Als de lente is in't land

Het belooft een bruisende namiddag te worden, deze zaterdag. Dan is het Lentedag, een dag waarop de Raad van Bestuur en het Coördinatieteam van Wel Jong Niet Hetero samenzitten om de werking van de organisatie te verfijnen en een goede route naar de toekomst uit te stippelen. Er is werk aan de winkel, vind ik. WJNH en haar aangesloten groepen bereiken momenteel wel veel jongeren, maar ik vermoed dat er ook heel wat jongeren zijn die niet vinden wat ze zoeken.

Uit mijn vier jaar ervaring bij Enig Verschil (de Antwerpse holebi-jongerengroep) heb ik gemerkt dat daar maar weinig laaggeschoolde of allochtone jongeren kwamen, bijvoorbeeld. En er zijn ongetwijfeld ook jongeren die vinden dat ze geen nood hebben aan informatieve activiteiten en een veilige cocon om vrienden in te maken. Ze zoeken misschien gewoon een plezant clubje dat eens naar de film gaat, of op weekend, of een spelletjesavond organiseert.

Iedereen denkt er het zijne van, dus taak nummer één is om al die meningen eens bij mekaar te brengen. Daarnaast zijn er ook wat plooien glad te strijken. Ik zou ook graag eens proberen om de interne structuur van WJNH een beetje open te breken, al vermoed ik dat er wat weerstand tegen zal zijn. Alles op zijn tijd, nietwaar?

Op persoonlijk front is het momenteel net dat: een front. Een grondlaag van verwarring, bestrooid met veel te veel zaken om over te piekeren, afgewerkt met een snuifje schrik. Nu de zon zich wat meer laat zien, zal het in mij misschien ook wat gaan opklaren. Ik heb alvast een soort persoonlijke Mission Impossible voor de boeg.

This message will self-destruct in five seconds...

Estland wint Eurovisiesongfestival 2006

Ik ga dit jaar hoogst waarschijnlijk het Eurovisiesongfestival missen. Dat vind ik best jammer. Niet bepaald voor de liedjes zelf, maar vooral voor de sfeer die rond het festival hangt. Ik hou er echt van om met vrienden naar de wedstrijd te kijken en commentaar te geven. Bijvoorbeeld: "amai, die is duidelijk homo", of: "zie die bomma daar nu op die trommels slaan". En de puntentelling is elk jaar weer een bron van spanning en frustratie. Spanning omdat België vaak toch een waterkansje lijkt te hebben, en frustratie omdat de burenvrijage in het Oostblok daar altijd een stokje voor steekt.

Maar goed, ons Kate zal het in Athene zonder mijn aandacht moeten stellen. Volgens mij gaat ze toch niet winnen, al zal ze misschien wel hoog eindigen. Ik zet mijn geld in op Sandra Oxenryd (foto) uit Estland met haar liedje "Through my window". Dat heb ik vandaag voor het eerste gehoord via eurovision.tv. Via die site kan je alle videoclips van de deelnemende landen bekijken. Als je ook eens wil kijken, klik dan op de site verder op 'Multimedia Lounge' en dan 'Video'. Na het bekijken van alle clips stel ik hieronder de Spruitawards 2006 voor:

Grootste kanshebber: Estland (Sandra Oxenryd - Through my Window)
Een heel catchy popnummer. Ik had het één keer gehoord en wilde het meteen nog eens beluisteren. Heel zomers, braaf en opgewekt ook. Eindigt gegarandeerd in de top 10, ondanks het lachwekkende majorettenpakje van de zangeres.

Meest voluptueuze artiest: Cyprus (Annette Artani - Why Angels Cry)
Veel zullen de kijkers niet onthouden van deze madam haar liedje, maar des te meer van haar indrukwekkende boezem. Erg is dat niet, want haar nummer is een kleffe ballade, type dertien-in-een-dozijn.

Beste nieuwkomer: Armenië (Andre - Without Your Love)
Ook het enige nieuwe land dat deelneemt. En daarmee zijn we uitgepraat.

Meest misplaatst nummer: Kroatië (Severina - Moja Stikla)
Dit zou zelfs op het Sfinxfestival een slecht nummer zijn. De Kroaten kunnen beter hun licht eens opsteken bij eender welk ander Oost-Europees land. Hun inzendingen zijn allemaal verrassend modern.

Origineelste videoclip: Finland (Lordi - Hard Rock Hallelujah)
Een jonge vrouw stapt door de kleedkamers van een rugbyploeg, om die wat later uitgemoord op de grond te vinden, terwijl er griezelige hardrockers op de lijken staan te 'zingen'. Helaas pindakaas: op het festival worden er geen clips getoond. Exit Finland.

Mooiste ballade: Frankrijk (Virginie Pouchin - Il Etait Temps)
Van de vier of vijf ballades in het festival is dit de beste. Maar laat ik meteen ook duidelijk maken dat het winnend nummer dit jaar geen ballade zal zijn. Mooie poging, Virginie, maar 't is toch wat te eentonig.

Meeste verrassende inzending: Macedonië (Elena Risteska - Ninanajna)
Van een land als Macedonië zou je een kwartet rare tisten in traditionale klederdracht verwachten. Niets daarvan dit jaar: Elena Risteska brengt een melodieus liedje met een simpel refrein. Een kanshebber.

Grootste teleurstelling: Spanje (Las Ketchup - Bloody Mary)
Hun liedje is niets vergeleken met hun grote hit 'Aserejé'. Een saai kabbelende brok pulp. Booh!

De verander-je-actprijs: Moldavië (Arsenium & Natalia Gordienko - Loca)
Geen hoogvlieger, deze combinatie van pop en r&b, maar het nummer is lang niet zo slecht als de act. Geef eens wat geld uit aan deftige kleren, mensen. Truien die in de jaren '80 al niet meer in waren, horen echt niet thuis op het songfestival. Of wacht...

De Deckers&Ornelisprijs: Duitsland (Texas Lightning - No No Never)
Ongetwijfeld het foutste nummer van alle inzendingen. Lichtgevende cactussen +cowboyhoeden + een onnozel countrydeuntje = de start van Wereldoorlog III?

Meeste schaamteloze arrogantie: Litouwen & Ijsland (LT United - We Are The Winners & Silvia Night - Til Hamingju Ísland)
"We are the winners", zingen de Litouwers vol zelfvertrouwen in hun kleuterliedje. En de Ijslandse probeert het met "Let's meet next year in Iceland", maar volgens haar act telt die uitnodiging alleen voor drag queens. Ga toch naar huis!

Politiek correct maar toch slecht nummer: Israël (Eddie Butler - Ze Hazman)
Een speciale vermelding voor de Israël, dat erin slaagt om een nummer te sturen dat zowel in het Hebreeuws als in het Engels wordt gezongen. Komaan zeg, dat is zo jaren negentig dat het niet meer grappig is.

Grootste kanshebber... bij homo's: Letland (Cosmos - I Hear Your Heart)
Letland richt zich echt wel op homo's. Na de overwinning van Marie N in 2002 (mede dankzij de twee jonge blonde goden die wulps rond haar dansten) stuurt het land vier jaar later een soort Voice Male Junior naar Eurosong. Zes frisse twintigers zullen heel wat homohartjes sneller doen kloppen... Maar winnen doen ze niet. Uithuilen kan natuurlijk steeds op mijn ervaren schouder.

De bimboprijs: Monaco (Séverine Ferrer - La CoCo Dance)
Wie eens goed wil lachen, moet het clipje van deze Britney-wannabe eens bekijken. Het nummer slaat nergens op. Het is duidelijk dat deze 'zangeres' met haar looks haar lege hersenpan wil camoufleren. Nice try, Séverine.

Kastnichtprijs 2006: Slovenië (Anzej Dezan - Mister Nobody)
Je kan je nog proberen te verbergen achter Mister Nobody, Anzej, maar geef het nu toch maar toe...

Voor wie wél naar het festival kan kijken: kan je me laten weten of mijn voorspellingen steek hielden?

Serieus genomen

Mijn oudste broer had me er al over verteld, en nu kom ik het tegen op de blog van Blauridder. Het zit hem inderdaad allemaal in de klemtonen...

WJNH = Wou Je Nog Hobby's?

"Proficiat, u haalde de pers."

Een (overigens lesbische) collega had in de krant gelezen dat ik er een nieuw vrijwilligersengagement bij heb. Dat was te verwachten, aangezien ik gisteravond nog telefoon kreeg van een journaliste. Ik was er niet bepaald happig op. Niet alleen omdat ik me heb voorgenomen om me zoveel als mogelijk op de achtergrond te houden, maar ook omdat de familie langs vaderskant waarschijnlijk nog niet op de hoogte is.

Ik vind het niet erg dat ze het te weten komen, maar ik had het ze liever zelf verteld. "En wat als je dan met je vriend naar een familiefeest komt?", had mijn vader me gevraagd toen ik hem had verteld dat ik homo was. Het was duidelijk dat hij misschien nog meer schrik had van de reactie van zijn broers en schoonzussen dan ikzelf. En de gelegenheid deed zich nooit voor (ik zie mijn familie niet vaak), dus heb ik het ze nooit kunnen vertellen.

En dus ook op het werk is het nu al een gespreksonderwerp in de refter geweest. Ook dat vond ik niet zo erg, aangezien heel wat mensen het al wisten. Alles bij mekaar genomen is al die aandacht misschien een extra duwtje in de rug om nog meer mezelf te zijn. Maar laten we het nu niet te filosofisch maken.

Wou je nog hobby's? Ze hadden het me misschien beter gevraagd voor ik instemde met de voordracht als nieuwe voorzitter. Ik heb vandaag meer e-mails gekregen en verstuurd voor WJNH dan ooit tevoren. Als je bedenkt dat mijn WJNH-engagement intussen toch al vier jaar duurt, wil dat iets zeggen. En nu bedenk ik daar nog bij dat ik maar een paar mailtjes heb gekregen over het holebikamp, waar ik me ook voor ga inzetten.

Als je nog met me wou afspreken voor iets anders dan een vergadering, sla dan nu je slag. Ik zal het goed kunnen gebruiken...

Four feelings in one day*

Het kon niet anders dan een rotmaandag worden. Vrijdagochtend moest ik een interviewafspraak maken met iemand van De Post. Het Antwerpse sorteercentrum is namelijk genomineerd voor de Diversiteitsprijs van de stad. Kon die mevrouw wel alleen maar op maandagochtend zeker? Om negen uur 's ochtends nota bene!

Een schande is het! Een beetje journalist wordt pas echt wakker rond tienen, als hij het belangrijkste nieuws al achter de kiezen heeft. Normaal kom ik pas rond halftien of zo op de redactie, maar nu moest ik dus al een uur vroeger aan de slag.

Op de koop toe verliep de tramrit niet bepaald vlekkeloos: eerst al vijf minuten vertraging aan het Astridplein wegens wegenwerken (het persbericht van vorige week had ik niet onthouden). Maar goed, ik was gelukkig goed op tijd vertrokken. Maar als we de Turnhoutsebaan afdraaien richting Provinciestraat loopt het mis. Een geparkeerde auto blokkeert de sporen. Het is kwart voor negen.

Het rampscenario spookt al in mijn hoofd: ik kom een halfuur te laat op mijn afspraak en mijn contactpersoon heeft geen tijd meer voor het interview. Ze had om 10 uur een managementoverleg, had ze gezegd. Uiteindelijk regelt ze iemand anders voor het interview, maar dat loopt zodanig lang uit, dat ik mijn tweede interview om 11 uur ook misloop. Maandag heeft niet voor niets de reputatie de slechste dag van de week te zijn.

Het is vijf voor negen. Ik zit nog steeds te wachten op de tram. Het wordt duidelijk dat de eigenaar van de geparkeerde Golf niet komt opdagen. Ik stap af en besluit dan maar helemaal te voet naar de Borsbeekbrug te gaan. Ik bel de fotograaf en mijn contactpersoon om mijn vertraging te melden. Dankzij mijn goeie conditie (dankuwel Fitness Passage) ben ik er om twintig over negen, natuurlijk samen met de tram, die intussen weer kon doorrijden. Wie heeft dit nog nooit meegemaakt?

We gaan binnen, de fotograaf neemt de foto's en ik doe het interview. Iets na tienen snuif ik weer de Antwerpse ochtendlucht. Mijn volgende interview kan zelfs vroeger gebeuren. Maar ik voel me toch flink gepakt door De Lijn. Al goed dat ze geen slogan hebben, of ik zou ze hier vakkundig omvormen tot de harde waarheid.

Hoe het tij soms kan keren. Mijn humeur sprong de lucht in toen ik in mijn mailbox een mailtje zag van de VRT. 'Ik heb het genoegen jou te melden dat je slaagde voor de schriftelijke proef van de selectie voor programmamedewerker bij Radio 2', vertelt de vriendelijke rekruteringsverantwoordelijke me. Het is me dan toch gelukt...

Na de cv-selectie waren we met tachtig voor de stemtest. Radio 2 zoekt regionale reporters en daarvoor moet je een stemattest halen. Ik slaag niet voor de test. Maar omdat ik de norm benader, mag ik toch deelnemen aan de schriftelijke proef. Twintig trefwoorden (van de Bolkenstijnrichtlijn tot podcasting) moet ik verstaanbaar uitleggen en ik moet vertellen wat ik op de radio zou brengen moest de vogelgriep uitbreken in 'mijn' provincie.

Het gaat me best goed af, wat ook blijkt uit het resultaat. Maar hoe goed hebben de ongeveer twintig anderen het gedaan? Dat weet ik nog altijd niet, maar ik kijk toch al uit naar het jurygesprek. Deze job zie ik echt zitten. Ik heb me destijds ontzettend geamuseerd bij Radio 1. Mijn ervaring met de Antwerpse actualiteit kan me alleen maar helpen bij de regionale redactie van Radio 2. We zien wel hoe het uitdraait, maar hopen op succes doe ik alvast wel.

*Ok, 't waren eigenlijk maar twee gevoelens. Maar zoek maar eens een catchy titel hé...

Een diepgravend onderzoek

Soms kan een dubieuze woordkeuze in een journalistiek artikel nogal de aandacht trekken. Vorig weekend hoorde ik van mijn broer dat hij in een Vlaamse krant de volgende kop gelezen had: 'Veronique De Kock wil serieus genomen worden'. Volgens hem stonden alle Vlaamse mannen aan te schuiven om mevrouw De Kock eens serieus te nemen.

En dan lees ik vandaag dit:

'Miskraam na ruw drugsonderzoek op Schiphol'

DEN HAAG - Een Surinaamse vrouw heeft aangifte gedaan van zware mishandeling omdat ze in november een miskraam kreeg na een drugsonderzoek op Schiphol. Dat meldt het Nederlands Dagblad. De vrouw moest zich meerdere malen uitkleden en werd inwendig onderzocht. Eerder moest de staat twee andere vrouwen een schadevergoeding betalen omdat ze 'vernederend' waren behandeld bij de controle op bolletjes cocaïne.

Begin dit jaar maakte de Nationale Ombudsman bekend een diepgravend onderzoek te beginnen naar de wijze van drugscontroles door douane en marechaussee op Schiphol. Een hoogzwangere vrouw had haar beklag gedaan over een vernederende visitatie door de douane. Ook de klacht van de Surinaamse ligt bij de ombudsman. De verpleegkundige die de scan maakte, zou haar bijzonder ruw hebben onderzocht.

Is het nu niet de bedoeling dat de onderzoeken net mínder diepgravend worden?

Photoshopuitdaging

Wat als de wereld helemaal homo was...














Wat als de wereld fluffy was...









De wereld volgens Amerikanen...















In een wereld voor vrouwen...








Enfin, 't is maar een bloemlezing van leuke inzendingen op b3ta.com. Elke week is er een nieuwe uitdaging voor Photoshoptalenten. Waag je kans!

Blog Power

Vanmorgen heb ik weer twee bevriende blogs toegevoegd aan mijn lijstje (zie hiernaast), die van Frank en die van Tom. Ik had eerlijk gezegd gedacht dat de blograge wel vlug zou overwaaien, maar het ziet er nu naar uit dat we nog jaren zullen bloggen. Ik vind het niet alleen fijn om de blogs van mijn vrienden te lezen, maar het is ook gewoon leuk om zelf korte stukjes te kunnen publiceren. Zonder dat ze eerst half verkracht worden door eind- en hoofdredacteurs of kabinetards...

Op mijn blog krijg ik dingen gezegd die ik anders misschien moeilijker verteld zou krijgen. Kenneth zegt dat hij geen fan is van het bloggen. Hij wil de blogs van zijn vrienden niet lezen omdat hij hun verhalen liever rechtstreeks hoort. Dat is oké, maar voor mij sluit het een het ander niet uit. Integendeel, een bevriende blog lezen kan een aanleiding zijn om nog eens contact op te nemen en bij te praten.

En jij? Wat betekent blogs lezen en schrijven voor jou?

Gaybashed

Hier had eigenlijk een post moeten komen over mijn vakantiebestemmingen voor dit jaar en volgend jaar. Maar gisterochtend zijn twee van mijn beste vrienden, Kenneth en Kevin, in mekaar geslagen omdat ze homo zijn. Een van hen is de coördinator van Het Roze Huis in Antwerpen, nota bene.

Ik las erover op de blog van Kevin en was woedend. Je krijgt een anti-discriminatiewet, de mogelijkheid om te trouwen en (binnenkort) kinderen te adopteren, en je krijgt stilaan het gevoel dat de mensen er geen probleem meer van maken dat je nu eenmaal op mannen valt. En dan word je 's nachts op straat door twee jongeren beledigd en in mekaar geklopt.

We moesten er gewoon iets mee doen. Je kan dit niet zomaar laten gebeuren in een stad die zichzelf tegenwoordig (terecht of onterecht) profileert als de Gay Capital of Europe en in de zomer van 2007 zelfs gaststad is voor de Gay Games. Als je in een stad als Antwerpen al niet meer jezelf kunt zijn zonder daarvoor aangevallen te worden, dan zijn we er echt nog niet.

Toevallig was het gisteravond vergadering van de Stuurgroep van Enig Verschil, de Antwerpse vereniging voor holebi-jongeren waar Kenneth drie jaar coördinator van is geweest. We hebben besloten om samen met Het Roze Huis een persbericht te versturen waarin we onze verontwaardiging uiten. We vragen ook aan alle slachtoffers om aangifte te doen bij de politie en/of bij de meldpunten van de Holebifederatie en het Centrum voor Gelijke Kansen.

Of de pers er iets mee gaat doen en of het allemaal iets gaat uithalen, is niet zeker. Maar we hebben het tenminste niet zomaar laten voorbijgaan.

Homo's aller lande, steek voortaan een baksteen in uw sacoche...

Blub ik ben een trekvogel

Ik weet niet hoe het komt, maar als ik ooit aan op reis gaan begin te denken, dan ben ik onrustig tot op het moment dat de bestemming gekozen is. Sinds mijn vorige post ben ik nog drie of vier keer in de Via Via geweest, met telkens weer die duivelse papieren onderlegger met alle promotievluchten voor 1981'ertjes. Ik heb intussen zelfs al een spaar- en budgetberekening gedaan. Het ziet er al bij al goed uit, maar ik ga het aantal restaurantbezoeken de komende maanden wel moeten terugschroeven.

Daarnet heb ik met Julien afgesproken dat we vanavond eens samen zitten om een lijstje te maken met mogelijke bestemmingen. Er zal waarschijnlijk een dobbelsteen aan te pas komen om eruit te geraken. Als er iets gekozen is, kan ik me een reisgids aanschaffen en mijn reishonger beginnen stillen. Staan voor mij alvast op het lijstje:

Australië (Sydney, Blue Mountains, oostkust, ev. Melbourne en Great Ocean Road, etc.)











VS+Canada (New York, New England, Acadia NP, Quebec, Mauricie NP, Montréal, etc.)












VS (nogmaals westkust, maar deze keer in combinatie met andere parken, bvb. Yosemite en Yellowstone)












Nieuw-Zeeland (al zou ik het spijtig vinden om mijn Australische vrienden dan niet te zien)











Oost-Europa (foto: Polen)










Scandinavië (foto: Narvik, Noorwegen)













*zucht* Ik wil nog zoveel zien...













Enige suggesties zijn steeds welkom, maar haast je een beetje! ;-)