk die ik jullie niet wil onthouden.
The Code of the Callboy
By DAN SAVAGE
Seattle
I ONCE had a friend who did sex work, which is a nice way of saying that he was a prostitute.
He was based in Los Angeles and one of his clients was a movie star. Not just any movie star, but a top male movie star. A sex symbol. This guy used to fly my friend first class to far-flung locales, usually to unwind after a big location shoot.
Sorry, but I can’t tell you who this movie star is. It’s not that I’m afraid of being sued or that I disapprove of outing. Nope, the reason I can’t tell you the name of this movie star is, well, I don’t know it. No matter how many times I asked, no matter how much I pried, my friend simply wouldn’t tell me the guy’s name. My friend wouldn’t even tell me where he was meeting his famous client, lest the places where his films were being shot offered a telling clue.
My friend took the callboy’s code of silence seriously.
Besides the sheer scale of the hypocrisy, the Ted Haggard scandal doesn’t tell us much we don’t already know about closeted gay or bisexual men; closet cases will take enormous risks to get their needs met and will often do great harm to themselves and to those they profess to love. What’s new in the Haggard scandal — perhaps we should call it a flameout — is the refusal of Mike Jones, a former male prostitute, to honor the callboy’s code of silence, the omertà of gay hookerdom.
On the Web site where Mr. Haggard is said to have found Mr. Jones, the callboys describe themselves as discreet. That’s their solemn promise not to blab to the wife, if you’re married; to the tabloids (or prying friends), if you’re a movie star; to your congregation, if you’re one of the most powerful evangelical ministers in the country. The fear that callboys can no longer be trusted will make the lives of men like Ted Haggard that much more lonely and difficult.
Back in the bad old days — the mythical 1950s, the era social conservatives pine for — most gay men were closeted, which made it relatively easy for them to arrange discreet trysts. You could rely on the discretion of your sex partners because they were relying on yours. It was the era of mutually assured destruction, both in terms of nuclear warfare and gay sex. Your partner couldn’t reveal your secret without revealing his own.
Needless to say, a sex life infused with cold-war-style tensions didn’t lead to many healthy or lasting relationships.
Today gay and bisexual men live openly, making the modern closet a much less crowded place. While once all the best gay men were closeted, now the only adults you find in the closet are the fearful, the pathetic and the hypocritical. The men you meet in today’s closet are the ones with a great deal to lose if their secrets are exposed. They’re gay men with lucrative careers that would collapse if they came out; gay men whose obscenely wealthy families would disown them if they lived openly; or gay men leading large congregations that would dismiss them if they knew the truth about their pastor.
A less crowded closet doesn’t just mean slimmer pickings for men like Ted Haggard, but unreliable ones as well. While once you could be certain that the closeted gay man you were sleeping with would still be closeted 10 or 20 years in the future, now you never know. The closeted gay man you entrust with your secret today may be out next year. As he has nothing left to hide, your secret is no longer safe. Better hope you parted on good terms.
Which is why so many powerful closet cases turn to callboys. It’s not just the callboy’s promise of discretion, but the sense that the old dynamics — mutually assured destruction — remain in force. A callboy can’t expose your secret without exposing his own. There’s still a stigma attached to selling sex.
So why did Mike Jones speak out?
Because today it is arguably more shameful and damaging to be a hypocritical closet case than it is to be a sex worker. Even those delighted by Mr. Haggard’s disgrace — disclosure: I count myself among their number — ache for his five children, all suffering now for the sins of their father. And let me be clear: their father’s sin is not his sexual orientation, but his deceit and hypocrisy. His sin is the closet.
When Representative Mark Foley flamed out, Pat Robertson said: “Well, this man’s gay. He does what gay people do.” That lie might have worked when most gay Americans were closeted, but it doesn’t work anymore. Seventy percent of Americans today know a gay person; for straight Americans, hitting on teenagers, hiring prostitutes and snorting meth are not things their gay relatives, friends and co-workers typically do. (Or not at appreciably higher rates than their straight friends.) An openly gay man is accountable to himself, his family, his partner and his community. He is free to form healthy relationships, which is why he is far less likely to be I.M.’ing teenagers or hiring hookers than some desperate closet case.
Ultimately it was Ted Haggard’s hypocrisy — railing against homosexuals and campaigning against gay marriage while apparently indulging in sex romps with a gay escort — that prompted Mr. Jones to shove him out of the closet. The homophobia promoted by Mr. Haggard and other agents of intolerance, if I may use John McCain’s phrase (he’s not using it anymore), undermined the callboy code of silence that Mr. Haggard himself relied on. Most callboys are gay, after all, and most are out of the closet these days.
And while most callboys will continue to respect a code of silence where the average closet case is concerned, the Ted Haggards of the world have been placed on notice: You can’t have your callboy and disparage him too.
Dan Savage is the editor of The Stranger, a Seattle newsweekly, and the author of “The Commitment: Love, Sex, Marriage and My Family.”
The Code of the Callboy
By DAN SAVAGE
Seattle
I ONCE had a friend who did sex work, which is a nice way of saying that he was a prostitute.
He was based in Los Angeles and one of his clients was a movie star. Not just any movie star, but a top male movie star. A sex symbol. This guy used to fly my friend first class to far-flung locales, usually to unwind after a big location shoot.
Sorry, but I can’t tell you who this movie star is. It’s not that I’m afraid of being sued or that I disapprove of outing. Nope, the reason I can’t tell you the name of this movie star is, well, I don’t know it. No matter how many times I asked, no matter how much I pried, my friend simply wouldn’t tell me the guy’s name. My friend wouldn’t even tell me where he was meeting his famous client, lest the places where his films were being shot offered a telling clue.
My friend took the callboy’s code of silence seriously.
Besides the sheer scale of the hypocrisy, the Ted Haggard scandal doesn’t tell us much we don’t already know about closeted gay or bisexual men; closet cases will take enormous risks to get their needs met and will often do great harm to themselves and to those they profess to love. What’s new in the Haggard scandal — perhaps we should call it a flameout — is the refusal of Mike Jones, a former male prostitute, to honor the callboy’s code of silence, the omertà of gay hookerdom.
On the Web site where Mr. Haggard is said to have found Mr. Jones, the callboys describe themselves as discreet. That’s their solemn promise not to blab to the wife, if you’re married; to the tabloids (or prying friends), if you’re a movie star; to your congregation, if you’re one of the most powerful evangelical ministers in the country. The fear that callboys can no longer be trusted will make the lives of men like Ted Haggard that much more lonely and difficult.
Back in the bad old days — the mythical 1950s, the era social conservatives pine for — most gay men were closeted, which made it relatively easy for them to arrange discreet trysts. You could rely on the discretion of your sex partners because they were relying on yours. It was the era of mutually assured destruction, both in terms of nuclear warfare and gay sex. Your partner couldn’t reveal your secret without revealing his own.
Needless to say, a sex life infused with cold-war-style tensions didn’t lead to many healthy or lasting relationships.
Today gay and bisexual men live openly, making the modern closet a much less crowded place. While once all the best gay men were closeted, now the only adults you find in the closet are the fearful, the pathetic and the hypocritical. The men you meet in today’s closet are the ones with a great deal to lose if their secrets are exposed. They’re gay men with lucrative careers that would collapse if they came out; gay men whose obscenely wealthy families would disown them if they lived openly; or gay men leading large congregations that would dismiss them if they knew the truth about their pastor.
A less crowded closet doesn’t just mean slimmer pickings for men like Ted Haggard, but unreliable ones as well. While once you could be certain that the closeted gay man you were sleeping with would still be closeted 10 or 20 years in the future, now you never know. The closeted gay man you entrust with your secret today may be out next year. As he has nothing left to hide, your secret is no longer safe. Better hope you parted on good terms.
Which is why so many powerful closet cases turn to callboys. It’s not just the callboy’s promise of discretion, but the sense that the old dynamics — mutually assured destruction — remain in force. A callboy can’t expose your secret without exposing his own. There’s still a stigma attached to selling sex.
So why did Mike Jones speak out?
Because today it is arguably more shameful and damaging to be a hypocritical closet case than it is to be a sex worker. Even those delighted by Mr. Haggard’s disgrace — disclosure: I count myself among their number — ache for his five children, all suffering now for the sins of their father. And let me be clear: their father’s sin is not his sexual orientation, but his deceit and hypocrisy. His sin is the closet.
When Representative Mark Foley flamed out, Pat Robertson said: “Well, this man’s gay. He does what gay people do.” That lie might have worked when most gay Americans were closeted, but it doesn’t work anymore. Seventy percent of Americans today know a gay person; for straight Americans, hitting on teenagers, hiring prostitutes and snorting meth are not things their gay relatives, friends and co-workers typically do. (Or not at appreciably higher rates than their straight friends.) An openly gay man is accountable to himself, his family, his partner and his community. He is free to form healthy relationships, which is why he is far less likely to be I.M.’ing teenagers or hiring hookers than some desperate closet case.
Ultimately it was Ted Haggard’s hypocrisy — railing against homosexuals and campaigning against gay marriage while apparently indulging in sex romps with a gay escort — that prompted Mr. Jones to shove him out of the closet. The homophobia promoted by Mr. Haggard and other agents of intolerance, if I may use John McCain’s phrase (he’s not using it anymore), undermined the callboy code of silence that Mr. Haggard himself relied on. Most callboys are gay, after all, and most are out of the closet these days.
And while most callboys will continue to respect a code of silence where the average closet case is concerned, the Ted Haggards of the world have been placed on notice: You can’t have your callboy and disparage him too.
Dan Savage is the editor of The Stranger, a Seattle newsweekly, and the author of “The Commitment: Love, Sex, Marriage and My Family.”
Twee vaders
Wat zou de wereld zijn zonder Kinderen voor Kinderen? Ik vind het best een leuk nummer dat het concept van twee vaders hebben voorstelt als iets heel gewoons. Hoewel ik zelf nog geen homo-ouders ken. Misschien moet ik mijn vrienden eens aanporren?
Met dank aan Dimi en Robby voor het melden...
Met dank aan Dimi en Robby voor het melden...
02 november 2006
Eerlijke vinder
Uit de categorie faits-divers: gisteravond ben ik mijn portefeuille verloren in een Antwerps café. Normaal gezien voel ik even of mijn portefeuille nog in mijn broekzak zit voor ik ergens vertrek. Dat ik dat gisteravond niet deed, zal wel met de coctail-van-het-huis te maken hebben.
Pas vanmorgen ontdekte ik het onheil. Eerst thuis alles overhoop gehaald, dan toch maar met een soort gevoel van naaktheid beursloos naar het werk gegaan. Toch wel vreemd hoe onzeker ik me voelde zonder dat lederen ding bij me. Nu goed, deze middag ben ik langs dat café geweest en gelukkig hadden ze mijn portefeuille gevonden. De eerlijke vinder had zijn beloning al opgeëist: al het geld dat erin zat, was verdwenen. Al 'betaal' ik liever 50 euro dan loketten allerhande af te schuimen voor nieuwe documenten. It's a small price to pay...
Pas vanmorgen ontdekte ik het onheil. Eerst thuis alles overhoop gehaald, dan toch maar met een soort gevoel van naaktheid beursloos naar het werk gegaan. Toch wel vreemd hoe onzeker ik me voelde zonder dat lederen ding bij me. Nu goed, deze middag ben ik langs dat café geweest en gelukkig hadden ze mijn portefeuille gevonden. De eerlijke vinder had zijn beloning al opgeëist: al het geld dat erin zat, was verdwenen. Al 'betaal' ik liever 50 euro dan loketten allerhande af te schuimen voor nieuwe documenten. It's a small price to pay...
Abonneren op:
Posts (Atom)
