Vrij verkeer

Lange tijd wou hij enkel met iemand vrijen wanneer dat binnen een (potentiële) relatie gebeurde, vertelde hij me. Zo zie ik het nu ook. Maar na enkele jaren hield hij het niet meer vol. Nu gaat hij af en toe naar een homosauna, om de warmte en affectie te vinden die hij zoekt.

Het zette me aan het denken. Het is nu meer dan vier jaar geleden dat ik voor het laatst met iemand heb gevreeën. Ik behelp mezelf in afwachting van de Prins op het Witte Paard (tm). Maar zal ik dat ook volhouden?

Ik slaag er zelfs in om voet bij stuk te houden wanneer de kans op seks-zonder-meer zich voordoet, zoals vorige week in Litouwen. Het heeft meer te maken met onzekerheid en angst dan met principes, geloof ik. Onzekerheid over mijn lichaam, angst om afgewezen of gekwetst te worden. Niets is veiliger dan je rechterhand, nietwaar? Maar veel warmte en affectie krijg je er niet van...

Ik weet niet goed waarom ik dit op het internet zwier. Misschien omdat er onder de lezers hiervan mensen zijn die hetzelfde doormaken of hebben meegemaakt?

Party time!

Op 3 september is het weer party time! Een mens wordt maar één keer 25, dus reden te meer om er eens goed in te vliegen met een tuin-, cocktail- en roosterfeest. De uitnodigingen zijn de deur uit, misschien ben jij een van de lucky few?

Ik kijk er alvast reikhalzend naar uit, want in mijn mini-apartementje is niet genoeg plaats voor de legendarische feestjes van weleer... Wanneer ik binnen twee jaar verhuis, zal het eerste criterium toch wel zijn of er plaats is voor feestjes. Wat is een mens zonder vrienden en toffe herinneringen die je samen met hen hebt? Of in het geval van Kenneth: herinneringen die je had kunnen hebben als je niet te veel had gedronken.

Cheers!

Oh ja, vanaf nu ga ik telkens een leuk filmpje zoeken om mijn blogs mee af te sluiten. Gezien de partysfeer heb ik gekozen voor een fragment uit 'Whose Line is it Anyway', een improvisatieprogramma op de Amerikaanse tv waar ik grote fan van ben.

In dit fragment ontvangt één speler de drie anderen op een feestje. De drie kregen elk op voorhand een kaartje met daarop het personage dat ze moeten spelen. De 'gastheer' moet tijdens het feest raden wie die personages zijn.

Designer baby's een feit

Hoe anders dan door genetische manipulatie kan een 11-jarig meisje zo'n stem hebben?

Verkiezingsloterij

Breng je stem uit in de verkiezingen en win een miljoen dollar. Dat is wat een aanstaande politicus in de Amerikaanse staat Arizona voorstelt om de opkomst bij verkiezingen te verhogen, zo las ik in de New York Times (gratis registratie nodig).

De man heeft zelfs genoeg handtekeningen verzameld om de kiezers van Arizona zich te laten uitspreken over zijn idee tijdens de verkiezingen in november.

Mijn mening hierover (daarom lees je deze blog toch, of niet?) is dubbel. zo'n verkiezingsloterij kan helpen om de opkomst te verhogen en de verkiezingsuitslag representatiever te maken. Vooral kansarme groepen zouden zo misschien vlugger naar het stemhokje gaan.

Maar de mensen gaan misschien niet meer stemmen omdat ze iemand willen verkiezen die met hun noden en wensen zal bezig zijn. Politiek dreigt zo een 'commerce' te worden in de ogen van de kiezers.

Wat denk jij? Zou jij meer geneigd zijn om te gaan stemmen (onder een systeem van stemrecht i.p.v. stemplicht) als er een miljoen te winnen valt?

Spraakgebrek

Ik erger me geregeld aan het platte Antwerps, zeker als de typische Brabantse tonen uit mijn eigen keelholte komen. Enkele maanden geleden merkte een selectiejury bij de VRT deze klanken bij mij op, en dat is niet zo best voor iemand die wel graag iets op de radio wil doen. Nochtans ben ik helemaal geen Antwerpenaar.

Als jonge West-Vlaming volgde ik een jaartje dictielessen om de ergste boerenklinkers uit mijn uitspraak te bannen, met redelijk succes. Maar dan kom je als elfjarige jongen in Antwerpen terecht. Het duurde enkele maanden vooraleer ik iedereen enigszins begreep, maar al snel nam ik het dialect over om maar niet te veel op te vallen. Hier zijn ze bikkelhard voor mensen van 'boate 't stad'.

Alleen aan de telefoon lukt het me nog om een beetje deftig Nederlands te praten. Misschien moet ik een voorbeeld nemen aan mede-RvB'er Kris, die erin slaagt om 'beschaafd' Nederlands sexy te maken. Wee u, Antwerpenaars!

La bella Italia

Allez, dan. Zoals beloofd toch enkele foto's van in Italië. Ik ben dan wel al terug van eind mei, maar 't was er gewoon nog niet van gekomen om de foto's te bekijken. Sta me toe dat ik de klassieke touristische foto's achterwege laat...

Bologna is een heerlijk alternatieve stad tjokvol studenten, artiesten en andere vreemde types.

Julien durfde niet poseren alsof hij de bronzen borsten likte... Flauwe trees!

Ravenna staat bekend om zijn oude Byzantijnse mozaïeken, zoals in dit mausoleum. Let vooral op de onschatbare antieken staande lamp in het midden.

Single is cool in deze Ravennaanse etalage.

Mmm, tiramisu. Maar die van Karolien is stiekem beter...

De beroemde brug over de Arno in Firenze, bij zonsondergang. Toch nog iets moois gezien in deze door VTM-toeristen en namaakspullenverkopers overspoelde stad.

Vertrouw nooit op de locals om een goede foto te maken van jou en je internationale vrienden...

Pokkeheet

Je hoeft geen blog te lezen om te weten dat het buiten tropisch warm is. Daarover gaat het vandaag dus niet.

Neen, pokkeheet verwijst naar de 21-jarige Canadees Kevin Zegers, hoofdrolspeler in Transamerica. Voor wie de film of de trailer nog niet gezien heeft deze korte samenvatting: een transseksuele vrouw krijgt een telefoontje van een onbekende zoon, en dat een week voor haar geslachtsoperatie. Ze gaat de confrontatie met haar zoon uit de weg, maar haar therapeute stelt de operatie uit tot ze in het reine is gekomen met haar zoon. Met tegenzin zoekt ze haar zoon. Ze doet zich voor als zendelinge en wil de jongen zo snel mogelijk bij zijn familie onderbrengen. Maar dat lukt niet zo goed.

Die zoon is dus meneer Zegers, een superheet ding dat in de film meermaals zijn looks en body tentoonstelt. 't Was al een tijdje geleden dat ik mezelf liet gaan in een fixatie voor Hollywoodacteurs of boysbandzangers, maar waarom ook niet hé. Geniet gerust mee... Rawr!

De eerste foto is genomen op het filmfestival van Cannes, de tweede is uit de tv-serie 'House', alle andere komen uit Transamerica.

Live vanuit de kist

ma 03/07/06 - In de Luikse Sainte Foy-kerk werd vanmorgen de begrafenisplechtigheid gehouden van het vermoorde meisje Stacy Lemmens. De kerk van Sainte-Foy, die op 200 meter van het café ligt waar de meisjes verdwenen, zat afgeladen vol. Buiten volgden honderden mensen de plechtigheid op een groot scherm. De dienst werd ook rechtstreeks uitgezonden op Eén. (bron)

Is dat nu echt nodig, vraag ik me dan af. Een begrafenis op groot scherm én op televisie. Met live commentaar van twee journalisten dan nog.

Graag geef ik enkele ideeën om een volgende mediabegrafenis nog aangenamer te maken voor de kijker:

- Wie een sms stuurt naar een speciaal nummer, maakt kans op een stoel op de eerste rij, een meet-and-greet met de familie en een ereplaats aan de koffietafel.
- De kijkers kunnen via de afstandsbediening kiezen welke muziek er gespeeld wordt.
- Tijdens de offerande schakelen we over naar de studio, waar een panel van begrafenisondernemers de plechtigheid beoordeelt. De meest emotionele momenten worden nog eens bekeken in herhaling.
- Her en der in de kerk hangen letters die samen een woord vormen. Elke tiende beller die het woord doorbelt naar een 0900-nummer maakt kans om te mogen vissen in de prijzenvijver.
- De hamburger- en pizzakramen buiten de kerk geven voortaan getrouwheidskaarten die korting geven op elke funeraire fastfoodmaaltijd.

Ik heb geleerd dat het nieuws bepaald wordt door twee zaken: het belanghebbende en het belangwekkende. Het mag duidelijk zijn dat de VRT vandaag vooral belang wou wekken. En daar zijn volgens mij geen Stacy's, Nathalie's of Guido's mee gebaat.

Moederliefde, moederleed

Een mens wordt zo gewoon aan emoties in de media, maar soms kan iets me toch nog raken. Vandaag las ik Het Nieuwsblad tijdens de lunchpauze. Tussen alle oorlogs- en geweldsberichten stond onderstaand bericht van een moeder voor haar verdwenen of gestorven zoon. Het is voor mij een uiting van wanhoop, verdriet en vooral liefde. Konden meer mensen hun gevoelens maar zo uiten...

Bio = betalen

Ik trok gisteren na het werk naar Het Natuurhuis, een winkel met biologische voeding en natuurproducten in het centrum van de stad. Mijn plan was om enkel iets te gaan halen tegen de herpesblaasjes op mijn neus (dammit!), maar uiteindelijk kwam het eindbedrag van mijn ticketje op 44 euro uit. Da's niet zo moeilijk wanneer je nog kattenklauw koopt voor een verhoogde weerstand (10 euro), twee flessen biologische wijn (12 euro) en brood, beleg, koffie en wat fruit. En zeg niet zomaar beleg tegen pompoencurry, aspergesla en kaas met boterkruiden...

Ik heb geprobeerd mijn portemonnee te troosten met de gedachte dat ik gezonder eten heb gekocht en het kapitalisme een hak heb gezet. Mijn portemonnee was het niet met mij eens.

De (overigens best knappe) plaatselijke specialist in natuurproducten raadde me Erpesan aan, een vloeistof die ik nu geregeld op de blaasjes moet deppen. Hij had er zelf ook vaak last van, zei hij met enige sympathie voor mijn cosmetisch benarde situatie. Had hij maar sympathie voor andere benarde situaties... *droomt zachtjes weg*

Toevoeging 9/6: Erpesan is een aanrader voor iedereen die al eens met koortsblaasjes te maken krijgt. De blaasjes zijn bij na twee dagen al helemaal opgedroogd, terwijl ze normaal gezien eerst opzwellen en soms zelfs eventjes etteren. Oké, het ziet er niet uit, maar ik zal er tenminste een paar dagen vroeger van af zijn dan gewoonlijk. Oh ja, mijn excuses voor al wie dit leest tijdens het verorberen van een maaltijd, bijvoorbeeld vis in botersaus. *kuch*