Designer baby's een feit

Hoe anders dan door genetische manipulatie kan een 11-jarig meisje zo'n stem hebben?

Verkiezingsloterij

Breng je stem uit in de verkiezingen en win een miljoen dollar. Dat is wat een aanstaande politicus in de Amerikaanse staat Arizona voorstelt om de opkomst bij verkiezingen te verhogen, zo las ik in de New York Times (gratis registratie nodig).

De man heeft zelfs genoeg handtekeningen verzameld om de kiezers van Arizona zich te laten uitspreken over zijn idee tijdens de verkiezingen in november.

Mijn mening hierover (daarom lees je deze blog toch, of niet?) is dubbel. zo'n verkiezingsloterij kan helpen om de opkomst te verhogen en de verkiezingsuitslag representatiever te maken. Vooral kansarme groepen zouden zo misschien vlugger naar het stemhokje gaan.

Maar de mensen gaan misschien niet meer stemmen omdat ze iemand willen verkiezen die met hun noden en wensen zal bezig zijn. Politiek dreigt zo een 'commerce' te worden in de ogen van de kiezers.

Wat denk jij? Zou jij meer geneigd zijn om te gaan stemmen (onder een systeem van stemrecht i.p.v. stemplicht) als er een miljoen te winnen valt?

Spraakgebrek

Ik erger me geregeld aan het platte Antwerps, zeker als de typische Brabantse tonen uit mijn eigen keelholte komen. Enkele maanden geleden merkte een selectiejury bij de VRT deze klanken bij mij op, en dat is niet zo best voor iemand die wel graag iets op de radio wil doen. Nochtans ben ik helemaal geen Antwerpenaar.

Als jonge West-Vlaming volgde ik een jaartje dictielessen om de ergste boerenklinkers uit mijn uitspraak te bannen, met redelijk succes. Maar dan kom je als elfjarige jongen in Antwerpen terecht. Het duurde enkele maanden vooraleer ik iedereen enigszins begreep, maar al snel nam ik het dialect over om maar niet te veel op te vallen. Hier zijn ze bikkelhard voor mensen van 'boate 't stad'.

Alleen aan de telefoon lukt het me nog om een beetje deftig Nederlands te praten. Misschien moet ik een voorbeeld nemen aan mede-RvB'er Kris, die erin slaagt om 'beschaafd' Nederlands sexy te maken. Wee u, Antwerpenaars!

La bella Italia

Allez, dan. Zoals beloofd toch enkele foto's van in Italië. Ik ben dan wel al terug van eind mei, maar 't was er gewoon nog niet van gekomen om de foto's te bekijken. Sta me toe dat ik de klassieke touristische foto's achterwege laat...

Bologna is een heerlijk alternatieve stad tjokvol studenten, artiesten en andere vreemde types.

Julien durfde niet poseren alsof hij de bronzen borsten likte... Flauwe trees!

Ravenna staat bekend om zijn oude Byzantijnse mozaïeken, zoals in dit mausoleum. Let vooral op de onschatbare antieken staande lamp in het midden.

Single is cool in deze Ravennaanse etalage.

Mmm, tiramisu. Maar die van Karolien is stiekem beter...

De beroemde brug over de Arno in Firenze, bij zonsondergang. Toch nog iets moois gezien in deze door VTM-toeristen en namaakspullenverkopers overspoelde stad.

Vertrouw nooit op de locals om een goede foto te maken van jou en je internationale vrienden...

Pokkeheet

Je hoeft geen blog te lezen om te weten dat het buiten tropisch warm is. Daarover gaat het vandaag dus niet.

Neen, pokkeheet verwijst naar de 21-jarige Canadees Kevin Zegers, hoofdrolspeler in Transamerica. Voor wie de film of de trailer nog niet gezien heeft deze korte samenvatting: een transseksuele vrouw krijgt een telefoontje van een onbekende zoon, en dat een week voor haar geslachtsoperatie. Ze gaat de confrontatie met haar zoon uit de weg, maar haar therapeute stelt de operatie uit tot ze in het reine is gekomen met haar zoon. Met tegenzin zoekt ze haar zoon. Ze doet zich voor als zendelinge en wil de jongen zo snel mogelijk bij zijn familie onderbrengen. Maar dat lukt niet zo goed.

Die zoon is dus meneer Zegers, een superheet ding dat in de film meermaals zijn looks en body tentoonstelt. 't Was al een tijdje geleden dat ik mezelf liet gaan in een fixatie voor Hollywoodacteurs of boysbandzangers, maar waarom ook niet hé. Geniet gerust mee... Rawr!

De eerste foto is genomen op het filmfestival van Cannes, de tweede is uit de tv-serie 'House', alle andere komen uit Transamerica.

Live vanuit de kist

ma 03/07/06 - In de Luikse Sainte Foy-kerk werd vanmorgen de begrafenisplechtigheid gehouden van het vermoorde meisje Stacy Lemmens. De kerk van Sainte-Foy, die op 200 meter van het café ligt waar de meisjes verdwenen, zat afgeladen vol. Buiten volgden honderden mensen de plechtigheid op een groot scherm. De dienst werd ook rechtstreeks uitgezonden op Eén. (bron)

Is dat nu echt nodig, vraag ik me dan af. Een begrafenis op groot scherm én op televisie. Met live commentaar van twee journalisten dan nog.

Graag geef ik enkele ideeën om een volgende mediabegrafenis nog aangenamer te maken voor de kijker:

- Wie een sms stuurt naar een speciaal nummer, maakt kans op een stoel op de eerste rij, een meet-and-greet met de familie en een ereplaats aan de koffietafel.
- De kijkers kunnen via de afstandsbediening kiezen welke muziek er gespeeld wordt.
- Tijdens de offerande schakelen we over naar de studio, waar een panel van begrafenisondernemers de plechtigheid beoordeelt. De meest emotionele momenten worden nog eens bekeken in herhaling.
- Her en der in de kerk hangen letters die samen een woord vormen. Elke tiende beller die het woord doorbelt naar een 0900-nummer maakt kans om te mogen vissen in de prijzenvijver.
- De hamburger- en pizzakramen buiten de kerk geven voortaan getrouwheidskaarten die korting geven op elke funeraire fastfoodmaaltijd.

Ik heb geleerd dat het nieuws bepaald wordt door twee zaken: het belanghebbende en het belangwekkende. Het mag duidelijk zijn dat de VRT vandaag vooral belang wou wekken. En daar zijn volgens mij geen Stacy's, Nathalie's of Guido's mee gebaat.

Moederliefde, moederleed

Een mens wordt zo gewoon aan emoties in de media, maar soms kan iets me toch nog raken. Vandaag las ik Het Nieuwsblad tijdens de lunchpauze. Tussen alle oorlogs- en geweldsberichten stond onderstaand bericht van een moeder voor haar verdwenen of gestorven zoon. Het is voor mij een uiting van wanhoop, verdriet en vooral liefde. Konden meer mensen hun gevoelens maar zo uiten...

Bio = betalen

Ik trok gisteren na het werk naar Het Natuurhuis, een winkel met biologische voeding en natuurproducten in het centrum van de stad. Mijn plan was om enkel iets te gaan halen tegen de herpesblaasjes op mijn neus (dammit!), maar uiteindelijk kwam het eindbedrag van mijn ticketje op 44 euro uit. Da's niet zo moeilijk wanneer je nog kattenklauw koopt voor een verhoogde weerstand (10 euro), twee flessen biologische wijn (12 euro) en brood, beleg, koffie en wat fruit. En zeg niet zomaar beleg tegen pompoencurry, aspergesla en kaas met boterkruiden...

Ik heb geprobeerd mijn portemonnee te troosten met de gedachte dat ik gezonder eten heb gekocht en het kapitalisme een hak heb gezet. Mijn portemonnee was het niet met mij eens.

De (overigens best knappe) plaatselijke specialist in natuurproducten raadde me Erpesan aan, een vloeistof die ik nu geregeld op de blaasjes moet deppen. Hij had er zelf ook vaak last van, zei hij met enige sympathie voor mijn cosmetisch benarde situatie. Had hij maar sympathie voor andere benarde situaties... *droomt zachtjes weg*

Toevoeging 9/6: Erpesan is een aanrader voor iedereen die al eens met koortsblaasjes te maken krijgt. De blaasjes zijn bij na twee dagen al helemaal opgedroogd, terwijl ze normaal gezien eerst opzwellen en soms zelfs eventjes etteren. Oké, het ziet er niet uit, maar ik zal er tenminste een paar dagen vroeger van af zijn dan gewoonlijk. Oh ja, mijn excuses voor al wie dit leest tijdens het verorberen van een maaltijd, bijvoorbeeld vis in botersaus. *kuch*

Waarom een pride nog nodig is

Ik ben sinds gisteren terug uit Italië, maar een blogje daarover zal moeten wachten. Daarnet las ik een column van Margot Vanderstraeten uit De Morgen van afgelopen zaterdag. Die geeft volgens mij mooi weer waarom er nog steeds werk aan de winkel is vooraleer homoseksualiteit aanvaard is in België.

Dat zullen vele holebi's samen met mij vinden, maar over het nut van de jaarlijkse pride zal er wel minder overeenstemming zijn. Voor mij blijft de pride heel belangrijk. Wie het lezen van mijn redenering maar een saai idee vindt, kan meteen naar onder scrollen voor de bewuste column.

Vier jaar geleden wandelde ik voor het eerst mee in Brussel, tussen allemaal holebi's. Het was een hele stap, maar ik voelde me gesterkt door de massa en door de vrienden die met me mee stapten. Elk jaar weer betekent de pride een mogelijkheid voor holebi's om de stap naar de buitenwereld te zetten.

De pride versterkt ook het gemeenschapsgevoel van holebi's. Homo, lesbienne, bi, transseksueel of 'nog zoekende', we weten allemaal hoe het is om te ontdekken dat je geaardheid niet is wat iedereen rond je eigenlijk verwacht. Bij mekaar kunnen we steun, respect en aanvaarding vinden. Het belang daarvan is onlangs nog aangetoond bij de resultaten van de Zzzip-enquête. Je zal misschien liever niet in een optocht lopen samen met half-ontblote fuifbeesten, maar ook zij maken deel uit van die gemeenschap. Het is een diversiteit die we moeten koesteren, al vind ik het zelf ook altijd jammer dat de feestnummers met de grootste media-aandacht gaan lopen.

Tot slot is de pride ook nog steeds een goede manier om homoseksualiteit onder de aandacht te brengen. De meeste punten van het eisenplatform zijn intussen gerealiseerd, maar aandacht voor holebi's blijft belangrijk. Jij bent misschien al helemaal out and proud, maar er zijn nog heel wat kastholebi's die elke dag met de vrees leven dat hun omgeving hen niet zal aanvaarden. Op de pride kunnen we tv-kijkend en krantenlezend Vlaanderen op zijn minst doen blijven stilstaan bij homoseksualiteit. Voor totale aanvaarding is meer nodig dan enkel een jaarlijkse optocht, maar elke mens die ook maar eventjes nadenkt over de situatie van holebi's is volgens mij een stap vooruit.

Stap jij ook mee, nu zaterdag?

De Morgen - 20 mei 2006

Dag Yves,

Volgende week zaterdag, 27 mei, zou ik met vier bevriende homo's
in hun Brussel uit gaan eten. Nu ja, uit gaan eten, de twee koppels zouden
voor me, voor ons, koken. Dat kunnen ze trouwens verbazingwekkend goed, die
nichten, koken!

Gisteren ontving ik van een van hen een sms'je: of het etentje ook zondag kon, want dat ze zaterdag naar de Belgian Lesbian and Gay Pride gaan, en dat het die nacht heftig zal worden, zeker omdat ze na het feesten bij Chez Maman gaan uitwaaien. Ken je de travestietenbar Chez Maman, Yves? Moet je zeker eens naartoe, nooit voor middernacht natuurlijk, maar later, als de rest van de hoofdstad al ingedommeld is en het hier, aan de deur (je moet kloppen om binnen gelaten te worden) een homoseksuele drukte van je welste is.

Chez Maman (http://www.chezmaman.be/) is een
aanbevelenswaardige plek. Niet alleen omdat Gina en Louise de lange toog tot hun
luchtige, elegante podium maken, maar ook omdat het altijd gezond is om, als
hetero in dit geval, eens te ervaren hoe het is om tot een minderheid te behoren.

Deze vrienden zijn voorbeelden van trotse, zelfbewuste en zelfzekere homo's. Nu. Nu ze tussen de 35 en de 55 zijn. Nu ze hun dorp verlaten hebben en in de anonieme grootstad hun biotoop hebben gevonden. Nu de ene al meer dan vijftien jaar van zijn vrouw is gescheiden, en de andere aanvaard heeft dat zijn vader hem nooit nog een blik zal gunnen. Nu de derde, die uit een warm nest komt, tot de ontdekking is gekomen dat hij op zijn idool George Michael lijkt; waardoor hij zich nog vrijer en nog meer homo voelt. Nu de vierde besloten heeft om niet meer terug te keren naar zijn 'homofobe' binnenland van de Verenigde Staten.

De politiek-maatschappelijke ontwikkelingen in ons land zien er voor holebi's inderdaad 'rooskleurig' uit. En een optocht als die van aanstaande zaterdag is alleen maar positief (al is het jammer dat die nog altijd nodig is, natuurlijk). Maar praalwagens en wetten zijn de werkelijkheid niet.

Wie met jonge en oudere holebi's spreekt en ze van dichtbij kent, leert dat snel. Zo zal de werkelijkheid van zaterdag bijvoorbeeld inhouden dat vele homoseksuele koppels die in een Brussels hotel inchecken, eerst een kamer met twee singlebedden toegewezen zullen krijgen. Als ze zeggen dat ze geen aparte bedden willen, maar een heuse kingsize, zal de hôtelier verbaasd opkijken. Hij denkt volgens de heteronorm. Achter zijn balie zal gemompeld worden, de receptionist fronst de wenkbrauwen, en natuurlijk wordt het duo nagestaard als ze, de arm om elkanders middel, in de lift stappen. Die dikke kus houden ze maar voor als de deuren dicht zijn.

En zo gaat dat maar door. Elke dag opnieuw worden homo's en lesbiennes geconfronteerd met de talloze, kleine consequenties van hun grote liefde voor hetzelfde geslacht. Ik kan me voorstellen dat je van de opeenstapeling van die alledaagse discriminaties moe en moedeloos wordt. En ik kan me ook voorstellen dat het voor een jongere, die met alles en nog wat worstelt en die er helemaal alleen voor staat, zeer moeilijk moet zijn om zich een weg te zoeken door zichzelf, en door dit dichte web van vooroordelen.

Het spijt me, Yves. Het leven kent geen toverspreuken. Op het woord 'hoop' na.

Tot in Chez Maman,

Margot Vanderstraeten

Arrivederci, Hans!

Aah... Vakantie!

Eindelijk trek ik er weer eens op uit. Mijn elfdaags tripje naar Italië met Julien komt op een goed moment. Er is de laatste tijd weer heel wat veranderd, zowel in mijn hoofd als rondom mij. Er even tussenuit knijpen helpt dan om wat afstand te nemen en alles in het juiste perspectief te plaatsen.

We vliegen naar Bergamo, vlakbij Milaan, en trekken van daar via Mantova, Bologna, Ravenna, Firenze, Siena en de Toscaanse bergdorpjes (foto: San Gimignano) naar Rome. Daar hebben we afgesproken met Mark en Nicola, een Brits-Italiaans koppel dat het ondanks de lange afstand al jaren samen uithoudt.

Ik kijk alvast uit naar Italiaans ijs, pasta, mooie dorpen en steden, niet al te veel vertraging met de trein, draaglijke temperaturen en vooral rust. Twee pas aangeschafte boeken moeten met dat laatste al helpen: de eerste van Terry Pratchett uit de Discworldreeks, en de Da Vinci Code. Al die poeha rond een boek moet toch enigzins gegrond zijn, niet?

Arrivederci, Hans!

--Tim